I SA/Go 369/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk, Asesor WSA Barbara Rennert, Protokolant Inspektor Paweł Ksenycz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] ds. [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę. Skarżący [...] - Firma Handlowa [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2006 roku w sprawie [...] ds. [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] listopada 2005 Nr [...]. Z akt sprawy wynika, że: Dnia [...] czerwca 2003 roku Agencja Celna [...] działając jako przedstawiciel bezpośredni [...] prowadzącego działalność gospodarczą jako Firma Handlowa [...] dokonała zgłoszenia celnego celem dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym skarpety męskie, damskie i dziecięce wg Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD nr [...]. Na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] z [...] marca 2003 r. wystawionego w Chinach zadeklarowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 18 %. Organ celny działając na podstawie § 20a ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem przekazał świadectwa pochodzenia pochodzenia do weryfikacji organom wystawiającym ten dokument, pod kątem sprawdzenia jego autentyczności oraz prawidłowości danych w nim zawartych. Weryfikacja przeprowadzona przez Chińską Radę Promocji Handlu Międzynarodowego ( CCPIT ) Oddział Rady w Xiamen, pismo z 8 maja 2004 r. wykazała, że świadectwo pochodzenia FORM A [...] załączone do zgłoszenia celnego zostało sfałszowane. Postanowieniem z [...] października 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie celne zakończone decyzją z [...] czerwca 2003r. a następnie decyzją z [...] listopada 2005 r. uchylił swoją decyzję z [...] czerwca 2003 r. w części dotyczącej kursu waluty, kraju pochodzenia i stawki celnej oraz ponownie dokonał określenia kwoty długu celnego i należnego podatku od towarów i usług. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej naruszenie: - art.122 i 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / j.t. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm./ poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, który to dowód mógłby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy; - art.122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie w toku postępowania przepisu § 12 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia i w ten sposób zaniechanie przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] lutego 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ celny wskazał, że w myśl § 11 ust. rozporządzenia towar objęty zgłoszeniem celnym objęty jest Wykazem nr 3, którym objęto towary przywożone na polski obszar celny, a których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Świadectwo pochodzenia musi spełniać wymogi określone w § 13 rozporządzenia. Formalny warunek przedłożenia dowodu pochodzenia oznacza, że dowód ten powinien być prawidłowy tak pod względem formalnym jak i materialnym. Oceny formalnej dokonał organ celny na podstawie art. 70 Kodeksu celnego. Ocena zaś materialna możliwa jest po przeprowadzeniu weryfikacji, do dokonania, której powołane są odpowiednie władze kraju eksportu. Nadto organ celny wskazał, że na podstawie § 20a ust.1 rozporządzenia organ celny uprawniony jest do weryfikacji przedłożonych świadectw pochodzenia w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych. W toku weryfikacji świadectwa FORM A nr [...] z [...] marca 2003 r. ustalono, że świadectwo to zostało sfałszowane. Organ odwoławczy podkreśla również, że weryfikacja przeprowadzona przez władze kraju wystawiającego świadectwo pochodzenia, jest jedyną przewidzianą przez cytowane rozporządzenie, formą kontroli dowodów pochodzenia towarów. Wynik tej weryfikacji jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Posiada on walor dokumentu urzędowego zgodnie z art.194 Ordynacji podatkowej. Inicjatywa w zakresie weryfikacji świadectwa pochodzenia należy wyłącznie od organu celnego a nie do strony, co wynika bezpośrednio z § 20 a rozporządzenia. Biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia organ celny I instancji prawidłowo odmówił zastosowania w stosunku do spornego towaru stawki celnej konwencyjnej i zastosował stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100 % zgodnie z pkt 7 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej. Organ II instancji podkreślił również, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art.122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej jest chybiony, gdyż okoliczność pochodzenia towaru została już udokumentowana przez skarżącego dowodem, który w wyniku weryfikacji okazał się sfałszowany, o przeprowadzenie innych dowodów strona nie wnioskowała. Nadto organ celny dokonał naliczenia odsetek wyrównawczych zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 roku w sprawie odsetek wyrównawczych ( Dz. U. nr 155, poz. 1515), bowiem kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, a nie zaistniała żadna z okoliczności określonych w § 5 ust. 3 i § 6 w / w rozporządzenia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący zarzucił decyzji, iż została ona wydana z naruszeniem art. 180 §1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w toku postępowania § 12 rozporządzenia i w ten sposób zaniechanie przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Uzasadnienie skargi zawiera argumenty podniesione już przez skarżącego w toku postępowania. W piśmie procesowym złożonym w dniu 7 lipca 2007 r. uczestnik skarżący [...] wskazał, iż decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem art. 165 § 2 i § 3 i art. 120 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego, a zatem dowody zebrane przed tą datą nie mogą być uwzględnione w procesie rozstrzygania. Nadto organ odwoławczy wskazując podstawę prawną wydanej decyzji podał ją niepełną, ponieważ wskazał art. 15 § 1 kodeksu celnego, a nie sprecyzował jego punktu, a zatem nie mógł stworzyć prawidłowego uzasadnienia decyzji bez świadomości, jakie przepisy powołuje. W konsekwencji naruszono art. 210 § 1 pkt, 4 w zw. z pkt. 6 Ordynacji podatkowej. W przypadku odsetek wyrównawczych organ celny błędnie i bez podstawy prawnej dokonał ich wymiaru, bowiem zastosowany został przepis rozporządzenia nieobowiązującego w chwili dokonania zgłoszenia celnego, a nadto nie wskazał, jakie korzyści finansowe uzyskała strona. Organ l instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2005r. określił wysokość odsetek od kwot nieuiszczonych w terminie, co stanowi, iż są to typowe odsetki za zwłokę, a w dodatku nie wiadomo, jaka kwota stanowiła podstawę ich obliczenia. Zdaniem skarżącego także błędnie i nieprawidłowo została przeprowadzona weryfikacja świadectwa pochodzenia. Uczestnik nie miał żadnego wpływu na rodzaj i treść przedłożonych do zgłoszenia celnego dokumentów, ponieważ nie miał z nimi żadnego kontaktu przed dokonaniem zgłoszenia. Zostały one doręczone skarżącej przez kierowcę z portu w Hamburgu. Nadto organy celne nie posiadają żadnego ustawowego upoważnienia do występowania z wnioskami do zagranicznych organów i instytucji o weryfikację świadectw. Są natomiast w posiadaniu na bieżąco aktualizowanego zbioru zawierającego wzory stempli i podpisów stosowanych przez osoby i organizacje do potwierdzania świadectw pochodzenia i ich weryfikacja winna być prowadzona we własnym zakresie przez organy celne poprzez np. zlecenia jej biegłemu. Nie do przyjęcia jest też ogólne sformułowanie zawarte w odpowiedzi organu chińskiego o sfałszowaniu lub nieautentyczności świadectwa i winno być ono uszczegółowione. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd rozpatrując sprawę na skutek złożonej skargi na decyzję organu podatkowego rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wnioskami i zarzutami skargi, oraz powołaną podstawą prawną- art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm./ Zdaniem Sądu organ podatkowy prowadził niniejsze postępowanie w zgodzie z art. 121 § 1 i art. 122,124,187 § 1 ordynacji podatkowej. Obowiązkiem skarżącego było przedłożyć przy zgłoszeniu celnym prawdziwe świadectwo pochodzenia. Obowiązek ten dla niego był jasny i zrozumiały, brak jest podstaw do tego, aby uznać, iż skarżący nie był tego świadomy. Organ celny przeprowadził w związku z przedłożeniem świadectwa celnego jego weryfikację, do czego był upoważniony na podstawie art. 20a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 roku w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania nie preferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / Dz. U. z 1997 roku nr 130 póz. 851 /, a także przeprowadził wszystkie dowody, od których zależało wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Skarżący otrzymał w toku postępowania jak również w uzasadnieniu decyzji wyczerpujące wyjaśnienie podstaw prawnych i faktycznych podjętej decyzji. Zdaniem Sądu nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że rozstrzygnięcie organu l instancji / po wznowieniu postępowania / zostało wydane z naruszeniem art. 165 § 2 i § 3 ordynacji podatkowej. W ocenie uczestnika organ ten prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego. Niewątpliwie, sprawa będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej związana jest z tzw. nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji, którym jest wznowienie postępowania. Należy podkreślić, iż w instytucji wznowienia postępowania występują dwa różne, co do charakteru prawnego akty administracyjne. Pierwszy to postanowienie o wszczęciu postępowania, a drugi to decyzja o odmowie wznowienia postępowania. Pozytywne rozstrzygnięcie ma formę postanowienia, negatywne -decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie postanowieniem o wznowieniu postępowania może, w zależności od charakteru sprawy, doprowadzić zarówno do kontynuowania postępowania wznowionego, jak i do zakończenia sprawy decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, iż to postanowienie jest właśnie aktem wszczynającym postępowanie. Nie powinno ono zawierać innych treści niż tylko te, które wskazują na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania / wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., l SA 1326/86, ONSA1987, nr 2, póz. 80/. W niniejszej sprawie, motywem uzasadniającym wznowienie postępowania był, zgodnie z uzasadnieniem przedmiotowego postanowienia wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia, a w związku z tym konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu prawidłowe ustalenie stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Należy mieć na uwadze, że wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym / instancyjnym /. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W wyniku wznowienia postępowania następuje badanie dwóch połączonych ze sobą spraw, tj. jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z uwagi na powyższe, zarzut nie wydania przez organy postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w trybie art.165 ordynacji podatkowej, i podnoszoną w związku z tym argumentację uczestnika postępowania należało uznać za nie zasadne. W skardze został zawarty zarzut naruszenia przez organ celny art. 180 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez nie zastosowanie w toku postępowania § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczególnych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / Dz. U. z 1997 roku nr 130 póz. 851 /. Zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio / wówczas, gdy brak stosownych postanowień w kodeksie celnym / przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 póz. 926 z póżn. zm./. Zgodnie z art. 180 § 1 ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 180 § 1 ordynacji podatkowej jest wyrazem dążenia ustawodawcy do odrzucenia formalnej teorii dowodów w postępowaniu podatkowym, a więc teorii zgodnie, z którą wykazanie konkretnej okoliczności należy wiązać tylko i wyłącznie z określonym rodzajem dowodu, np. dokumentem w postaci świadectwa pochodzenia. Jednakże, w wielu przypadkach ustawodawca uzależnił wykazanie określonych okoliczności tylko i wyłącznie ściśle określonym dowodem np. jak przypadku konieczności przedłożenia świadectwa pochodzenia. Następstwem takiego unormowania jest to, że o wymiarze stawki celnej nie decyduje suma dowodów, decyduje tylko i wyłącznie skuteczne przeprowadzenie dowodu wymaganego przez ustawodawcę, a więc przedłożenie prawdziwego świadectwa pochodzenia. Skutkiem powyższego jest również automatycznie obniżenie czy podwyższenie długu celnego i podatku. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne / Dz. U. Nr 68, póz. 623 z późn. zm./ do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, stosuje się dotychczasowe przepisy prawa materialnego, a więc przepisy obowiązujące w chwili powstania długu celnego tj. w dniu 16.06.2003 roku. Zgodnie z art. 13 § 1 i 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 160, póz. 1084 z późn. zm.), obowiązującego w dacie powstania długu celnego, cła określane są na podstawie taryfy celnej, którą w drodze rozporządzenia ustanawia Rada Ministrów. W dacie powstania długu celnego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 226, póz. 1885), która to taryfa stanowi załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z przepisem art. 15 kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu m. in. stosowania taryfy celnej, a reguły ustalania takiego pochodzenia określają art. 16-19. Zgodnie z art. 19 §1 ustawy z dnia 9.01.1997 roku kodeks celny / t.j. Dz.U.01.75.802 z późn. zm. / ustalenie pochodzenia towarów, dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Zgodnie z § 3 tegoż artykułu Rada Ministrów uzyskała delegację do uregulowania w drodze rozporządzenia m.in. listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia Przepis ten stanowi więc przepis szczególny / lex specialis i w stosunku do ogólnego unormowania dotyczącego dowodów, zawartym w art. 180 § 1 ordynacji podatkowej. Zgodnie z zawartą delegacją Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 15.10.1997 roku w sprawie określenia szczególnych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / Dz.U. nr 130 póz. 851 / W § 2 tegoż rozporządzenia wskazano, iż wykaz towarów przywożonych na polski obszar celny, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia, zwany dalej "Wykazem nr 3". W § 11 pkt 1 tegoż rozporządzenia określono, że udokumentowanie świadectwem pochodzenia dotyczy towarów wymienionych w "Wykazie nr 3", a nie ulega wątpliwości, że towar zgłoszony przez skarżącego jest umieszczony w tym wykazie. Dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w § 11 ust. 1 może być: świadectwo pochodzenia, faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru, trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze. Zgodnie z § 12 ust 1 ww. rozporządzenia w razie wątpliwości, co do pochodzenia towaru, organ celny może zażądać przedstawienia szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, że spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów. Opis, o którym mowa w ust, 1, musi być potwierdzony przez organ upoważniony w kraju pochodzenia towaru do wystawiania świadectw pochodzenia. Zdaniem Sądu w związku z powyższym zarzut przedstawiony przez skarżącego, iż nastąpiło naruszenie art. 180 § 1 ordynacji podatkowej na skutek nie zastosowania § 12 w/w rozporządzenia nie jest zasadny. Do towarów określonych w wykazie nr, 3 dla których udokumentowania koniecznym jest przedstawienie świadectwa pochodzenia, § 12 w / w rozporządzenia nie ma zastosowania. Należy podkreślić, iż niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu stosowania taryfy celnej - art. 15 § 1 kodeksu celnego. W ustawie kodeks celny wyraźnie wskazuje w art. 13 § 6 delegację dla Rady Ministrów do ustanowienia taryfy celnej. Powyższa taryfa została ustanowiona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 roku / Dz.U. nr 226 póz. 1885 /. Zgodnie z załącznikiem do tegoż rozporządzenia T.1 część 1 A zostały określone stawki celne, które zostały zróżnicowane w zależności od tego czy odnośnie danego towaru przedstawiono świadectwo pochodzenia czy też nie i to niezależnie od pochodzenia towaru. Należy podkreślić, iż stawka celna jest zróżnicowana mimo pochodzenia towaru z tego samego kraju, w zależności od tego czy przedstawiono świadectwo pochodzenia czy też nie. Wskazać również należy, że przedmiotem wątpliwości organu celnego nie było pochodzenie towaru, kwestią zasadniczą był fakt przedstawienia sfałszowanego świadectwa pochodzenia. Tak, więc bezprzedmiotowym było stosowanie procedury określonej w § 12 w / w rozporządzenia w sytuacji, gdy pochodzenie towaru nie było przedmiotem wątpliwości organu celnego, skarżący z tego tytułu nie poniósł ujemnych konsekwencji. Tym samym organ celny nie naruszył normy wynikającej z art. 188 ordynacji podatkowej. Należy stanowczo stwierdzić, iż przedstawiony w wyniku przeprowadzenia dowodu żądanego przez stronę zgodnie z § 12 w / w rozporządzenia opis, nawet potwierdzony przez organ upoważniony do wydawania świadectw pochodzenia nie może zastąpić świadectwa pochodzenia, pożądanego ze względu na zastosowanie odpowiedniej stawki celnej. Konieczność przedstawienia świadectwa pochodzenia dla uzyskania przewidzianej w tym wypadku stawki celnej, wynika z przepisów wydanych na podstawie delegacji ustawowej i nie jest możliwe zastąpienie tego dowodu innym dowodem w postaci opisu wskazanego w § 12 w / w rozporządzenia. Zwrot "wątpliwości", o których mowa w § 12 odnoszą się do wątpliwości związanych z pochodzeniem towaru, a tych jak można wnosić z decyzji organu celnego organ nie miał. Należy, bowiem odróżnić kwestię przedstawienia świadectwa pochodzenia od kwestii samego pochodzenia towaru. Potwierdzenie natomiast opisu przez organ upoważniony do wystawiania w kraju pochodzenia świadectwa pochodzenia, o którym mowa w § 12 w / w rozporządzenia nie oznacza, że opis może zastąpić świadectwo pochodzenia. Rygor taki został ustanowiony dla uzyskania wiarygodności uzyskanych danych dla ochrony interesów gospodarczych, skarbowych lub handlowych państw przed szkodą, jaką może spowodować niewłaściwa dokumentacja stwierdzająca pochodzenie towarów. Wskazany przez skarżącego przepis art.19 § 2 kodeksu celnego nie stoi w sprzeczności z powyższymi wywodami, bowiem należy w interpretacji tego przepisu podnieść te same argumenty, co podniesione wcześniej, co do zarzutu naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej. Dodać należy, iż jest to ogólna reguła postępowania w przypadku wątpliwości, co do pochodzenia towarów wskazana w kodeksie celnym, która jest szczegółowo unormowana na podstawie delegacji udzielonej Radzie Ministrów w art. 19 § 3 kodeksu celnego. Przepis ten nie stoi w sprzeczności z przepisami odnoszącymi się do konieczności przedstawienia świadectwa pochodzenia, bowiem do zakresu zastosowania normy określonej w tym przepisie nie należy sytuacja, gdy znane jest pochodzenie towarów / kraj pochodzenia /, a zostało przedstawione nie prawdziwe świadectwo pochodzenia. Nie zasadny jest również argument skarżącego, iż organ celny nie jest związany wynikiem weryfikacji dokonanej przez organ państwa trzeciego i może kwestionować to stanowisko, co do autentyczności świadectwa pochodzenia. Organ celny celem weryfikacji świadectwa pochodzenia może zwracać się tylko do ściśle określonych podmiotów określonych poprzez normę 13 załącznika D - 3 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego, sporządzonej w Kyoto dnia 18.05.1973 roku dotyczącego kontroli dokumentów stwierdzających pochodzenie towarów. / Dz U nr 43 póz. 278 z 1982 roku / przez strony w / w konwencji i wykluczone jest zwracanie się o to do innych podmiotów kraju pochodzenia towaru. Dodać należy, że Polska jest stroną Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego sporządzonej w Kyoto dnia 18.05.1973 roku / Dz U nr 12 póz. 38 z 1980 roku/. Załącznik do tej konwencji D - 3 dotyczący kontroli dokumentów stwierdzających pochodzenie towarów wszedł w życie w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w dniu 26 listopada 1982 roku i stanowi on podstawę do zwracania się do organów państw obcych upoważnionych do tego o weryfikację świadectw pochodzenia. Wskazać również należy, że weryfikacji świadectw pochodzenia dokonują instytucje / w niniejszej sprawie Chińska Rada Promocji Handlu Międzynarodowego Oddział Rady w Xiamen / upoważnione do tego przez rząd Republiki Chin. Lista tych instytucji jest przekazywana polskim organom celnym przez Ambasadę RP w Pekinie, a ustalana przez władze Chin. Nadesłany dokument stwierdzający nieautentyczność załączonych świadectw jest dokumentem urzędowym i stosownie do art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 z późn. zm.) korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nich stwierdzone. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone - art., 194 ordynacji podatkowej. Powyższe domniemanie oznacza, że za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Treść tych dokumentów była jednoznaczna: stwierdzała mianowicie, że świadectwo pochodzenia dołączone przez skarżącą do zgłoszenia celnego zostało sfałszowane. Skarżącą obciążał obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu, czego nie uczynił. W świetle powyższych rozważań dotyczących świadectwa pochodzenia w odniesieniu do towarów wskazanych w Wykazie nr 3, nie sposób zgodzić się z uczestnikiem postępowania, iż organy celne winny same weryfikować autentyczność świadectwa pochodzenia / np. poprzez opinię biegłego /. Wskazany przez skarżącego art. 70 kodeksu celnego dotyczy, bowiem weryfikacji zgłoszenia celnego, a nie świadectwa pochodzenia towaru, którego sposób weryfikowania ściśle precyzują omawiany wyżej przepisy. Zdaniem Sądu skarżący nie mógł również przedłożyć drugiego właściwego świadectwa pochodzenia, bowiem jest to niezgodne z § 13 ust. 3 w / w rozporządzenia. W materii zobowiązań publicznoprawnych zasadą jest, że zakazane jest wszystko to, co nie jest dozwolone przez prawo, tak, więc niemożliwym było przedłożenie innego nowego świadectwa pochodzenia. Nie jest możliwe przedstawienie drugiego świadectwa pochodzenia co do tego samego towaru, jest natomiast możliwe przedłożenie duplikatu w / w świadectwa, ale tylko w wypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału. Skarżący nie utracił świadectwa, nie uległo ono zniszczeniu, ani też nie ukradziono mu tego dokumentu, a przedłożył dokument nieautentyczny, a więc niespełniający cech, od których zależy zastosowanie korzystniejszej dla importera stawki celnej. Zasadnie, więc uznał organ celny, że nie może ono stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej. Ponadto zauważyć trzeba, że skarżący nie posiadając autentycznego świadectwa pochodzenia nie mógł przedłożyć jego duplikatu, gdyż duplikat to odpis, kopia, wtórnik, drugi egzemplarz tego samego dokumentu (W. Kopaliński: Słownik wyrazów obcych. Warszawa, 1994). Tym samym organ nie naruszył art 85 § 1 i art. 65 § 4 ust.2.b kodeksu celnego, bowiem organ celny zasadnie uznał zgłoszenie celne za obarczone wadą w postaci braku świadectwa pochodzenia. Zdaniem Sądu organ celny zgodnie z § 3 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, póz. 1515) zasadnie i właściwie naliczył odsetki wyrównawcze. Podstawą do pobierania odsetek wyrównawczych wynika z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, przy czym w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r., co wynika z art. 3 ust.2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. wprowadzającej nowelizację do Kodeksu celnego ( Dz. U. Nr 120, póz. 1122 ) nakazującej stosowanie znowelizowanych przepisów Kodeksu celnego do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie nowelizacji a toczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego w wypadku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, liczone przy zastosowaniu stawki określonej w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 222 § 5 kodeksu celnego Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych mające zastosowanie do niniejszej sprawy na podstawie art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 23 kwietnia 2003 r. Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicza się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną. Sposób obliczania odsetek reguluje § 4 ust. 5 tego rozporządzenia. Jednocześnie zauważyć należy, iż strona nie wykazała, do czego była zobowiązana na podstawie § 5 ust. 3 tegoż rozporządzenia, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ celny orzekł w kwestii odsetek wyrównawczych, albowiem, kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych danych / świadectwo pochodzenia towaru nie było autentyczne /, a odsetki zostały naliczone od cła, na podstawie przepisów o odsetkach za zwłokę od zaległości podatkowych. Za zasadny należy uznać zarzut polegający na braku precyzyjnego wskazania w zaskarżonej decyzji przepisu art. 15 § 1 kodeksu celnego. Podstawa prawna decyzji musi być podana w sposób dokładny, z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu / punktu / artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji. Jednakże nie wszystkie nieprawidłowości, polegające na nie wskazaniu materialne - prawnej podstawy rozstrzygnięcia lub wskazaniu jej błędnie, powinny wywoływać negatywne skutki prawne. Niektóre z nich nie mają, bowiem wpływu na wynik sprawy / wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Łd 2951/94 /. Wskazana przez skarżącego nieprawidłowość należy właśnie do tego typu uchybień. Przepis art. 15 kodeksu celnego rozpoczyna Dział II "Pochodzenie towarów" zawiera ogólne unormowania zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towaru. W myśl § 1 powyższej normy niepreferencyjne pochodzenie określa się w celu stosowania taryfy celnej / pkt 1 /, środków polityki handlowej / pkt 2 / oraz sporządzania i wydawania świadectw pochodzenia / pkt 3 /. W § 2 tego przepisu z kolei wprost wskazuje się, iż reguły ustalania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów określają art. 16-19 kodeksu celnego. Analiza treści decyzji wskazuje w sposób bezsporny, że art. 15 § 1 kodeksu Celnego nie był, ani jedyną, ani zasadniczą podstawą prawną wydanej decyzji. Uchybienie to jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie może, więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionych rozważań należy stwierdzić, iż z akt sprawy poddanej badaniu Sądu pod względem zgodności z prawem w zakresie, o którym mowa w art.145 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, by zostało naruszone prawo materialne, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani też przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe skargę jako niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił. /-/ B. Rennert /-/ J. Niedzielski /-/ S. Kowalczyk