I SA/Go 383/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi Wojskowego Oddziału Gospodarczego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i terminów płatności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojskowy Oddział Gospodarczy [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i terminów płatności. W złożonej skardze, na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), skarżący wniósł o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji, a w razie odmowy wstrzymania przez organ, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. - o wstrzymanie wykonania w całości ww. decyzji przez Sąd, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że konieczność uiszczenia opłat stanowić będzie naruszenie dyscypliny finansów publicznych i spowoduje, iż ze środków publicznych sfinansowane będzie podwójne opłacenie usług, które regulowane są już przez umowę zawartą przez skarżącego w ramach zamówień publicznych. Wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań, zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 - 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.) Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej, oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie, i to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08 - wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne na stronie cbois.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że argumenty i okoliczności przytoczone przez stronę skarżącą nie dają podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W złożonym wniosku strona skarżąca starała się przekonać, że uiszczenie opłat stanowić będzie naruszenie dyscypliny finansów publicznych i spowoduje podwójne opłacenie usług, które regulowane są już przez umowę zawartą przez skarżącego w ramach zamówień publicznych. W tym miejscu przede wszystkim wskazać należy, że ww. twierdzenia nie poparte zostały żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wnioskodawca nie wyjaśnił na czym polegać miałaby domniemana szkoda, jakim budżetem i majątkiem trwałym dysponuje i jakie konsekwencje dla swojej sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Tym samym pozbawił Sąd możliwości oceny, czy w rozpoznawanym przypadku ziściła się któraś z przesłanek warunkujących zastosowanie tymczasowej ochrony, o jaką strona skarżąca wnioskuje. Przesłanki te nie wynikają także z akt administracyjnych sprawy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem, w którym wyłącznie od skarżącej zależy los wniosku, gdyż to na niej ciąży obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 1357/16). Sąd rozpoznając wniosek związany jest zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania aktu. Warto też zauważyć, że wykonanie decyzji pociągającej za sobą konieczność uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Tym samym określenie w skarżonej decyzji administracyjnej zobowiązania, nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.