I SA/Go 430/05
WyrokWSA w Gorzowie Wielkopolskim2005-09-15
Skład orzekający: Dariusz Skupień, Jacek Niedzielski, Joanna Wierchowicz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności obowiązek organu do udostępniania stronie kopii dokumentów z akt sprawy?Ratio decidendi
W postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu lub wieczystym użytkowniku gruntu, niezależnie od faktycznego korzystania z nieruchomości. Roszczenia cywilnoprawne, takie jak żądanie wydania nieruchomości czy odszkodowania, powinny być dochodzone przed sądem powszechnym.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. dla małżonków P. i C.M., którzy byli wieczystymi użytkownikami gruntu i właścicielami garażu na tym gruncie. Skarżący kwestionował wysokość podatku, domagając się zwrotu części nadpłaconego podatku i odszkodowania za nieużytkowaną część garażu, a także wydania części nieruchomości. Organy podatkowe utrzymały w mocy decyzję ustalającą wysokość podatku, uznając, że obowiązek podatkowy ciąży na skarżącym niezależnie od faktycznego władztwa nad całą nieruchomością i że roszczenia cywilnoprawne powinny być dochodzone przed sądem powszechnym.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant: Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę.
ISA/Go 430/05
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].01.2004 r., Burmistrz Miasta ustalił małżonkom P. i C.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 521,00 zł na podstawie złożonego przez podatnika wykazu nieruchomości z [...].11.2001r. W wykazie nieruchomości ujęto garaż o powierzchni 97 metrów kwadratowych oraz grunt o powierzchni 502 metrów kwadratowych. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał art. art. 2 ust. l, art.3 ust. l, art. 5 ust. l, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9, póz. 84 ze zm.) oraz uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień z podatku od nieruchomości na 2004r. a także art. 21 § l pkt 2 i § 5 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, póz. 926 ze zm.).
Od decyzji burmistrza odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego P.M., który powołując się na przepisy art. 127 § l kpa w zw. z art. 75 § l kpa oraz art. 222kc zarzucił naruszenie prawa materialnego i wniósł o zwrot części nieruchomości budynkowej oraz zwrot nadpłaconego podatku od 1986 za nie użytkowaną część garażu o pow. 13,5m2 a nadto o wypłatę odszkodowania w wysokości 5000,00 zł za utratę pożytków. W piśmie z [...] lipca 2004 r. podatnik złożył wyjaśnienia i wnioski dowodowe z dokumentów załączonych do pisma żądając jednocześnie nakazania burmistrzowi wydania części nieruchomości przynależnej do budynku warsztatowego oraz zobowiązanie go do zaniechania naruszania prawa własności podatnika.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...].07.2004r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie burmistrza, uznając że nie narusza ono prawa. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że burmistrz ustalił stronie wysokość podatku od nieruchomości na 2004 rok na podstawie wykazu nieruchomości złożonego przez podatnika w 2001 r. w którym zadeklarował do opodatkowania nieruchomość o powierzchni gruntu 502 m2 zabudowaną garażem o pow. użytkowej 97 m2. Podatnik jest właścicielem budynku garażowego oraz użytkownikiem wieczystym gruntu a zatem na podstawie art. 3 ust. l pkt l, pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, póz. 84, ze zm.) ciąży na skarżącym i jego małżonce jako współużytkownikach wieczystych gruntu i współwłaścicielach budynku, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek ten jest niezależny od faktu czy z przedmiotowej nieruchomości jej właściciel (użytkownik wieczysty) korzysta czy też nie.
Ponadto Kolegium wskazało, że zarzuty podniesione przez podatnika w sferze prawa podatkowego nie wywołują żadnych skutków prawnych w związku z ich cywilnoprawnym charakterem.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skargę P.M.. W skardze ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zarzucił organowi administracji publicznej naruszenie art. 21. art. 63 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 221 k.p.a.. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie argumentów podnoszonych w toku postępowania przez podatnika, jak też poprzez uchylenie się od realizacji obowiązku nakazania Burmistrzowi Miasta wydania skarżącemu części nieruchomości przynależnej do budynku warsztatowego podatnika. We wniosku dowodowym z [...].09.2004 r. skarżący zarzucił organowi drugiej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 10 kpa przez niedostarczenie stronie pisma burmistrza z [...] marca 2004r. co, zdaniem skarżącego uniemożliwiło mu wypowiedzenie się w sprawie dowodu oraz odmowę wydania odpisu
potwierdzonej kserokopii pisma.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniło, że w postępowaniu dotyczącym zobowiązań podatkowych przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie maj ą zastosowania podobnie jak nie stosuje się wprost przepisów Konstytucji RP. Stwierdzono też że Kolegium nie miało obowiązku przekazywać stronie pisma burmistrza przedłożonego organowi II instancji w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 227§2 ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowiło ono dowodu
w sprawie.
W stosunku do pozostałych zarzutów skarżącego w zakresie dotyczącym roszczeń
cywilnoprawnych organ II instancji podtrzymał argumentację z uzasadnienia swojej decyzji.
W konkluzji organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 2. 1. ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r., Nr 9, póz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części. W myśl natomiast art. 3. ust. l pkt 3 zobowiązanymi z tytułu podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi gruntów, a jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (ustęp 3 art.3 ).
W sprawie bezsporne jest, iż małżonkowie C. i P.M. są wieczystymi użytkownikami działki nr [...] o powierzchni 502 metrów kwadratowych, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...]. Na nieruchomości tej znajduje się budynek stanowiący odrębną nieruchomość o pow. 97 metrów kwadratowych, którego właścicielami są małżonkowie M.. Niesporne jest także, że taki stan nieruchomości wynika z załączonego odpisu z księgi wieczystej Kw [...], taki stan zgłosił skarżący w wykazie nieruchomości złożonej organowi I instancji w 2001 r. i taki stan potwierdził w pismach wnoszonych w toku postępowania podatkowego oraz w oświadczeniu złożonym w Sądzie do protokołu rozprawy. Ponieważ zgodnie z art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów -powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, organ I instancji prawidłowo, stosując stawki określone uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z [...] listopada 2003r., nie kwestionowane w toku postępowania, ustalił zobowiązanie podatnika w podatku od nieruchomości za rok 2004r.
Prawidłowo też organ odwoławczy przyjął, że fakt pozbawienia skarżącego możliwości faktycznego władztwa nad częścią garażu nie może stanowić podstawy do proporcjonalnego ograniczenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości lub dochodzenia w tym postępwaniu wydania nieruchomości. Podmiotem opodatkowania jest bowiem właściciel lub użytkownik wieczysty. Wyjątek przewiduje ustawa o podatku od nieruchomości i opłatach lokalnych tylko w odniesieniu do samoistnego posiadacza nieruchomości, którym jednak nie jest w świetle art. 336 kodeksu cywilnego Przedsiębiorstwo Komunalne jako najemca. [Art. 336 Kc: Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny)]. Trafnie też zauważył organ II instancji, że roszczenie skarżącego o wydanie nieruchomości może być dochodzone w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. To samo dotyczy roszczenia regresowego co do płaconego podatku od nieruchomości w takim zakresie w jakim osoba trzecia korzysta z nieruchomości skarżącego czy żądanych odszkodowań.
Nie znalazł również potwierdzenia zarzut naruszenia przepisów postępowania - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, póz. 926 ze zm.), na podstawie której toczyło się postępowanie i które przywołano w podstawach prawnych decyzji. Wbrew stanowisku skarżącego w postępowaniu podatkowym nie znaj duj ą zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.2000, nr98 poz.1071). W postępowaniu umożliwiono stronie wgląd do akt sprawy i zapewniono jej czynny udział w postępowaniu. Dokonano też wszelkich wymaganych pouczeń. Żaden jednak przepis nie nakładał na organy podatkowe obowiązku dostarczania skarżącemu kopii kserograficznych dokumentów jak też odpisu pisma Burmistrza z dnia [...] marca 2004r., które związane jest z postępowaniem między instancyjnym i dotyczy przedstawienia stanowiska organu I instancji w związku z wniesionym odwołaniem. Z pismem tym strona mogła się zapoznać osobiście w postępowaniu przed organem odwoławczym korzystając z uprawnienia przeglądania akt.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i wobec tego należało skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) oraz na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) oddalić.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło