I SA/Go 392/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.T. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń 2011 r., sierpień, październik, grudzień 2012 r., styczeń-marzec, maj-listopad 2013 r., styczeń-kwiecień, czerwiec – listopad 2014 r., maj, lipiec, wrzesień – grudzień 2015 r., luty, marzec, maj, sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2016 r. oraz styczeń 2017r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 24 listopada 2017 r. M.T. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej ze względu na brak zapłaty za wykonane przez jego zakład usługi. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący nie wskazał żadnych osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, jednak opisując stan majątkowy tych osób (pkt 8 formularza PPF) wpisał "rozdzielność majątkowa". Oświadczył, że jest właścicielem czwartej części domu o powierzchni 143 m2 "zajętego przez komornika sądowego". Nie posiada żadnych oszczędności. Jego wierzytelności wynoszą łącznie 1.300.000 zł jednak nie są one spłacane przez dłużników. Posiada samochód osobowy o wartości 14.000 zł, również zajęty przez komornika. Skarżący wskazał ponadto, że średni dochód z jego działalności gospodarczej wynosi 12.400 zł, a za ostatni miesiąc 1.559 zł. Podkreślił jednak, że od 2010 do 2016 r. działalność przynosiła stratę. Wśród zobowiązań wskazał kredyty na sumę 240.000 zł. Stałe wydatki to koszty mieszkania – 950 zł, opłaty za media – 180 zł, koszty leczenia – 350 zł, ubezpieczenia 950 zł. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, wezwano go do nadesłania dodatkowo: dokumenty potwierdzające źródło i wysokość dochodów jego żony, wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącego oraz jego żony obejmujące okres ostatnich 3-ciu miesięcy, odpisu rocznego zeznania podatkowego skarżącego oraz jego żony za rok 2016, deklaracji dla podatku od towarów i usług skarżącego za ostatnie 6 miesięcy. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie złożył dokumentów i oświadczeń określonych w wezwaniu. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić należy, że przepis ten nakłada na ubiegającego się o prawo pomocy obowiązek wykazania, że spełnia on przesłanki udzielenia tej pomocy. Oznacza to również, że wnioskodawca musi przedstawić wyczerpujący obraz sytuacji majątkowej swojej rodziny. M.T. tak rozumianego obowiązku nie wypełnił. Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy można jedynie domyślać się, że skarżący jest żonaty i pozostaje ze współmałżonką w rozdzielności majątkowej. Prowadzi działalność gospodarczą przynoszącą od roku duży dochód (średnio 12.400 zł), jednak pozostaje w trudnej sytuacji finansowej. W tej sytuacji niezbędnym było wezwanie skarżącego do przedstawienia dodatkowych dokumentów obrazujących kondycję jego przedsiębiorstwa (wyciągi z rachunków bankowych, deklaracje podatkowe) oraz sytuację majątkową jego żony, bowiem akt istnienia pomiędzy małżonkami rozdzielności majątkowej małżeńskiej, a nawet nie prowadzenie przez małżonków wspólnego gospodarstwa domowego i pozostawania w separacji faktycznej nie stanowi okoliczności, w której to małżonka nie może pomóc w uiszczeniu kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.