I SA/Go 425/08

I SA / Go 425 / 08 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2008 roku wniosku M.W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z skargi : M.W. na decyzję : na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2000 roku postanawia : odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy. Sędzia WSA S. Kowalczyk I SA / Go 425 / 08 U Z A S A D N I E N I E Skarżący M.W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Nadto wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że nie może uiścić wpisu od skargi, gdyż posiada liczne zobowiązania finansowe i nie stać go również na pokrycie zaległości w urzędzie skarbowym, jak również zaległości w ZUS z poprzednich lat. Wskazał, że prowadzona działalność gospodarcza w 2007 roku przyniosła stratę w wysokości około 20.000 złotych. Co do swojej sytuacji rodzinnej podał, iż mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem żony skarżącego. Nie posiada nieruchomości zasobów pieniężnych, czy wartościowych przedmiotów. Domownicy utrzymują się z dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego określonych przez niego na 619,26 zł miesięcznie oraz wynagrodzenia za pracę jego żony wynoszącego 1126 zł. Wydatki stałe rodziny określił na 840 złotych. Po odliczeniu wydatków zostaje kwota 885,26 złotych, z których utrzymuje się siebie, żony i jej syna, przy czym ujął z tejże kwoty około 100,0 złotych wydatkowane na lek żony ze względu na wadę serca. Wraz z żoną zajmuje mieszkanie na podstawie umowy najmu o powierzchni około 50m2. Podał jednocześnie, że "posiada zajęcia komornicze na kwotę ok. 200 tys. zł". Z dodatkowych dokumentów wynika, iż narastająco za okres stycznia do maja bieżącego roku działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego przyniosła stratę. Miesięczne stałe koszty prowadzenia działalności gospodarczej podane przez skarżącego składają się na kwotę 17.092 zł. Skarżący zaliczył do nich wydatki na czynsze za najem lokali, opłaty na ubezpieczenie społeczne, wydatki na paliwo, wodę, prąd oraz ogłoszenia w prasie jak również opłatę leasingową za samochód służący "do rozwozu towarów w firmie". Postanowieniem z dnia 5.08.2008 roku odmówiono przyznania prawa pomocy skarżącemu. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw podnosząc, iż w sprawie toczącej się przed Sądem Grodzkim V Cupr 730 / 06 uzyskał zwolnienie od kosztów w zakresie dotyczącym wpisu w kwocie 30,0 złotych. Z tego też względu skarżący uważa, że w niniejszej sprawie winien również uzyskać takie zwolnienie, bowiem swoją sytuacje majątkową przedstawił sądowi wyczerpująco. Jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu na uregulowanie zobowiązań wobec wierzycieli tak, więc nie może również uiścić wydatku w postaci wpisu. Sąd zważył, co następuje : Sąd uznał, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie, z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - cyt. jako "p.p.s.a.") stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście – obiektywnie niemożliwe. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 poz. 8). Należy podkreślić, iż to, że skarżący uzyskał zwolnienie od kosztów sądowych w innym toczącym się postępowaniu przed sądem powszechnym nie czyni zasadnym jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Jak wynika z sygnatury akt sprawy sprawa została wszczęta w 2006 roku, a więc w innej sytuacji materialnej skarżącego niż obecna. Nadto niniejszy Sąd nie jest związany decyzją Sądu w sprawie V Cupr 730 / 06 dotycząca przyznania prawa pomocy. Zdaniem Sądu nie zasługuje na wiarę twierdzenie skarżącego, iż zajęcia komornicze opiewają na kwotę około 200.000 złotych, bowiem tego nie wykazał. Jak wynika z załączonych do akt dokumentów stan zaległości skarżącego wynosi 4.861,60 złotych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku VAT, i z tytułu grzywien, mandatów i innych kar pieniężnych. Nadto jak wynika z wniosku z dnia 3.06.2008 roku skarżący zwrócił się o rozłożenie na raty kwoty 26.615,04 złote tytułem należności z tytułu składek ZUS, przy czy nie dołączył całego dokumentu. Z jego treści wynika jednak, że zaproponował zapłatę powyższej kwoty w ratach, co świadczy o możliwościach finansowych skarżącego. Skarżący korzysta na podstawie umowy leasingu z luksusowego samochodu osobowego, (co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu umowy leasingu), co wiąże się z opłatą miesięczną w wysokości 2.800 zł. Skarżący przedstawił również zbiorcze rozliczenie przychodów z działalności gospodarczej, z którego wynika, że do dnia złożenia wniosku działalność gospodarcza skarżącego przynosiła stratę. Za 2007 rok skarżący również wykazał stratę w wysokości 23.364,62 zł, a rachunki bankowe skarżącego wykazują saldo w wysokości 1 zł. Ponoszone straty w działalności gospodarczej muszą mieć pokrycie z środków skarżącego, których skarżący nie ujawnił, bowiem w przeciwnym wypadku działalność ta nie mogłaby by być prowadzona. Okoliczności podane przez skarżącego kolidują, więc z przedstawionym przez skarżącego jego stanem majątkowym i nasuwają wniosek, iż skarżący bądź to nie wykazuje w przedstawionych zestawieniach danych odzwierciedlających rzeczywistą wartość przychodów z działalności gospodarczej, bądź posiada przemilczane w złożonym oświadczeniu źródła finansowania swych wydatków. Dodać należy, że w złożonym sprzeciwie skarżący nie ustosunkował się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu postanowienia odmawiających przyznania prawa pomocy, ograniczając się do stwierdzenia, iż ujawnił wyczerpująco swój stan rodzinny i majątkowy. W związku z powyższym, należy uznać, że przedstawione przez skarżącego dokumenty i złożone oświadczenia nie pozwalają na poczynienie niewątpliwych ustaleń dotyczących jego sytuacji majątkowej, co w konsekwencji nakazuje uznać, iż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek prawa pomocy wynikających z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tej sytuacji na podstawie przywołanego przepisu należało odmówić przyznania prawa pomocy. . Sędzia WSA Stefan Kowalczyk