I SA/Go 392/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie: sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant: pom.sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 1 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. - sygn. [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2004r. -Nr [...] uznające za niezasadne zarzuty wniesione przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że należności celne dochodzone od T.B. na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2004r. -nr [...] określone zostały w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] marca 2002r. Na poczet tych należności Zrzeszenie Międzynarodowe Przewoźników Drogowych dokonało częściowej wpłaty, w wyniku czego pozostała do zapłaty kwota 7269.20 oraz odsetki od należności, o czym poinformowano zobowiązanego. W związku z zarzutem pełnomocnika zobowiązanego, że tytuł wykonawczy był nieprawidłowy . Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że spełnia on wymogi z art. 27 § l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a wysokość kwoty podlegającej egzekucji została określona prawidłowo, gdyż jest nią kwota wynikająca z decyzji z dnia [...] marca 20()4r. pomniejszona w tytule wykonawczym o dokonaną wpłatę. Również zarzut przedawnienia części odsetek podniesiony przez skarżącego uznał za niezasadny. W skardze strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 33 pkt 1 ,2,3 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca l966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podniósł, że stroną postępowania był T.B. i on też był adresatem decyzji. Upomnienie doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2002r. Następnie, po dokonaniu częściowej spłaty zadłużenia przez ZMPD organ celny zobowiązany był do rozliczenia wpłaty na poczet należności głównej i odsetek, czego dokonał i o czym powiadomił niezwłocznie zobowiązanego. Mimo to należność nic została uregulowana dobrowolnie. W związku z tym wystawiony został tytuł wykonawczy. Stwierdził też. że nie ciążył na organie obowiązek ponownego upomnienia dłużnika. Spłata części należności przez poręczyciela nic powoduje zakończenia postępowania i nie zwalnia zobowiązanego z ciążącego na nim obowiązku. Ponadto podkreślił, ż od wszczęcia postępowania egzekucyjnego do momentu udzielenia odpowiedzi na skargę zachodzi tożsamość przedmiotu egzekucji i tożsamość stron postępowania egzekucyjnego. W konkluzji wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 33 ustawy 7 dnia 17 czerwca 19966r. o postępowanie egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. 2002. Nr 110. póz. 968) enumeratywnie wymienia podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tak więc podstawą zarzutu może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. 4) błąd co do osoby zobowiązanego. 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1. 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Skarga będąca przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia oparta została na zarzutach wynikających z punktów: 1.2.3 i 7 przytoczonego wyżej przepisu. Odnośnie punktu pierwszego stwierdzić należy niezasadność zarzutu skargi nieistnienia lub wykonania obowiązku jak zarzutu przedawnienia. Okolicznością bezsporną jest. że na poczet świadczenia pieniężnego ZMPD, wpłaciło na konto Urzędu Celnego kwotę 20617.50 zł. Została ona zaliczona na poczet poszczególnych należności wynikających z decyzji stosownie do art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. 137. póz. 926) proporcjonalnie . O powyższym dłużnik został powiadomiony niezwłocznie - pismem z dnia [...] kwietnia 2002r. Pozostałej części nie uregulował dobrowolnie. Wobec tego nie można uznać za zasadne twierdzenie skarżącego, że wykonał w całości obowiązek. Odnośnie zarzutu z punktu 2 art. 33 ustawy tj. ,. braku wymagalności obowiązku zapłaty /. innego powodu": oparty on został w skardze na stwierdzeniu, że poprzez zapłatę należności przez ZMPD jako stowarzyszenie poręczające przewoźnik został zwolniony z obowiązku świadczenia. Jest to pogląd nieuprawniony. Jak już wyżej zaznaczono wierzyciel prawidłowo zaliczył , z powołaniem się na art. 55 ordynacji podatkowej, wpłaconą należność na poszczególne tytuły. W wyniku tej czynności pozostała nie zapłacona część należności w kwocie 7 269.20 zł. Dopóki nie została uregulowana całość należności nie można uznać, że dłużnik zwolnił się z zobowiązania. Decyzja . zgodnie z art. 211 § 3 kodeksu celnego zaadresowana została na skarżącego jako dłużnika. Jest on również zobowiązanym, o którym mowa w art. 1 a pkt 20 ustawy o postępowanie egzekucyjnym w administracji. A zatem podniesiony zarzut nie może być uwzględniony. Nic można się też zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że określenie egzekwowanego obowiązku nastąpiło niezgodnie z treścią decyzji z dnia [...] marca 2002r., gdyż jak podniesiono w uzasadnieniu organu I instancji w niniejszej sprawie, przedmiotem dalszej egzekucji było pozostałe do zapłaty cło w kwocie 7269,20 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia powstania długu celnego tj. od 19 września 2000r. , zaś upomnienie doręczone skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2002r. zawierało wezwanie do wykonania obowiązku zgodnie z decyzją z [...] marca 2002r. Nie potwierdził się także zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Upomnienie doręczone zostało T.B. w dniu 3 kwietnia 2002r. czemu skarżący nie przeczy. Uważa on jednak, iż przed wystawieniem tytułu wykonawczego organ egzekucyjny winien ponownie go upomnieć. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić, gdyż obowiązek taki nie wynika z żadnej normy prawnej. To na skarżącym jako adresacie decyzji organu celnego a zarazem zobowiązanym w postępowaniu administracyjnym, spoczywał obowiązek dobrowolnej zapłaty . a w razie zaniechania tego obowiązku ponosił ryzyko wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęciu przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego bez ponownego upomnienia w każdej chwili, aż do przedawnienia się egzekucji. Ustawodawca nie wprowadził żadnej normy szczególnej określającej okres po którym organ zobowiązany byłby do ponowienia upomnienia. Należy podzielić więc pogląd Dyrektora Izby Celnej, iż od wszczęcia postępowania egzekucyjnego do jego zakończenia zachodzi tożsamość przedmiotu egzekucji i tożsamość stron i w związku z tym nie ma podstaw do ponawiania upomnienia. Na zakończenie należy podkreślić, że podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą hyc podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące zakończonego prawomocną decyzją postępowania organu celnego wobec ich niezakarżenia zgodnie z obowiązującym dwuinstancyjnym trybem postępowania podatkowego. Do tej kategorii zarzutów należy odnieść podnoszoną przez skarżącego okoliczność, że usunięcie towaru spod dozoru (kradzież środka transportowego wraz z towarem miała miejsce [...] września 2000r.) zaś decyzja l instancji - Dyrektora Urzędu Celnego z wydana została dopiero dnia [...] marca 2002r. w związku z czym organ ten odpowiedzialny jest za powstałe w tym czasie odsetki za zwlokę. Zarzut ten mógł być. jako merytoryczny, podnoszony w odwołaniu do decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w toku instancji. Mając na uwadze . że nie potwierdziły się zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca l966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zważywszy na to. że postępowanie prowadzone było poszanowaniem przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. póz. 1271 ze zm.) oraz na podstawie art. 151. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. póz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a.). orzekł jak w sentencji wyroku.