I SA/Go 359/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Protokolant sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. [...] 6 marca 2007r. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] stycznia 2007r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie określenia wysokości należnych odsetek od ustalonej w prawidłowej wysokości zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do listopada 2004r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z [...] grudnia 2006r. [...] określił skarżącemu wysokość należnych odsetek od ustalonej w prawidłowej wysokości zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do listopada 2004r. Przedmiotowa decyzja została doręczona do biura pełnomocnika strony osobiście przez pracownika organu kontroli skarbowej w dniu 21.12.2006 r. a jej odbiór został potwierdzony na druku "potwierdzenie odbioru" przez [...], pracownicę biura podatkowego. Zaskarżona decyzja została doręczona łącznie z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego za 2004r. w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wynikiem kontroli. Termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upływał 4 stycznia 2007 r. Odwołanie zostało wniesione dnia 5 stycznia 2007r tj. po upływie terminu. Po zapoznaniu się z materiałami przedłożonymi w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powyższe postanowienie zaskarżył skarżący zarzucając naruszenie art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz. U. 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm), zwanej dalej Ordynacja podatkową, poprzez zaniechanie podjęcia przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 155 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika strony do złożenia wyjaśnień, które były niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Powyższe naruszenia doprowadziły w ocenie skarżącego do naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy strona za pośrednictwem pełnomocnika złożyła odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że organ odwoławczy nie zwrócił się o wyjaśnienia dotyczące stanu faktycznego, pomimo istnienia takiej możliwości na mocy art. 155 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucił, że organ podatkowy poprzestał jedynie na ustaleniach dokonanych na podstawie posiadanego zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Skarżący potwierdził okoliczność, że pracownica biura na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieściła datę 21 grudnia 2006r. Jednak data ta nie odpowiadała dacie rzeczywistego odbioru decyzji. Skarżący powołując się na prowadzoną w biurze dokumentację (wyciąg z dziennika dokumentów wpływających i wychodzących za okres 21 grudnia 2006r. - 22 grudnia 2006r. oraz umieszczoną na ostatnich stronach decyzji prezentate biura z datownikiem) zarzucił, że datą rzeczywistego doręczenia decyzji był dzień 22 grudnia 2006r., a umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru data "21 grudnia 2006r." wpisana ręcznie była efektem oczywistej omyłki. Zdaniem skarżącego decyzja została doręczona na samym początku dnia 22 grudnia 2006r. a pracownica biura składając swój podpis na potwierdzeniu odbioru, automatycznie uzupełniła swój podpis datą dnia poprzedniego, zamiast użyć pieczęci z aktualnym datownikiem biura, której użyła wpisując wpływ decyzji do dziennika korespondencji. Zdaniem skarżącego dodatkowym argumentem wzmacniającym stanowisko strony jest uzyskana kserokopia pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. opatrzona pieczęcią "wysłano i datą 22 grudnia 2006r." Pismem tym przesłano Naczelnikowi Urzędu Skarbowego materiały z kontroli skarbowej, w tym m.in. zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, co wskazywać miało na to, iż rzeczywistą datą doręczenia decyzji innym organom oraz pełnomocnikowi strony mógł być dzień 22 grudnia 2006r. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że są one bezpodstawne. W ocenie organu zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej podstawowe znaczenie w doręczeniu, ma pokwitowanie, czyli pisemne potwierdzenie odbioru pisma, które stanowi dowód doręczenia. W świetle tego artykułu organ podatkowy uznał, że doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] było prawidłowe i prawnie skuteczne. Na potwierdzeniu odbioru znajdowała się pieczątka biura, podpis i data doręczenia 21 grudnia 2006r. Spełnione zostały zatem przesłanki art. 144, art. 145 § 2 i art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto z przedłożonego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 21 grudnia 2006r. Fakt ten potwierdzić miały pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego, na które powołał się także skarżący, dwie karty dotyczące kontroli, w których odnotowano datę doręczenia 21 grudnia 2006r. oraz pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z [...] stycznia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Podstawową kwestią podlegającą ocenie Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie legalności dokonanego przez organ ustalenia dotyczącego daty doręczenia decyzji. Powyższe stanowiło podstawę oceny dotyczącej poprawności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W przypadku gdyby organ przystąpił do merytorycznego rozstrzygnięcia - wydana decyzja obciążona byłaby wadą nieważności z uwagi, że rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu odwoławczym dotyczyłoby decyzji ostatecznej. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, nie zwalnia to jednak organu podatkowego od przeprowadzenia postępowania z przestrzeganiem wszelkich obowiązujących zasad. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania - z uwagi na konsekwencje jakie pociąga - winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Stosownie do treści art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Decyzja będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, wraz z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe oraz wynikiem kontroli, została doręczona skarżącemu, przez pracownika organu kontroli podatkowej, za pośrednictwem jego pełnomocnika - doradcy podatkowego - w Biurze Doradców Podatkowych [...] sp. z o.o.. Powyższa czynność faktyczna została odnotowana na potwierdzeniu odbioru datą i podpisem pracownika Biura. Skarżący zarzucił, że w wyniku oczywistej omyłki pracownika biura na potwierdzeniu odbioru decyzji mylnie wpisana została data 21.12.2006r. zamiast rzeczywistej daty 22 grudnia 2006r. W ocenie Sądu na podstawie zebranego materiału dowodowego stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę. Sąd nie znajduje uzasadnienia dla zarzutu skarżącego naruszenia przez organ podatkowy art. 155 Ordynacji podatkowej, wobec nie wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących stwierdzonego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Należy podnieść, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ podatkowy, w następstwie wniesionego przez skarżącego odwołania, nie nasuwał żadnych wątpliwości w zakresie daty doręczenia zaskarżonej decyzji. Organ prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie skutek prawny doręczenia decyzji osobie prawej powstał przez sam fakt jego odbioru dokonany przez osobę upoważnioną, w dacie potwierdzenia przez tę osobę odbioru pisma. Doręczenie nastąpiło więc w dniu 21 grudnia 2006r., odwołanie zaś wniesione zostało 5 stycznia 2007r., tj. jeden dzień po upływie terminu do jego wniesienia. Podkreślenia wymaga, że organ podatkowy dysponował potwierdzeniem odbioru decyzji na którym wyraźnie wpisano 21.12.2007r. jako datę doręczenia decyzji, a decyzja ta została doręczona przez pracownika organu kontroli skarbowej. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty sporządzone przez organ po doręczeniu decyzji a przed otrzymaniem odwołania w których powołana została data doręczenia decyzji widniejąca na potwierdzeniu odbioru. W aktach administracyjnych znajduje się również kopertą z której wynika, że odwołanie nadano 5 stycznia 2007r. Z treści pisma które zostało sporządzone przez organ I instancji i dołączone wraz z przesłanym odwołaniem, organ powołano, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Wobec powyższego nie można uznać za zasadny zarzutu skarżącego o braku podejmowania przez Dyrektora Izby Skarbowej działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co miałoby świadczyć o naruszeniu art. 122 Ordynacji podatkowej. Wątpliwości co do stanu faktycznego nie było. Jednodniowe przekroczenie terminu do wniesienia odwołania wynikało bezspornie z akt sprawy. Należy podnieść, że jakkolwiek skarżącemu przysługuje uprawnienie do kwestionowania domniemania doręczenia decyzji w dacie podanej na potwierdzeniu odbioru, to jednak, w ocenie Sądu, przedłożone dokumenty nie podważają legalności postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przedstawiona organizacja funkcjonowania obiegu dokumentów w biurze pełnomocnika skarżącego w ocenie Sądu nie dowiodła, że doręczenie spornych decyzji nastąpiło 22 grudnia 2006r. W ocenie Sądu załączony do sprawy przez skarżącego wyciąg z dziennika dokumentów zawiera pewne nieścisłości, albowiem zgodnie z twierdzeniem skarżącego odnotowywane są w nim wpływy i wypływy wszystkich dokumentów. Poza sporem pozostaje, że przesyłka doręczona przez pracownika organu kontroli skarbowej zawierała dwie decyzje (nr [...] i [...]), których doręczenie zostało faktycznie potwierdzone w dzienniku oraz wynik kontroli [...], którego nie odnotowano w dzienniku wpływu. Sąd zauważa, że wpływ wyników kontroli został uwidoczniony w innych sprawach np. w pozycji 1669/06 czy 1684/06 dziennika. Powyższe nasuwa uzasadnione wątpliwości co do rzetelności prowadzonego dziennika korespondencji. Nadto budzi zastrzeżenia fakt, że pracownica pełnomocnika skarżącego bezpośrednio po przyjęciu przesyłki, zgodnie z ustaloną w biurze praktyką, opieczętowała ją na ostatniej stronie datownikiem opatrzonym datą 22 grudnia 2006r., tym samym pamiętała aby rano przestawić datownik na 22 grudnia 2006r., ale "automatycznie uzupełniła swój podpis datą z dnia poprzedniego". Poddając z kolei ocenie powołane przez skarżącego pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego, Sąd doszedł do przekonania, że nie tylko nie potwierdza ono zarzutów skarżącego ale wręcz im przeczy. Treść pisma bowiem jednoznacznie wskazuje jako datę doręczenia decyzji 21 grudnia 2006r. Opatrzenie przedmiotowego pisma datą 22 grudnia 2006r. i dokonanie w tej dacie wysyłki, w ocenie Sądu, dodatkowo potwierdza, że doręczenie decyzji nastąpiło dzień wcześniej. Zdaniem Sądu nie ma przeszkód, aby doręczenie decyzji nastąpiło w tym samym dniu w którym decyzja została wydana. Jak wynika z akt administracyjnych, czego również nie kwestionuje strona skarżąca, decyzja została doręczona przez pracownika organu kontroli skarbowej. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że nie mogła ona zostać doręczona w dniu jej wydania - przed zamknięciem biura pełnomocnika. Z tych też względów, w ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonego postanowienia organ nie naruszył przepisów postępowania. Przy ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo zastosował normę art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 ustawy z dnia 30 stycznia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) Sąd orzekł jak w sentencji. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Asesor WSA | |Jacek Niedzielski |Dariusz Skupień |Anna Juszczyk-Wiśniewska |