I SA/Go 393/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę w całości. T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej jako: Spółka, Skarżąca), wniosła skargę na pismo Zarządu Województwa z [...] września 2021 r. o numerze [...] w części w jakiej nieuwzględniony został protest Spółki z dnia [...] sierpnia 2021 r. (dalej: Protest) od negatywnego wyniku oceny merytorycznej wniosku nr [...] o dofinansowanie (dalej: Wniosek) projektu od nazwą "Nowy klub dziecięcy w [...] - szybki powrót rodziców na rynek pracy" (dalej: Projekt) złożonego w ramach konkursu [...] (dalej: Konkurs). W rozpoznawanej sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. Skarżąca złożyła do Urzędu Marszałkowskiego Województwa wniosek pod nazwą "Nowy klub dziecięcy [...] - szybki powrót rodziców na rynek pracy". Pismem z [...] lipca 2021 r. Instytucja Zarządzająca - Zarząd Województwa (dalej: IZ), poinformował Spółkę o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu gdyż nie spełnił on kryterium dostępu nr 6 oraz nie otrzymał wymaganego minimum w 3 częściach oceny (Ill. Opis projektu w kontekście właściwego celu szczegółowego RPO [...] /Ryzyko nieosiągnięcia założeń projektu, 5.1 Zadania, 5.3 Potencjał Wnioskodawcy i Partnerów). Skarżąca wniosła protest z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (dalej: ustawa wdrożeniowa). Pismem z [...] września 2021r. o nr [...], IZ poinformowała Skarżącą o uwzględnieniu protestu w znacznej części oraz jednocześnie o nieuwzględnieniu protestu w części 5.1 Zadania, co skutkuje negatywnym wynikiem oceny wniosku w tej części, a tym samym niezakwalifikowaniem projektu do dofinansowania. W tym zakresie IZ podzieliła stanowisko oceniających, którzy w ramach oceny spełnienia kryterium ww. oceniali "Trafność doboru zadań, ich spójność i opis zadań w kontekście osiągnięcia celów szczegółowych projektu i racjonalność harmonogramu zadań, wskazanie produktów dostępnych dla osób z niepełnosprawnościami (o ile wykazano ich neutralność), uzasadnienie zlecania usług w ramach poszczególnych zadań (jeżelidotyczy)". IZ uznała, że pomniejszenie punktacji w ramach oceny spełnienia ww. kryterium z powodu tego, że Spółka nie posiadała nieruchomości, w której miała prowadzić projektowaną działalność, było uzasadnione. W skardze do WSA w Gorzowie Wlkp. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny i wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i niezapewniający zachowania zasady równości, a w konsekwencji niewybranie jej projektu do dofinansowania. Spółka kwestionując ocenę w zakresie kryterium 5.1. podważała odjęcie przez obu oceniających aż po 7 za to, że skarżąca nie ma jeszcze w posiadaniu budynku, w którym utworzy klub dziecięcy, przez co kwestionuje całość zadania. Skarżąca podkreśliła, że konieczność posiadania budynku nie wynika z żadnych dokumentów konkursowych. Dowodziła, że nie jest prawdą to, co wskazano w rozstrzygnięciu Protestu, że nie miała budynku, a jedynie to że nie zawarła jeszcze umowy najmu. Oczekiwanie posiadania przez skarżącą zawartej już umowy jest zresztą wymogiem zbyt daleko idącym biorąc pod uwagę okoliczność, że Projekt składany był w marcu 2021r., rozstrzygnięcie Konkursu zapadło w lipcu 2021 r., a sama realizacja Projektu miałaby się zacząć w sierpniu 2021 r. Z doświadczenia życiowego wynika, żeżaden właściciel nie wynajmie warunkowo lokalu na tyle miesięcy i oceniający powinien o tym wiedzieć. Skarżąca wskazała, że zrobiła rekonesans i wie, że są na terenie realizacji Projektu lokale, które możemy wynająć, ale są to lokale usługowe, wymagające dostosowania do potrzeb klubu dziecięcego i do obowiązujących przepisów i norm. To wszystko zostało przedstawione we Wniosku. Ponadto wskazała, że w przypadku części E - kryteria premiujące, mając na uwadze, że wniosek spełnia wszystkie kryteria dostępu i powinien otrzymać powyżej 70 proc. punktów we wszystkich częściach oceny, należało przyznać Projektowi również 11 dodatkowych punktów za spełnienie 2 i 6 kryterium premiującego. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę dotyczącej nieuwzględnienie w całości wniesionego protestu, podniósł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako oczywiście bezzasadna powinna być oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Projekt, którego ocena była przedmiotem skargi, został zgłoszony w trybie konkursowym, tj. w postępowaniu, które zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, służy wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów (pkt 1) albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1 (pkt 2). Zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy podstawą przeprowadzanego konkursu jest regulamin ustalony przez instytucję zarządzającą, który określa m.in. kryteria wyboru projektu wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy). Stosownie do art. 53 ust. 1 tej ustawy,w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą (art.55 pkt 1 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargędo sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że podstawą wniesienia protestu, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Przyjmuje się, że są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia, zatem organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, a skoro tak, to również w tych granicach orzeka sąd administracyjny, rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu. Złożenie protestu uprawnia zatem do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 357/17 - wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawanie określa przy tym innego kryterium sprawowania kontroli sądowej,niż przewidziane w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych kryterium zgodności z prawem. Oznacza to w szczególności, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji projektu, np. przez odmienną ocenę jego założeń i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi.Jest natomiast uprawniony do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów. Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logicznai czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie. Rzeczą sądu jest wyłącznie kontrola prawa, sąd administracyjny nie jest władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczonado kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność ocenyz prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji regionalnego programu operacyjnego. Zaznaczyć należy, że regulamin konkursu, na podstawie którego przeprowadzany jest konkurs wyboru projektów do dofinansowania (art. 41 ust. 1 ustawy), nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, w rozumieniuart. 87 Konstytucji RP. Regulaminowi temu trzeba jednak przypisać normatywny charakter, jako że jest to akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, stanowi on zatem podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnieobowiązującego. W art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej zostały określone ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektówdo dofinansowania.Zgodnie z tymi przepisami właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz do zapewnienia wnioskodawcom równego dostępudo informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt powinien podlegać ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskichoraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE)nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. 347, str. 320). W świetle powołanego przepisu rozporządzenia ogólnego, procedury i kryteria wyboru muszą być przejrzystei niedyskryminacyjne, muszą zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów oraz nie mogą naruszać zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, zapewniać dostępność dla osób niepełnosprawnych, muszą przyczyniać się do zrównoważonego rozwojuoraz wspierać zachowanie, ochronę i poprawy jakości środowiska naturalnego. Podkreślenia wymaga, że wskazane zasady mają charakter normatywny,a naruszenie którejkolwiek z nich przy ocenie projektu stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Jednocześnie dotyczą one każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, przez uzasadnienie stanowiska na etapie oceny formalnejoraz merytorycznej projektu i wreszcie także oceny słuszności zarzutów protestu. Wskazać też trzeba, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępneji pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymiw danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyroki NSA: z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3435/16; z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17). Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektówdo dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust.1 i 2 ustawy jest zatem w pierwszej kolejności określenie w jednoznaczny i jasny sposób warunków oraz zasad postępowania w przedmiocie wyboru projektów. Zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnegoi niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej ocenyi przedstawienia jej uzasadniania. Każdorazowo jednak należy te kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt ewentualnych uchybieńw szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę (por. wyrok WSAw Kielcach z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 486/16). Przystępując do kontroli sądowoadministracyjnej oceny wniosku aplikowanego przez Skarżącą należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie projektuw terminie przewidzianym ustawą wdrożeniową wniosła protest, który w następstwie jego rozpatrzenia nie został w całości uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dniod doręczenia informacji dot. nieuwzględnienia protestu została złożona skargado Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przypomnieć również należy,że badanie legalności w sprawie nieuwzględnienia protestu doznaje ograniczeń wynikających wprost z zakresu tego protestu. Skoro, jak zostało już wskazane, organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, to równieżi Sąd, rozpoznający skargę orzekać będzie w tych granicach. Zasada niezwiązania Sądu skargą, wynikająca z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w tym przypadku doznaje pewnych ograniczeń. Złożenie protestu uprawnia bowiem do kontroli oceny projektu w zakresie odpowiadającym zakresowi protestu. Powyższe ma przełożenie na rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie. Jak już była mowa, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, podstawą wniesienia protestu mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia w ramach protestu. W proteście skarżąca Spółka wskazała, że wnosi protest w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku, wskazując oceny z którymi sięnie zgadza, gdyż uważa za błędne. W ramach realizacji polityki spójności właściwa instytucja zarządzająca jest uprawniona do określania swoistej procedury postępowania przy dokonywaniu oceny projektów ubiegających się o dofinansowanie. Postępowanie to ma charakter konkursowy, jego zasady uszczegółowione są w regulaminie, upowszechnionezaś w ogłoszeniu o konkursie. Zasady konkursu są jednakowe dla wszystkichi nie mogą być zmieniane dla potrzeb poszczególnych wnioskodawców, a każdy przystępujący do konkursu godzi się na nie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Go 437/17). Wskazać należy, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa, beneficjent przystępujący do konkursu powinien spełniać dokładnie wszystkie wymogi kryteriów konkursu, jeśli chce pozyskać finansowe środki publiczne. To na nim ciąży obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych mu kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów (p. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 60/17, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1500/11). Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Postępowanie konkursowe cechuje daleko idące sformalizowanie, które ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności tak, aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy, co z kolei wiąże się z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych ( wyrok NSA z dnia 24 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1028/17). Przenosząc powyższe na rozpoznawaną sprawę Sąd podkreśla, że argumentacja oceniających oraz IZ zawarta w zaskarżonym negatywnym rozpatrzeniu protestu, nie była dowolna. Była też zgodna z regulacjami konkursowymi.Nie nasuwa wątpliwości co do rzetelności ani przejrzystości uzasadnienie obniżenia punktacji założonego w projekcie zadania, czyli opisanych zabiegów adaptacyjnych nieruchomości mającej być w przyszłości wykorzystanej do realizacji projektu - sali opieki dziennej dla dzieci do 3 roku życia z powodu jednoczesnego zawarcia informacji, że skarżąca nie dysponowała jakimkolwiek lokalem koniecznym dla realizacji projektu, w tym w szczególności powziętego zadania nr 1: "adaptacja i wyposażenie pomieszczeń przeznaczonych na działanie nowoutworzonego klubu w [...]". Oceniający wskazali wyraźnie, czytelnie i przez to przejrzyście, że na ocenę projektu w zakresie tego zadania, rzutuje fakt, iż skarżąca nie dysponowała lokalem. Podobnie czytelnie uzasadniono obniżenie punktacji z powodu niezaplanowania wyposażenia obiektu mającego służyć realizacji projektu. Przypomnieć należy, że w regulaminie konkursu na jego 31 stronie wskazano, że minimalny zakres informacji, który musi być przedstawiony przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie projektu między innymi powinien zwierać informacje dotyczącą warunków lokalowych tj. wykorzystaniem bazy lokalowej, w której będzie realizowana opieka nad dziećmi do lat 3. Skarżąca natomiast w złożonym wniosku sama podniosła, że: "w [...] nie ma obecnie odpowiedniego budynku, który można od razu wykorzystać na potrzeby klubu, niezbędna jest adaptacja i wyposażenie wynajętego przez nas lokalu pod potrzeby dzieci. Lokale możliwe do wynajęcie w obecnej chwili to głównie lokale usługowe, dlatego musimy go adoptować". W tym miejscu należy zauważyć, że z punktu widzenia zapisów regulaminu przedstawienie przez przystępujących do konkursu konkretnej bazy lokalowej, a nie trudności dotyczące bazy lokalowej w [...]. Podkreślić także należy, że lokale na co sama skarżąca sama zwróciła uwagę muszą spełniać określone warunki. Przedstawiony przez skarżącą opis lokalu ma charakter hipotetyczny albowiem sama podkreśliła, że " najpierw musimy przygotować proj. architektoniczny, z którego będą wynikać wszystkie niezb. szczegóły". Z powyższego wynika, że w złożonym wniosku skarżąca przedstawiła warunki lokalowe, które w przyszłości będzie można dokładnie sprecyzować, po wykonaniu projektu, obecnie można przyjąć, że są to założenia skarżącej do projektu, na podstawie, którego zostanie przygotowany znany jedynie skarżącej lokal. To samo dotyczy jego wyposażenia, które będzie można dopiero po sporządzeniu i wykonaniu prac zgodnych z projektem ustalić. Zatem zdaniem Sąduargumenty oceniających, podtrzymane przez IZ, były rzeczowe, jasne i logiczne w kontekście ocenianego projektowanego zadania. Jak już wspomniano, korespondowały one z zapisami regulaminu konkursu, gdzie narzucono wnioskodawcom obowiązek podania informacji na temat "bazy lokalowej", Sąd dostrzega, że informacje te było szczególnie istotne z powodu przedmiotu projektu jakim jest w swej istocie opieka nad dziećmi. WSA nie był jednocześnie uprawniony do oceny wartości pomniejszenia punktacji, ponieważ taka ocena wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego.Sądy nie są kompetentne, aby badać oceny dokonane przez członków komisji oceniającej, gdyż to oni posiadają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem operacyjnym, w ramach której jest dokonywany wybór projektu. Tym niemniej ocena ekspertów musi być wyczerpująca, zrozumiała i logiczna (wyrok WSA w Gliwicach z 8 kwietnia 2021 r.III SA/Gl 299/21) Sąd administracyjny nie jest kolejnym organem władnym do oceny projektu, nie może zatem dokonywać merytorycznej kontroli ocen.Zdaniem składu orzekającego uzupełniająco dodać wypada, że ustawodawca wskazał na zasadność udziału ekspertów - spełniających określone prawem wymogi - na etapie wyboru projektów (por. art. 68a ust. 1 pkt 1 i nast. z Rozdziału 15a ustawy wdrożeniowej). Nie bez przyczyny - lecz właśnie celem wyeliminowania arbitralności ocen - oceny co do spełnienia kryteriów wyboru nie dokonuje jeden ekspert. Przyznawanie określonej ilości punktów podczas oceny spełnienia konkretnego kryterium jest z pewnością ocenne, co oczywiście nie znaczy, że ocena ta może być dowolna. Rzeczą ekspertów jest więc ocena wagi ewentualnych niedociągnięć wniosku, a w konsekwencji zasadność przyznania/odjęcia określonej liczby punktów - ze wskazaniem motywów takiej swojej decyzji. Sam fakt, że eksperci mogą nie być jednomyślni i może powstać pewna rozbieżność w dokonanych przez nich ocenach nie znaczy, że to właśnie ta mniej korzysta ocena eksperta jest wadliwa. Uwzględniając, że zaskarżona ocena projektu w zakresie w jakim zakwestionowano ją w skardze nie naruszała prawa, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 wdrożeniowej skargę oddalił.