I SA/Go 370/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – A.R., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. Sąd zawiesił ww. postępowanie bowiem uznał, że rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od wyniku postępowań zainicjowanych pytaniami do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. W dniu 30 lipca 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynął, przekazany przez organ, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca doprecyzowała, że ww. wniosek został zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Na wstępie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. postępowanie ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia zostało zawieszone. Wyjaśnić przy tym należy, że instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zw. dalej "P.p.s.a.". W świetle powyższej regulacji dopuszczalne jest zatem zgłoszenie przez stronę skarżącą, w okresie zawieszenia postępowania sądowego, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 P.p.s.a., a także jego rozpoznanie przez Sąd. Stosownie bowiem do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu jednak sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zaznaczyć należy, iż sformułowany przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób przez nią uzasadniony. Skarżąca, oprócz wniesienia o wstrzymanie wykonania decyzji DIS i późniejszego doprecyzowania, że wniosek odnosi się do trybu wymienionego w art. art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wykazała istnienia którejkolwiek z przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, w szczególności istnienia faktycznego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogłyby podlegać ocenie Sądu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji.