I SA/Go 387/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H.W. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo, że jej wykonanie wyrządzi Skarżącej znaczną szkodę. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji – w przypadku późniejszego uchylenia jej przez Sąd – spowoduje powstanie szkody w jej majątku. W sytuacji bowiem przyjęcia argumentów skarżącej i ustaleniu, że pojazd nie jest nowy, podatek od towarów i usług nie będzie należny. Natomiast wyegzekwowanie taj należności na obecnym etapie spowoduje, że skarżąca nie będzie mogła tymi środkami dysponować. Postanowieniem z [...] listopada 2023 r. Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku strona powinna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). W rozpoznawanej sprawie argumentacja przedstawiona przez skarżącą w przedmiotowym wniosku sprowadza się głównie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji i wyegzekwowanie należności spowoduje powstanie szkody w jej majątku (przy czym nie wyjaśniła, na czym ta szkoda miałaby polegać) oraz że nie będzie mogła tymi środkami dysponować. Zdaniem Sądu wskazana przez stronę okoliczność nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczność zapłaty należności podatkowej w wysokości 36.898 zł i związane z tym uszczuplenie majątku strony są zwykłym następstwem takiej decyzji. W orzecznictwie podkreśla się, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania, bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). W analizowanym przypadku obowiązkiem skarżącej było wykazanie, w jaki sposób zapłata zobowiązania wynikająca z zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczną, czego w sprawie nie uczyniła. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej stan majątkowy i możliwości finansowe. Sąd nie ma zatem wiedzy o posiadanym przez skarżącą majątku i jej zasobach pieniężnych, czy też o wielkości ponoszonych przez nią wydatków. Nie znając aktualnej sytuacji materialnej, brak jest możliwości stwierdzenia, czy w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody majątkowej, ani też, czy skutki jej wykonania byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. Podkreślić należy, że sam fakt zapłaty należności podatkowej, bez zestawienia jej z ogółem sytuacji majątkowej i możliwościami płatniczymi strony, nie jest tożsamy z groźbą wyrządzenie znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca może bowiem dysponować majątkiem, który bez problemu wystarczy na uregulowanie omawianej zaległości. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do udzielania ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem strony. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.