I SA/Go 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] grudnia 2016r. skarżący M.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji przez Sąd. Nadto w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. We wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) oraz późniejszych oświadczeniach i dokumentach składanych w toku jego rozpoznania, skarżący poinformował, że nie ma majątku, ani oszczędności. Stan jego zdrowia utrudnia mu podjęcie pracy. Na własny wniosek utracił status bezrobotnego i jest zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego żony. Pracuje wyłącznie dorywczo zarabiając ok. 900 zł miesięcznie, które w całości przeznacza na bieżące niezbędne koszty utrzymania. Korzysta również z pomocy materialnej dzieci. Mieszka w domu stanowiącym współwłasność żony, w miarę możliwości partycypując w kosztach jego utrzymania. W jego małżeństwie obowiązuje rozdzielność majątkowa i w związku z tym żona odmówiła mu przedstawienia dokumentów dokumentujących jej sytuację finansową i majątkową. Skarżący przedłożył kserokopie umowy o ustanowieniu małżeńskiej rozdzielności majątkowej (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] września 2013 r.), decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz rocznego zeznania podatkowego PIT-37 za 2015 r., w którym nie wykazano żadnego przychodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zw. dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Podkreślenia wymaga, że wniosek skarżącego w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie został uzasadniony. Skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie przedłożył też żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby podlegać ocenie Sądu w perspektywie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności informacji, które obrazowałyby jego obecną sytuację finansową, majątkową. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organy. Analiza sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego wykazała, że skarżący nie posiada żadnego majątku, oszczędności. Nie uzyskuje dochodów, które mogłyby podlegać egzekucji. Brak jest zatem środków materialnych przedstawiających wartość handlową oraz majątku, z którego można byłoby przeprowadzić skuteczną egzekucję. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.