I SA/Go 359/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi H.A.D., S.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] ustalającą zobowiązanie podatkowe od spadków i darowizn w wysokości 1.509,00 zł, od prawa służebności osobistej dożywotniego i nieodpłatnego korzystania z nieruchomości położonej w [...] ustanowionego przez Z.P. na rzecz teściowej H.D.. Powyższa decyzja została doręczona H.A.D. w dniu 27 marca 2012 r. w tzw. sposób zastępczy – przesyłkę odebrał dorosły domownik. Skargą z dnia [...] kwietnia 2012 r. (data nadania 27 kwietnia 2012 r.) H.A.D. i S.D. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] zarzucając jej obrazę prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację powołanych w niej przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie jako złożonej po terminie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił również, że zaskarżona decyzja została wydana dla H.D., natomiast dla S.D. wydano odrębną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z regulacją art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (por. A. Kabat komentarz do art. 50 p.p.s.a., w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. IV). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana jedynie wobec H.A.D.. Natomiast wobec S.D. organ wydał odrębną decyzję. Nie miał on zatem legitymacji do zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Wobec tego stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, przedmiotową skargę w stosunku do S.D. należało odrzucić. Jedyną osobą uprawnioną do wniesienia przedmiotowej skargi była zatem H.A.D.. Wskazać jednakże należy, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do regulacji art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z analizy akt administracyjnych zgromadzonych w rozpoznawanej sprawie wynika, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 27 marca 2012 r. w tzw. sposób zastępczy, bowiem przesyłkę odebrał dorosły domownik – mąż skarżącej. Wobec powyższego termin do wniesienia skargi za pośrednictwem organu drugiej instancji, liczony od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, czyli od dnia 27 marca 2012 r., upłynął H.A.D. z dniem 26 kwietnia 2012 r. Natomiast skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 27 kwietnia 2012 r., zatem po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., skargę H.A.D. odrzucił.