I SA/Go 373/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D A.K., W.N., A.N. spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D A.K., W.N., A.N. spółka jawna, reprezentowana przez radcę prawnego M.K., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...], w kwocie 12.587 zł. W przedmiotowej skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że wydana przez organ drugiej instancji decyzja, wymierza jej karę pieniężną rzędu 12.587 zł. Jest to kwota znaczna, którą nie dysponuje, zaś jej egzekucja oznaczałaby w praktyce realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącej. Jednocześnie, wskazała, że jej sytuacja finansowa nie jest łatwa. Wydatki spółki planowane są z wyprzedzeniem tak, by móc utrzymać się w aktualnej trudnej sytuacji gospodarczej. Obecnie trudnością jest wykonywanie bieżących zobowiązań. Skarżąca zaznaczyła, iż po tak długim czasie od zakupu auta nie mogła przypuszczać, że zostanie na nią nałożony obowiązek zapłaty akcyzy. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę, jak też trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z kolei zgodnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że wymierzona kwota podatku akcyzowego jest znaczna i taką nie dysponuje, zaś jej egzekucja oznaczałaby w praktyce realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącej. Jednocześnie, wskazała, że jej sytuacja finansowa nie jest łatwa. Wszelkie wydatki spółki planowane są z wyprzedzeniem tak, by móc utrzymać się w aktualnej trudnej sytuacji gospodarczej. Obecnie trudnością jest wykonywanie bieżących zobowiązań. Skarżąca zaznaczyła, iż po tak długim czasie od zakupu auta nie mogła przypuszczać, że zostanie na nią nałożony obowiązek zapłaty akcyzy. Wobec tego skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę, jak też trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów obrazujących jej, jak twierdzi, trudną sytuację materialną. Również dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Zaznaczyć należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżąca nie uczyniła. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.