I SA/Go 426/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do sierpnia 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – H.K., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do sierpnia 2008 r., jednocześnie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała na swoją trudną sytuację materialną i osobistą. Oświadczyła, że jest osobą samotną i niepełnosprawną. Otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1192 zł netto, a jej miesięczne wydatki to kwota 775 zł: prąd 72 zł, mieszkanie 316 zł, pakiet telewizja, telefon, internet 130 zł, abonament RTV 19,30 zł, bilety na komunikację 120 zł, leki 117 zł. Pozostała kwota ok. 400 zł w całości przeznaczana jest na zakup żywności, środków higieny osobistej, ubrań czy inne nieprzewidziane wydatki. Podniosła, że w tej sytuacji brak wstrzymania wykonania decyzji realnie zagraża jej egzystencji i może wyrządzić niepowetowane szkody materialne i osobiste, zwłaszcza na gruncie zdrowotnym oraz spowodować nieodwracalne skutki wskutek zaprzestania stosowania koniecznych dla jej zdrowia i życia środków medycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Postanowienie o przyznaniu tzw. ochrony tymczasowej stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, że zaskarżone decyzje podlegają wykonaniu i w związku z tym jego wydanie jest dopuszczalne wyłącznie po spełnieniu wskazanych powyżej przesłanek. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w uzasadnieniu złożonego wniosku. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. To bowiem na wnioskodawcy spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek uzasadnienia wniosku. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Obowiązkiem sądu jest wprawdzie wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, lub robi to lakonicznie lub niezwykle ogólnikowo, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podnieść przede wszystkim należy, że w jego uzasadnieniu skarżąca powoływała się na trudną sytuację materialną i osobistą, wykazując niskie dochody w całości przeznaczane na bieżące wydatki. Dodała też, że jest osobą samotną i niepełnosprawną. Zgadzając się ze skarżącą co do oceny jej sytuacji, wskazać jednak należy, że nie jest to przesłanka motywująca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Ogólne opisanie kondycji finansowej bez jej rzetelnego i wyczerpującego udokumentowania, czy subiektywne obawy skarżącej dotyczące konsekwencji finansowych wykonania decyzji wymiarowej na obecnym etapie postępowania są czysto teoretyczne i w żadnym razie nie spełniają funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca nie wykazała możliwości zajścia choćby jednej z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania aktu, w szczególności istnienia faktycznego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje bowiem możliwość zwrotu zapłaconych kwot. Ponadto skarżąca może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Wprawdzie nie można wykluczyć, że w konkretnych sytuacjach na skutek egzekucji mogą wystąpić okoliczności, które będą groziły powstaniem szkody znacznych rozmiarów lub innych skutków, które trudno odwrócić, jednak takich okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku skarżąca nie wykazała. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.