I SA/Go 397/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień, Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.), Protokolant Magdalena Bernacka, po rozpoznaniu w dniu 06 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Ś.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 roku nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło Skarżącemu Ś.A. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2003 roku znak [...] i [...] czerwca 2003 roku znak [...] dotyczących obowiązku podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 rok. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2004 roku Ś.A. złożył na w/w rozstrzygnięcia Burmistrza jednym pismem odwołanie pod nazwą skarga wraz z wnioskiem o przewrócenie terminu do jego wniesienia. W motywach Skarżący podał, iż sprawę próbował załatwić z Burmistrzem polubownie. Gdy mu się to nie udało, skierował ją do Sądu Rejonowego, który jednak uznając się niewłaściwym sprawę oddalił, informując go jednocześnie, o tym iż rozstrzyganie w zakresie zwrotu nadpłaconego lub nienależnie pobranego podatku rolnego leży w gestii organów podatkowych. Ponadto, Skarżący fakt spóźnionego złożenia odwołania tłumaczył swoją dezorientację i przekonaniem, że praw swych mógł dochodzić w trybie sądowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka braku winy, o której mowa w art.162 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zm.). Wyjaśnienia Ś.A., co do przeświadczenia o tym, iż służyła mu droga sądowa organ uznał za niewiarygodne, bowiem w decyzjach Burmistrza pouczono Skarżącego o trybie i terminie ich zaskarżenia. W ocenie organu, subiektywne tylko odczucia podatnika w tym przedmiocie, a w ślad za tym brak szczególnej staranności przy dochodzeniu swoich praw - nie zasługują na ochronę. W skardze z 2 sierpnia 2004 roku skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, iż rozstrzygnięcia SKO są krzywdzące. Przyznał co prawda, że odwołania na decyzje Burmistrza złożył po terminie, z drugiej jednak strony uważał, iż pod uwagę należało przede wszystkim wziąć fakt, iż organ ten wydał je z naruszeniem prawa. W jego ocenie urząd Miasta i Gminy niesłusznie naliczył mu podatek rolny od gruntów klasy jakiej nigdy nie posiadał. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoją argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu Wskazało, iż w sprawie bezspornym jest, iż decyzje organu I instancji zostały doręczone skarżącemu w następujących terminach: rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2003 roku – otrzymał 16 czerwca 2003 roku, rozstrzygnięcie z [...] października 2003 roku– [...] października 2003 roku. Odwołania natomiast od powyższych decyzji wniósł za pośrednictwem poczty, dopiero 7 czerwca 2004 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 – 150 ustawy). Przy niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy spór zaistniały między stronami sprowadza się w zasadzie do rozstrzygnięcia, czy ocena organu podatkowego, co do braku przesłanek z art.162 §1 Ordynacji podatkowej jest właściwa, a więc czy istotnie w sprawie nie wystąpiła przesłanka braku winy. Zgodnie z art.162 §1 §2ustawy - Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: po pierwsze - wnioskodawca musi uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, po drugie - podanie musi wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; po trzecie - wraz ze złożeniem wniosku musi jednocześnie dopełnić czynności, dla której określony był ten termin. Jedną z w/w przesłanek jest więc uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, Brak winy można uznać tylko wówczas, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w jego zachowaniu - nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania, spowodowane okolicznościami podnoszonymi przez Skarżącego, w żadnym razie nie można uznać za czyniące zadość uwarunkowaniom wynikającym z treści art.162 Ordynacji podatkowej. Strona powołała się na subiektywne przekonanie, o prawie do uruchomienia drogi sądowej w dochodzeniu własnych praw. Należy jednak podkreślić, iż organ I instancji stosownie do treści art.223 Ordynacji podatkowej pouczył Skarżącego o prawie, sposobie i terminie zaskarżenia wydanego przez siebie rozstrzygnięcia. Warunkiem koniecznym do skutecznego dokonania czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania jest zachowanie ustawowego – 14 dniowego terminu do jego wniesienia. Uchybienie temu terminowi powoduje, że odwołanie jest bezskuteczne, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie sądu - zachowanie należytej staranności przez Ś.A. miało wiązać się z wniesieniem odwołania zgodnie z pouczeniem zawartym w przedmiotowym rozstrzygnięciu. Przy czym, co należy jednocześnie podkreślić, iż podjęte w ten sposób czynności procesowe żadną miarą nie uniemożliwiały Skarżącemu będącemu przekonanym o skuteczności drogi sądowej, do dodatkowego uruchomienia również i tego trybu postępowania. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec powyższego nie było podstaw do jego uchylenia. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, SKO dokonało poprawnej oceny stanu faktycznego, uznają że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należało ocenić przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.