I SA/Go 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] października 2016r. R.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016r. nr [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2012 r. We wniesionej skardze skarżący na podstawie art. 63 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zw. dalej P.p.s.a. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie nie uwzględnienia wniosku na podstawie art. 63 § 3 P.p.s.a. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył obszerną argumentację na poparcie jej zasadności podkreślając, że w jego ocenie jest ona błędna zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym. Odnosząc się do złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu szkodę w postaci uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości 6.938,00 zł. Skarżący wskazał, że wysokość tego zobowiązania w chwili obecnej jest dla niego wysoką kwotą, a jej uiszczenie do czasu zakończenia sporu jest dla skarżącego utrudnione i pociągałoby ze sobą zbyt negatywne skutki. Wraz z odpowiedzią na skargę Dyrektor Izby Skarbowej przesłał kopię postanowienia z [...] listopada 2016 r., którym odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Uzasadniając go stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu szkodę w postaci uiszczenia zobowiązania podatkowego w wysokości 6.938,00 zł. Skarżący wskazał ponadto, że wysokość zobowiązania podatkowego w chwili obecnej jest dla niego wysoką kwotą, a jego uiszczenie do czasu zakończenia sporu jest dla niego utrudnione i pociągałoby ze sobą zbyt negatywne skutki. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżący nie wskazał, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu złożonego wniosku wysnuł jedynie hipotetyczne przypuszczenie o wystąpieniu zbyt negatywnych skutków finansowych, wynikających z zapłaty zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją. Podkreślenia wymaga jednak, że skarżący nie umotywował szczegółowo złożonego wniosku, a przytoczona przez niego argumentacja jest zbyt ogólnikowa i nie może stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że skarżący wskazując na hipotetyczne wyrządzenie mu szkody poprzez konieczność zapłaty zobowiązania, nie wykazał, na czym ta szkoda miałaby polegać oraz czy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie lub też czy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Również z akt administracyjnych dołączonych do sprawy jak i akt sądowych nie wynika, aby zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.