I SA/Go 458/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący- Sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 201 Or. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S i J.S. o sprostowanie oczywistych omyłek uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K.S i J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Pismem z dnia 13 lipca 201 Or. K. i J.S. wystąpili o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich zawartych w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z 23 czerwca 201 Or. w sprawie l SA/Go 458/10. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę składających wniosek o sprostowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. Żądane sprostowanie miało polegać na zastąpieniu w wierszu 5 na stronie czwartej słów "nadbudowy domu" słowami "nadbudowy dachu" oraz zastąpieniem na stronie dziewiątej w wierszu 18 słów ., nadbudowę budynku mieszkalnego" treścią "nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym i zadaszenie nad istniejącym tarasem". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej określanej jako "P.p.s.a", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 159 "P.p.s.a" sprostowanie może też nastąpić na wniosek strony. Jakkolwiek ustawa nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. Komentarz do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.; post. SN z dnia 15 kwietnia 1982 r , l PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10. póz. 155) stąd nie ma przeszkód do rozpoznania wniosku. Nie budzi też wątpliwości, że wszystkie opisane w art. 156 § 1 p.p.s.a., nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie niedokładności obejmuje właściwe oznaczenie stron czy też dokładnie wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista omyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego lub rachunkowego. Wszystkie te nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oceniając według wskazanych wyżej kryteriów zakres żądanych sprostowań należy stwierdzić, iż nie mają one cechy oczywistości czy niedokładności. Sformułowania te bowiem odmiennie opisują stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd od oczekiwanego przez skarżących. Zatem wniosek ten w istocie jest polemiczny w stosunku do treści zawartych w uzasadnieniu wyroku. Dlatego też strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem Sądu. składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.