I SA/Go 433/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi G.T. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności sprzeciwu na czynności kontrolne postanawia: 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100,00 (sto) złotych. I SA/Go 433/14 U Z A S A D N I E N I E Skarżący, G.T., wniósł skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z [...] maja 2014 r. stwierdzające niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu na czynności kontrolne. Rozstrzygnięcie organu zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Zawiadomieniem z [...] maja 2014 r. (doręczonym skarżącemu w tym samym dniu) Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), poinformował skarżącego, że w związku z tym, iż jest on zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ nie dokonał zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Pismem z [...] maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw na czynności kontrolne, domagając się doręczenia pisemnego zawiadomienia o zamiarze kontroli zgodnie z art. 79 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Naczelnik Urzędu Celnego zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2014 r. stwierdził niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu na czynności kontrolne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 84c ust. 16 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że sprzeciw został nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu 26 maja 2014 r., natomiast czynności kontrolne podjęte zostały wobec skarżącego w dniu [...] maja 2014 r. Przedsiębiorca ma prawo wnieść sprzeciw na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli. Termin ten jest terminem procesowym, podlegającym przywróceniu na wniosek. Wskazując na wyrok NSA z 21 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1024/11 organ stwierdził, że termin "dni robocze" należy utożsamiać z czasem faktycznego wykonywania działalności gospodarczej, a nie z organizacją urzędu, co skutkuje uznaniem, iż sobota może być dniem roboczym. Dalej organ stwierdził, że termin do wniesienia sprzeciwu, którego termin zaczął swój bieg w dniu 22 maja 2014 r., upłynął z dniem 24 maja 2014 r. Tym samym sprzeciw wniesiony w dniu 26 maja 2014 r. był niedopuszczalny. Nadto skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postepowania – art. 12 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne, polegające na niezastosowaniu powyższych przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego i uznanie przez organ, iż sprzeciw wniesiony został po ustawowym terminie, pomimo, że literalna wykładnia powyższego przepisu mówi wprost, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień uważa się dzień następny po dnu lub dniach wonnych od pracy. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwarzył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwością rzeczową sądu administracyjnego objęte są przede wszystkim sprawy określone w art. 3 § 2 powołanej wyżej ustawy z wyłączeniem spraw wymienionych w art. 5. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). A contrario kontrolą taką – o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej – nie są w związku z treści powołanego wyżej przepisu objęte postanowienia, które są wydawane poza postępowaniem administracyjnym. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie, na podstawie którego stwierdzono niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu na czynności kontrolne. Pojawiające się w orzecznictwie sądów wątpliwości interpretacyjne co do dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o rozpatrzeniu sprzeciwu, a także na inne akty wydawane w postępowaniu kontrolnym dotyczącym sprzeciwu, zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 stycznia 2014r. w sprawie sygn. akt II GPS 3/13 (dostępna: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Według tezy zawartej w tej uchwale, na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wprawdzie uchwała ta expressis verbis dotyczy rozstrzygnięcia określonego jako odmowa rozpatrzenia sprzeciwu, jednakże szerokie uzasadnienie uchwały wskazuje na to, że stanowisko w niej przyjęte można odnieść do wszelkich rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu kontrolnym, których przedmiotem jest sprzeciw wniesiony na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z motywów, które legły u podstaw stanowiska przyjętego w uchwale zwrócić trzeba uwagę na stwierdzenie, że postępowanie, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ rozdział 5 zatytułowany "Kontrola działalności gospodarczej" wyznacza przedmiot, który nie odpowiada przedmiotowi postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko przedstawione w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 stycznia 2013 r. Należy podkreślić, że moc wiążąca uchwały składu siedmiu sędziów NSA nie odnosi się tylko do konkretnej sprawy. Uchwały konkretne posiadają bowiem w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko stosowaną uchwałą takiego samego składu NSA. Stanowisko przyjęte w uchwale należy rozszerzyć także na czynności kontrolne prowadzone przez właściwy organ celny w zakresie czynności kontrolnych związanych z prawidłowością deklarowania i rozliczenia podatku akcyzowego. Umocowanie do takiego działania wynika z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że rozpoznawana sprawa dotycząca postanowienia, na podstawie którego stwierdzono niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu na czynności kontrolne nie odbywa się w ramach postępowania administracyjnego i dlatego wydane rozstrzygnięcie nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego. Z tych też przyczyn skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.