I SA/Go 376/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pełnomocnik Skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji ze względu na trudną sytuację finansową Skarżącej oraz wartość kwoty przypadającej do zwrotu, może doprowadzić do utraty przez nią płynności finansowej i zagrażać jej dalszemu istnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z zm., dalej jako: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony. Z przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Ponieważ postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania toczy się na wniosek strony, więc przyjmuje się, że ciężar przedstawienia okoliczności świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ów ciężar rozumie się jako obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. postanowienie NSA z 20 lipca 2015 r. II FZ 542/15, post. WSA z 9 września 2015 r. I SA/Kr 1247/15 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika (co miało miejsce w niniejszej sprawie), uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dowiodła ani choćby nie uprawdopodobniła istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Motywując żądanie wniosku ograniczyła się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, iż zwrot dofinansowania wynikającego z zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do utraty płynności finansowej Spółkii zagrażać jej dalszemu istnieniu. Twierdzenia tego jednak nie poparła argumentacją zawierającą odniesienie do konkretnych i wymiernych danych. Nie przedstawiła również dowodów obrazujących jej sytuację materialną, istotnych w kontekście okoliczności z których wywodzi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Dokumentów tych nie zawierają również akta postępowania administracyjnego. Sąd nie dysponował zatem danymi, na podstawie których mógłby poczynić konkretne ustalenia dotyczące możliwości oraz następstw wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś zweryfikować twierdzenia Skarżącej o zagrożeniu jejfunkcjonowania.Nie może być tak, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, czy zajdzie realne niebezpieczeństwo powyższych zdarzeń oraz jakie będą ich następstwa. Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym, zgodnie z art. 61 § 5 P.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym