I SA/Go 405/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2007 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że obecnie jedynym źródłem jego dochodów jest prowadzona przez niego działalność gospodarcza w zakresie produkcji mebli biurowych i sklepowych. Za wykonaną pracę pobiera wynagrodzenie, które za okres ostatnich trzech miesięcy średnio wynosi 4000 zł brutto. Podniósł, że z uwagi na znaczną wysokość wierzytelności konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji, mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, że postępowanie egzekucyjne pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka sytuacja w konsekwencji doprowadzi do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek, a także zmusi go do podjęcia kroków zmierzających do ograniczenia zatrudnienia pracowników, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczył również, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę źródła utrzymania jego i jego rodziny z powodu nieprzeciętnej wartości zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– powoływanej dalej jako "P.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka sytuacja w konsekwencji doprowadzi do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek, a także zmusi go do podjęcia kroków zmierzających do ograniczenia zatrudnienia pracowników, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu podniesione przez skarżącego okoliczności, które mają w jego ocenie spowodować nieodwracalne skutki prawne lub wyrządzić znaczną szkodę, na obecnym etapie postępowania są jedynie teoretyczne i nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić należy, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza zatem przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Zauważyć trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Nadto pamiętać należy, że na każdym etapie postępowania egzekucyjnego przysługują stronie środki odwoławcze. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.