I SA/Go 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa T sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Skarżące Przedsiębiorstwo T sp. z o.o. - reprezentowane przez doradcą podatkowego J.C. - wniosło do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 stycznia 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: – złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, – złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (oryginału bądź prawidłowo uwierzytelnionej kopii tego dokumentu). W odpowiedzi, pełnomocnik skarżącej spółki nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz odpis pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2012 r. umocowującego go do reprezentowania Przedsiębiorstwa "T" sp. z o.o. przed organami celnymi, podatkowymi skarbowymi i egzekucyjnymi wszelkich instancji. Postanowieniem z 14 lutego 2012 r. Sąd odrzucił skargę skarżącej Spółki z uwagi na nieusunięcie w terminie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej spółki przed wojewódzkim sądem administracyjny lub sądami administracyjnymi. Wnioskiem z [...] lutego 2012 r. pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W uzasadnieniu stwierdził, iż odpowiedział na wezwanie Sądu w sprawie przesyłając m. in. uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa. Podniósł, iż w postępowaniu przed organami celnymi zostało złożone pełnomocnictwo, mocą którego był upoważniony do reprezentowania spółki min. przed organami celnymi, podatkowymi oraz sądami administracyjnymi, zatem pełnomocnictwo winno być przesłane przez organ do Sądu wraz z aktami sprawy. Podkreślił, iż znajduje to potwierdzenie w uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa wystawionego dniu [...] stycznia 2011 r. Zaznaczył, iż tylko przez nieuwagę nie przesłano ponownie do akt przedmiotowej sprawy pełnomocnictwa obejmującego reprezentację strony również przed sądami administracyjnymi, jednak polecenie sądu zostało wykonane, co uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Zgodnie z normą zawartą w art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej zwaną P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 P.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 ww. ustawy uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest bowiem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002 r., VSA 793/03,). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., l SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się np. nieodebranie pisma z urzędu pocztowego (post. NSA z 1.VI.2001 r., II SA/Po 54/01,), nieznajomość prawa (wyr. NSA z 6.XI.1998r., l SA/Id 153/97), czy choćby nie przebywanie pod adresem, który podano jako miejsce, na który miały być kierowane pisma (post. WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, niepubl.). Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. To z treści przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. wynika ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002 r., VSA 793/03). Zaś ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku złożonej skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Podkreślił zarazem, iż pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do reprezentowania go przed sądami administracyjnymi zostało złożone już na etapie postępowania przed organami celnymi, jednak z nieznanych przyczyn nie zostało przesłane do sądu. Tak uzasadniony wniosek w ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej spółki wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego, nie uprawdopodobnił braku winy w jego uchybieniu. Składając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi - czyli niejako przyznając, iż nie uzupełnił braku w terminie - twierdzi jednocześnie, iż taki brak w niniejszym postępowaniu w rzeczywistości nie miał miejsca, gdyż już na etapie postępowania administracyjnego był on umocowany do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym, przez co wykonał polecenie Sądu. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż zarówno do akt administracyjnych (karta 64 akt administracyjnych) jak i akt sądowych (karta 28 akt sądowych) zostało złożone pełnomocnictwo ogólne, obejmujące umocowanie doradcę podatkowego J.C. do reprezentowania skarżącej spółki przed organami celnymi, podatkowymi skarbowymi i egzekucyjnymi wszelkich instancji. Ponadto, okoliczność złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu przed organem administracji publicznej nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku złożenia do akt postępowania sądowego pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy. Potwierdził to m.in. NSA w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. akt l FSK 1612/10) stwierdzając, iż od obowiązku określonego w art. 37 § 1 i potwierdzonego w art. 46 § 3 P.p.s.a. nie zwalnia złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym (do akt administracyjnych). Zatem powoływanie się przez pełnomocnika na złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie uzasadnia przywrócenie terminu do jego złożenia w postępowaniu sądowym. Tym bardziej, iż zarządzeniem z 20 stycznia 2012 r. został on wezwany przez Sąd do jego złożenia, a w odpowiedzi przesłał pełnomocnictwo określające umocowanie do reprezentowania spółki T sp. z o.o. przed organami celnymi, podatkowymi skarbowymi i egzekucyjnymi wszelkich instancji. Tymczasem zarówno przed organem administracji jak i przed sądem nie zostało złożone pełnomocnictwo obejmujące umocowanie do reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zatem za przywróceniem terminu nie przemawia stwierdzenie pełnomocnika, iż od początku był umocowany do reprezentowania przed sądami administracyjnymi, lecz z nieznanych przyczyn organ nie przesłał pełnomocnictwa zawierającego taki zakres umocowania do sądu. Takie stanowisko nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminowi w dokonaniu czynności przed sądem. Nie zasługuje również na akceptację stwierdzenie, iż polecenie sądu zawarte w wezwaniu zostało wykonane, lecz jedynie przez nieuwagę nie przesłano właściwego pełnomocnictwa. Podkreślenia wymaga, iż pełnomocnik skarżącej spółki wykonując zawód doradcy podatkowego zobowiązany jest do zachowania należytej staranności w zakresie dbałości o interesy swoich klientów, co w kontekście pojęcia winy użytego w art. 86 § 1 P.p.s.a. które dotyczy jej postaci umyślnej jak również nieumyślnej w postaci lekkomyślności czy niedbalstwa, czyni jego wniosek nieuzasadnionym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż prawidłową odpowiedzią na wezwania Sądu winno być przesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi nie zaś złożenie jakiegokolwiek pełnomocnictwa, a przywoływana w tym zakresie nieuwaga nie uzasadnia skorzystania z instytucji przywrócenia terminu. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Pełnomocnik skupiając się na wykazaniu, iż skarga nie była dotknięta brakiem formalnym, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.