I SA/Go 361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. M.G., reprezentowana przez adwokata, wniosła skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W ww. skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. do czasu wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na oczywistą obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis odnosi się zatem nie tylko do zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia lecz również obejmuje swym zakresem akty podjęte w granicach tej samej sprawy. Będą to zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], a więc decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym objęta wnioskiem decyzja, stosownie do postanowień art. 61 § 3 P.p.s.a. podlega rozpoznaniu. Zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżąca żądając wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016r. wskazała jedynie, że w jej ocenie jest ono zasadne z uwagi na oczywistą obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących np. jej aktualną sytuację majątkową, która w odniesieniu do należnego zobowiązania pozwalała by uznać za zasadne wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Z akt niniejszej sprawy również nie wynikają okoliczności wskazujące na aktualną sytuację finansową skarżącej. Znajduje się w nich co prawda wniosek skarżącej o rozłożenie należności na raty oraz umorzenie odsetek. Jednakże zawiera on jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że skarżąca znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji rodzinno-materialnej i nie jest w stanie jednorazowo dokonać spłaty całej należności, niepoparte stosowną dokumentacją. Nie sposób zatem zweryfikować czy twierdzenia skarżącej w tym zakresie polegają na prawdzie i czy okoliczność ta mogłyby spowodować znaczną szkodę czy też trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyć należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, iż na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżąca nie uczyniła. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.