I SA/Go 456/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.W. na indywidualną interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. Uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację. 2. Zasądza od Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący J.W. wniósł skargę na indywidualną pisemną interpretację prawa podatkowego [...] z [...] sierpnia 2015r. wydaną przez Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odpłatnego zbycia nieruchomości. W rozpoznanej sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. W dniu 1 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odpłatnego zbycia nieruchomości. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W 2010 r. skarżący nabył połowę udziału w niezabudowanej nieruchomości a w 2011 r. w drodze darowizny otrzymał dalszą połowę udziału w tej nieruchomości. W celu wybudowania na tej nieruchomości budynku mieszkalnego zaciągnął kredyt hipoteczny, który został zabezpieczony na tej nieruchomości. W 2015 r. sprzedał działkę wraz ze znajdującym się na niej budynkiem. Zgodnie z treścią aktu notarialnego, dokumentującego umowę sprzedaży, część sumy sprzedaży została przekazana do banku z tytułu spłaty kredytu, zaciągniętego uprzednio na wybudowanie znajdującego się na działce budynku mieszkalnego. Pozostała część sumy sprzedaży, w tym otrzymane tytułem zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży, zostanie przeznaczona na cele mieszkaniowe. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy część kwoty sprzedaży stanowiącej przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości, przeznaczonej na spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego uprzednio na sfinansowanie budowy domu mieszkalnego, który był następnie przedmiotem sprzedaży, stanowi przychód zwolniony z podatku dochodowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem skarżącego, w przypadku wydatkowania określonej kwoty pozyskanej ze sprzedaży nieruchomości (przed upływem 5 lat) na spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego przed dniem uzyskania przychodu na budowę w okresie 2 lat od daty sprzedaży mieszkania, będzie przysługiwało zwolnienie z podatku określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym wolny od podatku dochodowego jest przychód uzyskany ze zbycia nieruchomości, jeżeli zostanie wydatkowany na własne cele mieszkaniowe (art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d i pkt 2 lit. a ustawy). W wydanej [...] sierpnia 2015 r. interpretacji indywidualnej nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. W interpretacji między innymi stwierdzono, że skarżący nie ma prawa do zastosowania zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do kwoty sprzedaży stanowiącej przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości przeznaczonej na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego uprzednio na sfinansowanie budowy domu mieszkalnego, który był następnie przedmiotem sprzedaży. Ponieważ nabycie nieruchomości nastąpiło w 2010 r. i 2011 r., dla oceny skutków podatkowych jej odpłatnego zbycia znajdą zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z art. 22 ust. 6c ww. ustawy koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Natomiast - stosownie do przepisu art. 22 ust. 6d ustawy o podatku - za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa wart. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Wysokość ww. nakładów ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy). Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód będzie podlegał opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji skarżącego jak podkreślił organ kosztem uzyskania przychodów są wydatki poniesione na budowę budynku mieszkalnego, które skarżący sfinansował środkami uzyskanymi z zaciągniętego kredytu hipotecznego. Natomiast zgodnie z art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), składanym w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości, wykazać: • dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub • dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30 e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Organ podkreślił, że przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 13 uwzględnione przez podatnika korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu- podatkiem dochodowym (art. 21 ust. 30 ww. ustawy). Zdaniem organu regulacja ta zapobiega sytuacji, kiedy podatnik dwukrotnie odliczałby ten sam wydatek - raz jako poniesione nakłady na budowę budynku mieszkalnego, drugim zaś razem jako wydatek na spłatę kredytu, który finansował te właśnie nakłady. Ustawodawca ustanowił zatem jednoznaczny zakaz dwukrotnego odliczania i korzystania z ulg w odniesieniu do tych samych wydatków. Konstrukcja powyższego przepisu oznacza, że spłata kredytu zaciągniętego wcześniej na budowę budynku mieszkalnego nie stanowi celu mieszkaniowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, w której odliczeniu podlegać mają sfinansowane z zaciągniętego kredytu nakłady na budowę budynku mieszkalnego, czyli poniesione nakłady jako koszt uzyskania przychodu. Rozumowanie przeciwne godzi w całą istotę zawartych w prawie podatkowym mechanizmów ulg, odliczeń oraz rozliczania kosztów uzyskania przychodów. Żaden podatnik nie jest uprawniony do dwukrotnego odliczania tych samych wydatków. Organ wskazując na uregulowania prawne oraz przedstawiony w sprawie stan faktyczny stwierdził, że kwota uzyskana przez skarżącego ze sprzedaży nieruchomości, nie może być uznana za wydatek na cele mieszkaniowe uwzględniany przy obliczeniu dochodu zwolnionego zgodnie z art 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w części jakiej dotyczy spłaty kredytu, zaciągniętego na sfinansowanie budowy domu mieszkalnego z uwagi na fakt, że nakłady poniesione na budowę stanowić będą koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia. Skoro zatem w ramach obliczenia dochodu ze sprzedaży nieruchomości może zostać uwzględniony koszt nakładów poniesionych na wybudowanie domu mieszkalnego, to obowiązuje ustawowy zakaz traktowania wydatku na spłatę kredytu zaciągniętego na budowę ww. domu jako wydatku na własne cele mieszkaniowe. Uwzględnienie spłaty kredytu jako wydatku poniesionego na cel mieszkaniowy oznaczałoby, że skarżący w tej części odliczałby dwukrotnie ten sam wydatek: raz jako poniesiony nakład na wybudowanie budynku mieszkalnego, a drugim zaś razem jako wydatek na spłatę kredytu, który finansował ten właśnie nakład, a tego zabrania wprost art. 21 ust. 30 ww. ustawy. Organ podkreślił także, że skarżący nie może wykazać w zeznaniu PIT-39 jedynie przychodu ze sprzedaży nieruchomości bez uwzględnienia kosztów uzyskania w postaci nakładów zwiększających wartość nieruchomości. Interpretację doręczono skutecznie 2 września 2015 r. W dniu 9 września 2015 r. do Izby Skarbowej wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w wydanej interpretacji. Skarżący wniósł skargę w której interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - poprzez błędną wykładnię i brak jego zastosowania w sprawie, wnosząc o: a) uchylenie zaskarżonej interpretacji jako naruszającej prawo; b) zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, organ błędnie stwierdził brak prawa do odliczenia faktury odnoszącej się do budowy w części dotyczącej spłaty kredytu. W jego ocenie Dyrektor Izby Skarbowej błędnie zinterpretował normy prawne będące przedmiotem zaskarżenia. Ponadto, organ opierając się na przypuszczeniach i założeniach, przyjął stan faktyczny sprawy inny niż wskazany we wniosku. Skarżący wskazał bowiem, że organ, pominął, iż w stanie faktycznym mowa jest wyłącznie o spłacie kredytu, a nie o kosztach uzyskania. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił czy jego zamiarem jest pomniejszenie podatku o zakupy materiałów budowlanych. Ponadto, wskazał, że kredyt został zaciągnięty w trakcie realizacji inwestycji i tym samym wydatki do dnia zaciągnięcia kredytu będą kosztem podatkowym przy ustalaniu dochodu na tej transakcji. Strona nadmienia, że posiadała również środki własne przeznaczone na budowę. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, organ interpretacyjny - nie biorąc pod uwagę przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - ograniczył prawo podatnika do zwolnienia. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie organu mające charakter interpretacji indywidualnej, wydane na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) Podstawą rozważań był przedstawiony przez stronę stan faktyczny i udzielenie przez organ odpowiedzi na postawione pytanie. Oceniając wydaną interpretację należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona bowiem stanowisko zajęte przez organ w interpretacji narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to zobowiązuje Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie należało odnieść się do wniosku organu o odrzucenie skargi. Zdaniem organu, przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, dotyczącym skargi na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ zauważył także, że do skargi nie został załączony dowód, o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, co stanowi jeden z obligatoryjnych elementów skargi na interpretację indywidualną, o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Ponadto, artykułem 1 pkt 18 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658), dokonano nowelizacji p.p.s.a, w ten sposób, że po art. 57 dodano art. 57a w brzmieniu: "Art. 57a. Skarga -na pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego; Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną", a nowa regulacja ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Ustosunkowując się do tego zarzutu, wskazać należy, że brak formalny skargi polegający na nie przedłożeniu przez skarżącego dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, został zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 6 listopada 2015r. usunięty. Skarga spełnia ponadto wymogi formalne z art.57a, albowiem zarzucając błędną wykładnię art.21 ust.1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełniła wymóg zarzutu dotyczącego błędnej wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Podkreślić należy, że interpretacja składa się z dwóch zasadniczych elementów, a mianowicie oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny, przy czym uzasadnienie prawne jest obligatoryjne jedynie wówczas, gdy organ dokonuje negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Oba te elementy mają równorzędne znaczenie. Musi zachodzić między nimi spójność, zwłaszcza gdy organ nie podziela całej prezentowanej przez wnioskodawcę argumentacji stanowiska wniosku. Oba one winny też się odnosić do stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę na tle przedstawionego stanu faktycznego. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez wnioskodawcę stanowiska. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca zwłaszcza negatywną ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Przypomnieć należy, że do wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej uprawnione są wyłącznie organy podatkowe, a nie sądy administracyjne. Jeżeli zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo, sąd administracyjny powinien rozważyć to, ocenić i skonstatować w wyroku wzruszającym jej byt prawny. Nie może natomiast "udzielać prawidłowych interpretacji" za organy podatkowe, gdyż nie leży to w zakresie jego uprawnień i obowiązków, a także i przede wszystkim - ponieważ naruszałoby konstytucyjną zasadę rozdzielenia władzy wykonawczej od sądowniczej. Sąd nie jest władny dokonywać interpretacji "zastępujących" pogląd organu podatkowego, gdyż oznaczałoby to współadministrowanie (byłoby wykonywaniem zadań zastrzeżonych dla organów podatkowych). Wyrok (rozstrzygnięcie i uzasadnienie) sądu administracyjnego ocenia tylko legalność - zgodność z prawem materialnym, procesowym i ustrojowym - zaskarżonej interpretacji. W żadnym przypadku nie stanowi interpretacji indywidualnej w rozumieniu przepisów rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do niego nie wywołuje skutków prawnych unormowanych w art. 14k-14n o.p. ( tak J. Brolik Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. LexisNexis, str.234, Warszawa 2013r.). Przypomnieć należy, że pytanie zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej brzmiało: Czy część kwoty sprzedaży stanowiącej przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości, przeznaczonej na spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego uprzednio na sfinansowanie budowy domu mieszkalnego, który był następnie przedmiotem sprzedaży, stanowi przychód zwolniony z podatku dochodowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? W krótkim stanie faktycznym, skarżący wskazał, że w celu wybudowania na tej nieruchomości budynku mieszkalnego zaciągnął kredyt hipoteczny. W 2015 r. sprzedał działkę wraz ze znajdującym się na niej budynkiem. Część sumy sprzedaży została przekazana do banku z tytułu spłaty kredytu, zaciągniętego uprzednio na wybudowanie znajdującego się na działce budynku mieszkalnego. Pozostała część sumy sprzedaży, w tym otrzymane tytułem zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży, zostaną przeznaczone na cele mieszkaniowe. W przedstawionym stanie faktycznym, na co słusznie skarżący zwrócił uwagę, mowa jest wyłącznie o spłacie kredytu, a Dyrektor Izby Skarbowej nie wyjaśnił czy jego zamiarem jest pomniejszenie podatku o zakupy materiałów budowlanych, opierając się natomiast na własnych przypuszczeniach i założeniach, przyjął stan faktyczny sprawy inny niż wskazany we wniosku. Z takim stwierdzeniem skarżącego należy się zgodzić, albowiem w wydanej interpretacji organ podkreślił, że "podatnik dwukrotnie odliczałby ten sam wydatek - raz jako poniesione nakłady na budowę budynku mieszkalnego, zaś drugim razem jako wydatek na spłatę kredytu, który finansował te właśnie nakłady. Ustawodawca ustanowił zatem jednoznaczny zakaz dwukrotnego odliczania i korzystania z ulg w odniesieniu do tych samych wydatków (...) spłata kredytu zaciągniętego wcześniej na budowę budynku mieszkalnego nie stanowi celu mieszkaniowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, w której odliczeniu podlegać mają sfinansowane z zaciągniętego kredytu nakłady na budowę budynku mieszkalnego, czyli poniesione nakłady jako koszt uzyskania przychodu. Rozumowanie przeciwne godzi w całą istotę zawartych w prawie podatkowym mechanizmów ulg, odliczeń oraz rozliczania kosztów uzyskania przychodów. Żaden podatnik nie jest uprawniony do dwukrotnego odliczania tych samych wydatków". Powyższe oznacza, że organ rozszerzając stan faktyczny o okoliczność nie podaną w przedstawionym przez skarżącego stanie faktycznym dotyczącą " pomniejszenia podatku o zakupy materiałów budowlanych " naruszając regulację art.14 b § 3 Ordynacji podatkowej, dokonał błędnej subsumcji regulacji art. art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - należało uchylić zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów powinien skoncentrować się na przedstawionym w pytaniu problemie indywidualnym skarżącego, nie dodając elementów stanu faktycznego, który nie został wskazany albowiem taka jest rola interpretacji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.