I SA/Go 356/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] października 2016 r. J.O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Do skargi skarżący dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, że zaskarżoną przez niego decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Zwrócił uwagę, że kwestia zasadności tej decyzji będzie badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, a wykonanie zaskarżonej decyzji już na obecnym etapie z uwagi na przekraczającą milion złotych wartość przedmiotu sprawy, wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę, co uzasadnia w jego ocenie uniemożliwienie realizacji spornego orzeczenia do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – zw. dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji w drodze egzekucji ponad miliona złotych wobec kwestionowania jej zasadności, czyni wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasadnym. Realizacja zaskarżonej decyzji wobec wysokości przedmiotu sprawy wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżący nie wskazał, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu złożonego wniosku wysnuł jedynie hipotetyczne przypuszczenie o wystąpieniu dla niego skutku w postaci znacznej szkody. Podkreślenia wymaga jednak, że skarżący nie umotywował szczegółowo złożonego wniosku, a przytoczona przez niego argumentacja jest zbyt ogólnikowa i nie może stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie skarżący wskazał, że zapłata zobowiązania będzie skutkowała w jego ocenie wyrządzeniem mu znacznej szkody, jednakże nawet w najmniejszym stopniu nie wskazał, na czym ta szkoda miałaby polegać oraz czy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie lub też czy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wobec braku szczegółowego uzasadnienia złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd zbadał, czy z akt sądowych bądź administracyjnych sprawy wynikają pozytywne przesłanki zastosowania wobec skarżącego ochrony tymczasowej. Z oświadczeń skarżącego zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku ani ruchomego ani nieruchomości, uzyskuje miesięcznie wynagrodzenie w wysokości 450 zł i na utrzymaniu ma dwoje małoletnich dzieci. Podkreślenia jednak wymaga, że skarżący w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie określił swojej sytuacji majątkowej, przez co nie można stwierdzić, aby którakolwiek z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Także informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazujące na aktualnie trudną sytuację finansową skarżącego bez szczegółowego wykazania argumentów przemawiających za istnieniem pozytywnych przesłanek, uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.