I SA/Go 400/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) asesor WSA Barbara Rennert Protokolant: Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Firmy Handlowej "C" M.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego objął, Jednolitym Dokumentem Administracyjnym SAD nr [...] z dnia 1 sierpnia 2003r., procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci: - poz. 1 SAD – tkanina poliestrowa barwiona w ilości 13813,50 mb, kod PCN 5407 61 50 0, stawka celna konwencyjna w wysokości 9%, zastosowana na podstawie przedłożonego świadectwa pochodzenia Form A nr [...], kraj pochodzenia Indonezja; - poz. 2 SAD BIS – tkanina poliestrowa barwiona w ilości 55413 mb, kod PCN 5407 6150 0, stawka celna konwencyjna w wysokości 9% zastosowana na podstawie przedłożonego świadectwa pochodzenia nr [...], kraj pochodzenia Korea oraz - poz. 3SAD BIS – dzianina poliestrowa – elastanowa barwiona w ilości 16300 mb, kodu PCN 600192300, stawka celna konwencyjna w wysokości 9%, zastosowana na podstawie przedłożonego świadectwa pochodzenia nr [...], kraj pochodzenia Korea. Organ celny decyzją z dnia [...] września 2003r. po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia celnego w związku z otrzymaną ekspertyzą nr [...] potwierdzającą prawidłowość zastosowanych wartości dla zaimportowanych tkanin, uznał zgłoszenie celne za prawidłowe. Izba Celna skierowała wszystkie świadectwa pochodzenia do weryfikacji organom wystawiającym te dokumenty. Izba przemysłowo-Handlowa w Seulu po dokonanej weryfikacji pismem z dnia [...] listopada 2003r. poinformowała, iż świadectwa pochodzenia o numerach [...] i [...] nie są autentyczne. Weryfikacja świadectwa pochodzenia z Indonezji nadal trwa. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. wznowił postępowanie celne w stosunku do towaru pochodzącego z Korei. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] września 2003r. w części dotyczącej zastosowania stawki, kwoty należnego cła wraz z należnymi odsetkami wyrównawczymi, orzekając jego niedobór w łącznej kwocie 24.034,90 zł oraz podstawy opłaty podatku VAT przy czym kwotę podatku VAT określił w prawidłowej wysokości – niedobór 4.826,80 zł. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: Sygn. akt I SA/Go 400/05 - art. 15, art. 16-19 Kodeksu celnego z uwagi na uznanie, iż przedstawiony do odprawy celnej towar nie posiada dostatecznie udokumentowanego pochodzenia w wyniku którego mógł korzystać z konwencyjnej stawki celnej w wysokości 9%; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż informacja podana przez Izbę Handlową z kraju wywozu jest miarodajna i bez uwzględnienia starań strony o przedstawienie świadectwa pochodzenia zweryfikowanego podobnie jak uczyniono to w innych przypadkach. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu przedstawienia zweryfikowanego świadectwa pochodzenia lub tzw. Świadectwa pochodzenia retrospektywnego. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. odmówił zawieszenia postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnia, że organ celny w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego ocenia jego poprawność formalna pod względem przepisów zawartych w ustawie – Kodeks celny i nie ma możliwości oceny rzetelności danych zadeklarowanych przez importera, dotyczących kraju, bądź obszaru pochodzenia towaru. Dane te przyjmowane są jako deklaracja zgłaszającego, potwierdzona odpowiednim zapisem w załączonych do zgłoszenia celnego dokumentach, które w okresie późniejszym mogą zostać poddane bardziej szczegółowej kontroli. Zgodnie z treścią art. 65 § 3 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa: 1) objęcie towaru procedurą celną; 2) określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba, że wydana zostanie decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie długu celnego. W przedmiotowej sprawie skarżący zgłosił do obrotu na polskim obszarze celnym m.in. w pozycji 2 i 3 SAD BIS nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. tkaninę i dzianinę syntetyczną, ze stawką celną konwencyjną w wysokości 9% w oparciu o przedłożone oryginały świadectw pochodzenia nr [...] i [...] wystawione przez Izbę Przemysłowo-Handlową Republiki Korei w dniu [...] czerwca 2003r. Ponieważ zgłoszenie celne zostało złożone w wersji pisemnej na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem, zostało podpisane przez zgłaszającego i zawierało wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru Sygn. akt I SA/ Go 400/05 procedurą celną, organ celny działając na zasadzie art.70 § 1 Kodeksu celnego, objął sporny towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Zgodnie z ust.10 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej /Dz.U. nr 226, poz.1885 ze zm./ do towarów wymienionych w Wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. Organ odwoławczy wskazuje, iż obowiązujący w dacie zgłoszenia celnego przepis § 11 ust. 1 Rozporządzenia rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia /Dz.U. nr 130, poz.851 ze zm./ stanowi, iż pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Sporny towar stanowiący przedmiot obrotu został wymieniony w Wykazie nr 3 i zgodnie z cytowanym wyżej przepisem jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, wystawionym zgodnie z wymogami opisanymi w § 13 cytowanego wyżej rozporządzenia. Natomiast zgodnie z art.15 § 1 Kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu: - stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art.13 § 3 pkt.4 i 5 /obniżone stawki celne i preferencyjne stawki celne/; - stosowanie środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach; - sporządzanie i wydawanie świadectw potwierdzających pochodzenie towarów. Zgodnie z § 2 tego artykułu, reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art.16-19 ustawy Kodeks celny. Stosownie do art.19 § 1 Kodeksu celnego, ustalenie pochodzenia towarów, o których mowa w art.16 i art.17 dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towaru. Sygn. akt I SA/Go 400/05 Organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 11 ust.2 wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być: 1) świadectwo pochodzenia; 2) faktura, specyfikacja towarowa, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia o towarze. Przy czym w przypadku wątpliwości co do pochodzenia organ celny może żądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie /art.19 § 2 Kodeksu celnego/. Jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia /§ 13 ust.1/, to dowodem pochodzenia może być tylko i wyłącznie świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydania świadectwa pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów; 2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności: - dane nadawcy lub osoby wywożącej towar; - określenie rodzaju towaru; - masę brutto lub netto towaru; - liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań, jeżeli towar jest przewożony luzem należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację. 3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. Zgodnie z § 13 ust. 2 wskazanego rozporządzenia świadectwo pochodzenia prawidłowo wystawione w kraju, z którego dokonano wywozu towaru jest uznawane przez organy celne za dowód pochodzenia towaru. Formalny warunek przedłożenia dowodu pochodzenia oznacza, ze dowód ten powinien być prawidłowy tak pod względem formalnym jak i materialnym. Organ celny dokonał oceny formalnej w trybie art. 70 Kodeksu celnego. Ocena materialna możliwa jest tylko po przeprowadzeniu weryfikacji, do której powołane są odpowiednie władze kraju eksportu. Organ odwoławczy podkreśla, że stosownie do § 20a pkt.1 przytaczanego rozporządzenia w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów i prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może kierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo. Sygn.akt I SA/Go 400/05 Natomiast zgodnie z przepisem zawartym w § 20 pkt.2 rozporządzenia, jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo w celu jego weryfikacji nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wystawienia wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument taki uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia towaru. Przeprowadzona weryfikacja zgodnie ze wskazanymi przepisami, przez władze kraju, z którego pochodzi towar jest jedyną przewidzianą przez przepisy rozporządzenie formą kontroli dowodów pochodzenia towaru i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Polskie organy celne nie mają prawa kwestionować uzyskanych drogą oficjalną, wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykorzystania tej czynności instytucji /Izba Przemysłowo-Handlowa Republiki Korei/ nie może być kwestionowany przez polską służbę celną, ani przez polskiego importera w postępowaniu celnym. W przedmiotowej sprawie przeprowadzona weryfikacja obu świadectw o numerach [...] i [...] wykazała, iż nie są one autentyczne, co oznacza, że zostały sfałszowane / nie zostały wystawione przez izbę dokonującą weryfikacji świadectwa, która w piśmie z dnia [...] listopada 2003r. potwierdziła taki stan rzeczy/. Organ II instancji badając całość akt sprawy nie dopatrzył się uchybień w zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy wskazał, że weryfikacji świadectwa pochodzenia może dokonać jedynie organ celny, a nie strona. Przepisy wykonawcze dotyczące świadectw pochodzenia nie przewidują możliwości wymiany nieautentycznego świadectwa pochodzenia. Jest w nich mowa jedynie o przypadkach kradzieży, utraty lub zniszczeniu oryginału świadectwa pochodzenia, który organ celny może uznać duplikat wystawiony prawidłowo przez upoważniony organ. Biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji dowodów pochodzenia o wskazanych numerach, organ celny I instancji zasadnie odmówił zastosowania stawki celnej konwencyjnej w wysokości 9% w stosunku do przedmiotowego towaru. Organ II instancji podkreśla, że postępowanie było prowadzone zgodnie z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy. Sygn.akt I SA/Go 400/05 Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 15 oraz art. 16-19 Kodeksu celnego z uwagi na uznanie, iż przedstawiony do odprawy towar nie posiada dostatecznie udokumentowanego pochodzenia, co miało spowodować cofnięcie możliwości skorzystania z konwencyjnej stawki celnej w wysokości 9%; 2) naruszenie przepisów postępowania z uwagi na odmowę możliwości dokonania przez skarżącego weryfikacji świadectwa pochodzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący nie sprecyzował na czym polega naruszenie wskazanych przez niego przepisów podkreśla jedynie, że do chwili obecnej trwa weryfikacja tego świadectwa przez stronę w celu zdobycia świadectw pochodzenia tzw. Retrospektywnego, co dałoby możliwość uznania go przez organ celny i uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe. W ocenie skarżącego, mimo jego wniosków o zapewnienie czasu na weryfikację świadectwa pochodzenia został takiej możliwości pozbawiony. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W sprawie jest bezsporne, ze skarżący w dniu 1 sierpnia 2003r. zgłosił w Urzędzie Celnym JDA SAD nr [...] celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny poliestrowej. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] września 2003r. uznał zgłoszenie celne za prawidłowe. Pismem z dnia [...] listopada 2003r. władze koreańskie poinformowały, że w wyniku weryfikacji świadectw pochodzenia o numerach [...] oraz [...] z dnia [...] czerwca 2003r, okazało się iż są one nieautentyczne. Okoliczność ta stanowiła podstawę do wznowienie postępowania postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. i wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r., którą uchylił swoją decyzję w części dotyczącej zastosowania stawki celnej oraz kwoty należności celnych przywożonych i kwoty podatku od towarów i usług. Za trafne należy uznać stanowisko organów celnych, iż zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego, cło jest określane na podstawie taryfy celnej, zawierającej stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania oraz Sygn.akt I SA/Go 400/05 klasyfikację towarów określaną przez kod taryfy celnej, którą ustanowiła Rada Ministrów w drodze rozporządzenia /art.13 § 6/. Z treści zgłoszenia celnego wynika, że przedmiotem importu była dzianina i tkanina z włókna syntetycznego, objętego kodami PCN: 540761500, 600192300, umieszczonymi w dziale 54 i 60, sekcji XI taryfy celnej. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz.U. nr 117, poz.1250 ze zm./ wydane na podstawie art. 64 §4 Kodeksu celnego, określało, że jednym z załączników do zgłoszenia celnego musi być dokument potwierdzający pochodzenie towaru, określony w załączniku nr 49 do rozporządzenia /§ 233 ust.1 pkt.4/. Jak już wykazano przedłożone przez skarżącego certyfikaty pochodzenia o nr [...] oraz [...] okazały się nieautentyczne. Z przyjętego przez organy celne zgłoszenia wynikało, iż importowane towary włókiennicze zostały zaklasyfikowane do sekcji XI taryfy celnej. Z przepisu art.14 § 3 pkt.3 Kodeksu celnego wynika delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Rada Ministrów rozporządzeniem z dnia 15 października 1997r. w sprawie sposobu określania szczegółowych zasad i trybu niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być dokumentowane /Dz.U.nr 130, poz.851 ze zm./ wskazała w zał. 3, że na wszystkie towary wymienione w sekcji XI taryfy celnej, wprowadzane na polski obszar celny, musi być przedstawione świadectwo pochodzenia /§ 11 ust.1/. Trafny jest również pogląd organów celnych, że zgodnie z § 20a ust.1 wskazanego rozporządzenia, polskie władze celne są umocowane do weryfikacji przedłożonych dokumentów. Podkreślić należy, że wyniki takiej weryfikacji nie mogą być przedmiotem oceny, czy też dodatkowej weryfikacji przez polskie organy celne, ponieważ ustalenia te mają wiążący charakter dla polskiej administracji celnej. Ponieważ stosowne władze /organy/ koreańskie stwierdziły, że przedłożone im do weryfikacji dokumenty nie są autentyczne, to wykluczało to możliwość zastosowania w sprawie stawki celnej konwencyjnej w wysokości 9% wartości celnej towaru. Również trafny jest pogląd Dyrektora Izby Celnej , iż nie sposób podzielić sugestii skarżącego, aby w rozpoznawanej sprawie możliwe było zastosowanie zasad wynikających z retrospektywnego przedstawienia świadectwa pochodzenia. Sygn.akt I SA/Go 400/05 Z § 13 ust. 3 przytaczanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. wynika, że w przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału świadectwa pochodzenia, można przedstawić duplikat tego dokumentu, wystawiany prawidłowo przez upoważniony organ. W przedmiotowej sprawie, żadna ze wskazanych okoliczności nie miała miejsca. Stosownie natomiast do art.13 § 4 Kodeksu celnego, dopuszczalne jest retrospektywne stosowanie stawek celnych preferencyjnych, ale stawki takie stosuje się tylko na wniosek zgłaszającego, jeżeli zostaną spełnione warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r.w sprawie określenia reguł preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania /Dz.U. nr 134, poz.886/ określa m.in., iż w celu zastosowania preferencyjnych stawek celnych należy przedłożyć świadectwo pochodzenia na Formularzu A /§ 15 ust.1/ i taki dokument może być przedstawiony retrospektywnie /§ 20 ust.1/ lub w formie duplikatu /§ 21 ust.1/. Natomiast zgodnie z treścią pkt.4 część A postanowień wstępnych do taryfy celnej, stawki celne preferencyjne, typ DEV lub LDC stosuje się wyłącznie do towarów pochodzących z pozaeuropejskich krajów rozwijających się lub krajów najmniej rozwiniętych, jeżeli znajdują się w wykazie nr II lub nr 3 części E postanowień wstępnych do taryfy celnej. Korea Południowa nie należy do krajów wymienionych w tych wykazach. Należy również podkreślić, na co wskazały również organy celne, że zgodnie z opisem pola 36 zgłoszeniu celnego, zawartym w załączniku nr 6 części V rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz.U. nr 117, poz.1250 ze zm./ w polu tym należy podać symbol preferencji, celem zastosowania właściwej stawki preferencyjnej. Pole to nie zostało wypełnione przez zgłaszającego, zatem nie można było zastosować żadnej stawki preferencyjnej, a tym samym, nie można zastosować zasady retrospektywnego świadectwa pochodzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd nie stwierdził, aby organy celne naruszyły w niniejszej sprawie przepisy postępowania. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku. Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Jacek Niedzielski Dariusz Skupień Barbara Rennert