I SA/Go 440/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę. Skarżący P.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwaną dalej Agencją, ARiMR) z dnia [...] sierpnia 2017 r. o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że w dniu 6 maja 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2016. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym", płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi, jeżeli: - został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, - łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, - realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, - spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z § 26 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest wypłacana w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Organ podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu: 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) wynosiła 61,53 ha. Powierzchnia ta uwzględnia także powierzchnię ze złożonej w dopuszczalnym terminie zmiany do wniosku o przyznanie płatności na rok 2016. Natomiast powierzchnia stwierdzona w ramach wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) wynosi 0,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549). Zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających, zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z § 10 pkt 2 lit. aa rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność w ramach wariantów pakietu 2 (z wyłączeniem wariantu 2.3 oraz 2.4) jest przyznawana, jeżeli rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologiczne w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2015 r., poz. 497), a w przypadku uprawy roślin dwuletnich określonych w ust. 1a załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, warunek wytworzenia produktu ekologicznego odnosi się do każdego z wymienionych wariantów. Spełnienie powyższego warunku przez rolników, weryfikowane jest na podstawie informacji zawartych w wykazach producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2015 r., poz. 497), Jednostka Certyfikująca przekazuje Prezesowi Agencji, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada tego roku, natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o rolnictwie ekologicznym, jeżeli w wyniku kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą zostanie stwierdzona konieczność uzupełnienia lub zmiany danych zawartych w wykazie przekazanym do dnia 30 listopada, jednostka certyfikująca może uzupełnić lub zmienić ten wykaz, według stanu na dzień 31 grudnia tego roku, w terminie do dnia 14 stycznia roku następującego po roku przekazania tego wykazu. Wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów (...) sporządzany jest na formularzu, którego wór określony jest w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wzór wykazu obowiązujący w roku 2016 r. określony z ostał w rozporządzeniu z 17 sierpnia 2015 r. w sprawie wzoru producentów, którzy spełniają wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. z 2015, poz. 1429). Zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym zgłoszenia błędów lub pomyłek w wykazie jednostka certyfikująca może dokonywać do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. Zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wykaz producentów dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu w sprawie przyznania płatności, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie widnieje w wykazie danych z Jednostki Certyfikującej na rok 2016. W związku z powyższym skarżący został zostało wezwany do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentacji dotyczącej zgłoszenia gospodarstwa do Jednostki Certyfikującej gospodarstwa ekologicznego. W odpowiedzi skarżący przedstawił Raport z Kontroli - Ekologiczna Produkcja Rolna o numerze [...] od S Sp.zo.o. dla producenta: Gospodarstwo Rolne " K" P.K.. W dniu 15 marca 2017 r. zostało wysłane pismo do S Sp. z o.o. z prośba o udzielenie informacji odnośnie przyczyn braku podmiotu w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. W odpowiedzi S Sp. z o.o. poinformowało, iż: "Wspomniany podmiot w dniu 08.08.2016 r. złożył do Jednostki Certyfikującej S Sp.zo.o pismo o wypowiedzeniu umowy dotyczącej certyfikacji w zakresie rolnictwa ekologicznego. W związku z tym, w dniu [...].08.2016 r. rozwiązano z producentem umowę i został on wyłączony z systemu kontroli, o którym mowa w art. 27 Rozporządzenia Rady 834/2007, prowadzonego przez naszą Jednostkę Certyfikującą. Natomiast mając na uwadze wymagania art. 17 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, Głównemu Inspektorowi oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada tego roku podmiot, będący przedmiotem Państwa pisma, nie został przekazany w wspomnianym wykazie, gdyż na dzień 15.11.2016 nie znajdował się on pod systemem kontroli, o którym wspomniano powyżej". W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. od Jednostki Certyfikującej S Sp.z o.o. wskazano, że w stosunku do producenta - Gospodarstwo rolne "K" P.K. w dniu [...].07.2016 została przeprowadzona kontrola, o której mowa z art. 65 ust.1 Rozporządzenia Komisji 889/2008. Z kontroli nr [...] wynikało, że producent na dzień kontroli prowadził, w ramach rolnictwa ekologicznego następujące uprawy: konopie włóknistą na powierzchni 20 ha, proso na powierzchni 31,53 ha oraz owies na powierzchni 10,00 ha. Do pisma dołączono kopię raportu oraz płytę CD. Organ pierwszej instancji podkreślił, że godnie z § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L227 z 31.07.2014 r., str. 69), uwzględniono również brak producenta na wykazie z Jednostki Certyfikującej. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że skarżący nie znajduje się na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym. Z przekazanego organu raportu od S Sp.z o. o. numerze [...] wynikało, że podczas kontroli stwierdzono niezgodności, które miały zostać uzupełnione przez skarżącego do dnia 28 lipca 2016 r. Wskazano również, że skarżący w dniu 8 sierpnia 2016 r. złożył do jednostki certyfikującej wypowiedzenie umowy dotyczącej certyfikacji gospodarstwa w zakresie rolnictwa ekologicznego i tym samym został wyłączony z systemu kontroli. Wobec powyższego jednostka certyfikująca nie przekazała jego danych. Z uwagi na brak danych z jednostki certyfikującej nie został spełniony warunek uzyskania płatności zgodnej z przepisami o rolnictwie ekologicznym. Dlatego też organ odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.1 - uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku (61.53 ha) w ramach wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej (0,00 ha) wynosi 100,00%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% rolnikowi nie przyznaje się żadnej pomocy. Ponadto rolnik podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Kwota ta, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, będzie odliczana od wszystkich płatności związanych z powierzchnią, które są obsługiwane przez ARiMR, do których rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie wnioskowanej płatności, ewentualnie o uchylenie decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że S Sp. z o.o. przeprowadziła w jego gospodarstwie fizyczną kontrole w trakcie, której został wprowadzony w błąd przez kontrolerów. Zasugerowali oni wypowiedzenie umowy dotyczącej "Certyfikacji wyrobów zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 834/2007 z 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych" zawartej z jednostką certyfikującą, co też skarżący uczynił. Niestety skarżący nie został poinformowany o negatywnych skutkach wypowiedzenia umowy, które m.in. przełożą się na odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2016 r. W związku z powyższym skarżący w chwili otrzymania decyzji organu pierwszej instancji skierował do jednostki certyfikującej dwa pisma zawierające anulowanie wypowiedzenia umowy dotyczącej certyfikacji oraz wniosek o wydanie certyfikatu zgodności z raportem kontroli nr [...] i umieszczenie skarżącego w wykazie producentów za rok 2016 oraz oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu w przedmiocie wypowiedzenia umowy. Skarżący podkreślił, że spełnia wszystkie przesłanki materialno-prawne do uzyskania wnioskowanych płatności w ramach rolnictwa ekologicznego. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji, podzielając zawartą w niej argumentację. Decyzja organu drugiej instancji zaskarżona została w całości do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - § 10 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez jego błędną wykładnię mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, przejawiającą się w uznaniu, że certyfikat jest niezbędnym czynnikiem determinującym przyznanie płatności środowiskowej, podczas gdy jego prawidłowa wykładnia powiązana z rzetelną, kompleksową i zgodną z zasadami logicznego rozumowania oceną materiału dowodowego, obowiązującego prawa, jak i stanu faktycznego doprowadziłaby do wniosku, że skarżący prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, a tym samym winna zostać mu przyznana płatność rolnośrodowiskowa; - art. 7 k.p.a. w z w. z art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy pozwoliłoby na uznanie, że prowadzone przez skarżącego gospodarstwo jest gospodarstwem ekologicznym, a tym samym skarżącemu winna zostać przyznana płatność środowiskowa w ramach PROW 2007-2013 wariant 2.1. uprawy rolnicze. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący przytoczył argumentację podniesioną w toku postępowania, w tym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 p.p.s.a.). Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy określony zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślić należy, że stan faktyczny sprawy nie jest między stronami sporny. Spór dotyczy jedynie skutków prawidłowa ustalonego stanu faktycznego. Skarżący nie kwestionuje, że wypowiedział z w dniu 5 sierpnia 2016 r. umowę "Certyfikacji wyrobów zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28.06.2007r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych" zawartą z Jednostką Certyfikująca S Sp. z o.o.. Decyzja o wypowiedzeniu umowy zastała podjęta, jak stwierdził to sam skarżący, ze względu na brak zapotrzebowania na certyfikację. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący stwierdził, że podjął decyzje o wypowiedzeniu umowy ponieważ został wprowadzony w błąd przez kontrolujących podczas kontroli i nie był przez nich poinformowany o negatywnych jakie niesie dla niego jej wypowiedzenie. Podkreślił, że w chwili otrzymania decyzji organu pierwszej instancji skierował do jednostki certyfikującej dwa pisma zawierające anulowanie wypowiedzenia umowy dotyczącej certyfikacji wraz z wnioskiem o wydanie certyfikatu zgodności z raportem kontroli nr [...] i umieszczenie skarżącego w wykazie producentów za rok 2016 oraz oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu w przedmiocie wypowiedzenia umowy. Wskazał również, że spełnia wszystkie przesłanki materialno-prawne do uzyskania wnioskowanych płatności w ramach rolnictwa ekologicznego. Uważa więc, że skutecznie uchylił się od skutków złożonego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Stanowisko skarżącego uznać należy za błędne. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia § 10 pkt. 2 lit. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm.) poprzez uznanie, że certyfikat stwierdzający spełnienie wymogów gospodarstwa ekologicznego jest elementem niezbędnym dla przyznania płatności w ramach pakietu 2.1 uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności. Wbrew stanowisku skarżącego samo prowadzenie produkcji rolniczej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego nie jest wystarczające dla przyznania płatności. Podkreślić należy, że zgodnie z § 10 pkt. 2 lit. a wskazanego rozporządzenia warunkiem przyznania płatności w ramach rolnictwa ekologicznego jest prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1 ze zm.) oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia, w szczególności w zakresie uprawy roślin. Stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 834/2007 organy kontrolne i jednostki certyfikujące, wydają certyfikat każdemu podmiotowi gospodarczemu, który podlega ich kontroli i który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w rozporządzeniu w zakresie spełnienia warunków produkcji o charakterze ekologicznym. Kontroli podlega zatem każdy podmiot który produkuje, przygotowuje, przechowuje lub przywozi z kraju trzeciego produkty ekologiczne lub takie produkty wprowadza na rynek ,co wynika bezpośrednio z regulacji zawartej w art. 28 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Wskazać również należy, że z art. 17 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. 2017.1054) jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi ARiMR, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada danego roku. Z bezspornych ustaleń organu wynika, że skarżący nie był wpisany na listę podmiotów prowadzących produkcje ekologiczną nie przedłożył również certyfikatu potwierdzającego spełnienie warunków dot. takiej produkcji. Rację ma organ, że certyfikat stanowi, co wynika z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym dokument urzędowy. Przypomnieć należy, ze dokument urzędowy na podstawie art. 76 § 1 Kpa korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, jest dokumentem urzędowym, stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podkreślić należy, że sam skarżący przyznaje, że nie posiada takiego dokumentu. Wskazać również należy, że organ mimo braku wskazania producenta rolnego w wykazie, realizował wynikającą z art. 7 Kpa zasadę prawdy obiektywnej i podjął działania sprawdzające prawidłowość danych zawartych w tym wykazie. Zwrócił się bezpośrednio do jednostki Certyfikującej o wyjaśnienia. Z uzyskanych informacji wynikało jednoznacznie, że skarżący wypowiedział umowę w dniu 8.08.2016r. i znajdował się tym samym poza systemem kontroli w zakresie rolnictwa ekologicznego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 każdy podmiot gospodarczy, który produkuje, przygotowuje, przechowuje lub przywozi z kraju trzeciego produkty gospodarstwa ekologicznego lub który takie produkty wprowadza na rynek, przed wprowadzeniem na rynek jakiegokolwiek produktu jako produktu ekologicznego lub wyprodukowanego w okresie konwersji na rolnictwo ekologiczne: a) zgłasza tę działalność właściwym organom państwa członkowskiego, w którym działalność ta jest wykonywana; b) przekazuje zgodę na objęcie jego działań systemem kontroli, o którym mowa w art. 27. Akapit pierwszy ma również zastosowanie do eksporterów, którzy wywożą produkty wytwarzane zgodnie z zasadami produkcji ustanowionymi niniejszym rozporządzeniem. W przypadku gdy dany podmiot gospodarczy zleca jakiekolwiek czynności stronie trzeciej, podmiot ten podlega w dalszym ciągu wymogom, o których mowa w lit. a) i b), a podzlecone czynności podlegają systemowi kontroli. Uzyskanie certyfikatu składa się na system kontroli. Sam Skarżący stwierdził jednak, że certyfikatu nie uzyskał, tłumacząc to działaniem pod wpływem błędu (wypowiedzenie umowy z jednostką certyfikującą). Zagadnienie uchylenia się od skutków złożenia oświadczenia woli pod wpływem błędu należy do przedmiotu zainteresowania prawa cywilnego i na tym tez gruncie skarżący może dochodzić swoich racji, przed sądami powszechnymi. Zasadnie przyjął natomiast organ, że nie jest uprawniony do rozstrzygania tej kwestii na gruncie prawa administracyjnego. Zatem za prawidłowe uznać należało stanowisko organów, że odmawiając przyznania płatności do wariantu 2.1 z uwagi na brak wpisania Skarżącego na listę producentów spełniających wymogi w zakresie produkcji ekologicznej, działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z § 10 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dnia 13 marca 2013 r. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.