I SA/Go 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Referent stażysta Anna Pakuła po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 457,00 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J.J. (zw. dalej Skarżący, Strona) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektor IS) z dnia [...] marca 2010 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej Naczelnik US) z dnia [...] listopada 2009 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za okresy 05,09,11/2000, 01-11/2001, 01-02,04-05/2002, 11-12/2003, 01-03,05-11/2004, 01,03-04,06-12/2005, 07-09,11-12/2006 poprzez umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł i opłaty prolongacyjnej w kwocie 51.911,00 zł, naliczonych od zaległości objętych w/w decyzją. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odroczeniu zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy w łącznej kwocie należności głównej 500.268.94 zł. Wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł do dnia [...] września 2009 r. Wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika US o zmianę w/w decyzji, poprzez rozłożenie należności głównej w wysokości 500.268,94 zł na raty oraz umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł i opłaty prolongacyjnej w kwocie 51.911,00 zł. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Naczelnik US odmówił zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. Nr [...] i umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 253.186,54 zł i opłaty prolongacyjnej w wysokości 51.911,00 zł. Uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, Skarżący nie wykazał swojego ważnego interesu w zakresie zmiany decyzji ostatecznej, wyrażonego w art.253 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zw. dalej Op.). Podkreślił, iż w toku prowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że sytuacja firmy Skarżącego (zakład stolarski) uległa pogorszeniu. Zauważył, iż co prawda, Strona regularnie dokonuje płatności rat zaciągniętych kredytów (na działalność gospodarczą czy na zakup samochodu), alimentów na byłą żonę czy rozłożonych na raty zobowiązań wobec ZUS, to jednak nie reguluje żadnych płatności wobec organu podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług, mimo przyznania już wcześniej ulgi w postaci odroczenia terminu jego płatności do [...] września 2009r., naruszając tym samym ogólną zasadę regulowania należności wobec Skarbu Państwa. Ponadto organ ustalił, że wydatki ponoszone przez Skarżącego znacznie przekraczały uzyskiwane przez niego miesięczne dochody. Jednocześnie podkreślił, iż znaczna część jego wydatków to tzw. dobrowolne wydatki, które sam nałożył na siebie pomimo świadomości w zakresie swojej sytuacji majątkowej i możliwości finansowych, jak również istniejących zaległości podatkowych. Co więcej, plany Skarżącego co do dalszego rozwoju firmy, utwierdziły organ podatkowy w przekonaniu, że również w przyszłości indywidualne własne interesy i korzyści będzie przedkładał nad konstytucyjny obowiązek płacenia podatków. Nie godząc się z powyższą decyzją, Skarżący złożył na nią odwołanie. Wnosząc o jej zmianę w kierunku wnioskowanym lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi US, zarzucił organowi I instancji, że w sposób niewłaściwy rozprawił się z całokształtem okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności nie wziął dostatecznie pod uwagę faktu spłaty szeregu zaległości między innymi względem ZUS oraz Naczelnika US poprzez realizację układów ratalnych ustalonych wcześniejszymi decyzjami w/w organów. Ponadto podkreślił, iż jego priorytetem jest uratowanie firmy i dalsze funkcjonowanie na rynku, dając tym samym zatrudnienie mieszkańcom kilku pobliskich miejscowości. Dodatkowo podniósł, iż organ I instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach faktu, iż na przestrzeni 2008 r. w gospodarce światowej nastąpił kryzys gospodarczy, którego skutki odczuwalne w tym czasie były przez Stronę przede wszystkim w ilości zamówień jedynego kontrahenta - firmy "S". Dodatkowo wskazał, iż nieprawidłowością jest uśrednianie przez organ I instancji uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, który nie odzwierciedla rzeczywistych możliwości finansowych Skarżącego w konkretnych miesiącach. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Dyrektora IS, pismem z dnia [...] lutego 2010r. złożył dokumenty finansowe za ostatnie 3 miesiące 2009r. przedstawiające aktualną sytuację w zakresie osiąganych przez prowadzony przez niego zakład stolarski dochodów, poniesionych wydatków oraz posiadanego majątku. Decyzją z dnia [...] marca 2010r. Dyrektor IS utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podkreślając, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody związane z uznaniowością przyznania ulgi uznał za trafne i odpowiadające prawu, jak również z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem. W uzasadnieniu orzeczenia, w ślad za organem I instancji, stwierdził, że Skarżący w żadnym razie nie wykazał swojego ważnego interesu jako podatnika w zakresie pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. W skardze z dnia [...] marca 2010r. Strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US i zasądzenie na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym. Skarżący przedstawił zarzuty tożsame do podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego, w szczególności w zakresie błędnej, bo negatywnej dla niego, oceny jego sytuacji majątkowej i finansowej. Podkreślił, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i podjęcie czynności egzekucyjnych w konsekwencji doprowadzi do poważnych problemów w jego działalności, nawet do likwidacji prowadzonego przez niego zakładu i utraty miejsc pracy przez ponad 60 osób. Ponadto podniósł, że w ustawie Ordynacja podatkowa brak jest przepisów pozwalających na dzielenie jednej sprawy na dwie zupełnie odmienne decyzje, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, kiedy to przyznanie ulgi w postaci odroczenia terminu płatności nastąpiło na mocy jednej decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...], natomiast odmowa umorzenia odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej oraz rozłożenia na raty należności głównej nastąpiło dwoma odrębnymi decyzjami. Dodatkowo wskazał, że organ I instancji swą decyzję oparł na niepełnym materiale dowodowym, który, zdaniem Skarżącego, nie pozwalał na podjęcie żadnej decyzji, a już w żadnym razie negatywnej dla Strony skarżącej. Podkreślił, iż materiał dowodowy został uzupełniony dopiero na etapie postępowania odwoławczego, niemniej jednak stanowiło to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] lipca 2010r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji i zasądzenie kosztów związanych z postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zarzucił organom obu instancji, iż błędnie potraktowały wniosek Skarżącego z dnia [...] września 2009 r. jako prośbę zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r. odraczającej zapłatę zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy do dnia [...] września 2009r. Zdaniem Skarżącego winny były go potraktować jako nowy wniosek o przyznanie pomocy, jako wniosek wszczynający zupełnie inne postępowanie, a nie kontynuację poprzedniej sprawy, gdyż z dniem [...] września 2009r. tj. upływem terminu określonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008r., postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl §2 wyżej wymienionego artykułu ustawy ustrojowej kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Na podstawie art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Z art.145 §1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na względzie powyższy wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z dnia [...] listopada 2009 roku. Na wstępie należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej pozostają decyzje organów podatkowych odmawiające zmiany decyzji Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w zakresie odroczenia zapłaty zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę z tytułu podatku od towarów i usług za w/w okresy poprzez umorzenie odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej. Organy podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcia konsekwentnie prezentowały stanowisko, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art.253a §1 Op. i na tej podstawie odmówiły zmiany decyzji ostatecznej. Rozstrzygnięcie zawisłego sporu wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do treści przepisów art.67a §1 Op. zgodnie z którym na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art.67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art.53a; umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Należy też podkreślić, że dopóki istnieje zaległość podatkowa, podatnik jest uprawniony do składania wniosków o przyznanie ulg, nawet wówczas gdy nie dotrzymał wyznaczonych wcześniej w decyzjach terminów zapłaty odroczonej zaległości. Zasadne w tym miejscu jest odwołanie się również do treści art.259 Op., zgodnie z brzmieniem którego w razie niedotrzymania płatności zaległości w odroczonym terminie, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o odroczeniu zapłaty zaległości podatkowej w całości. Jest to przepis o charakterze szczególnych sankcji w stosunku do podmiotów, które otrzymały pozytywne dla nich decyzje o przyznaniu ulg w spłacie zobowiązań podatkowych/zaległości podatkowych. Brzmienie treści tej normy prawnej jest oczywiste i nie pozostawia żadnych wątpliwości. Wskazuje nic innego, jak to, że upływ odroczonego terminu zapłaty zaległości podatkowej powoduje "automatyczne" wygaśnięcie decyzji w przedmiocie odroczenia tego terminu, co oznacza, że wycofanie z obrotu prawnego owej decyzji z mocy samego prawa nie wymaga od organu żadnych działań, a ustawodawca nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego, zaś okoliczności, z powodu których podatnik nie mógł zapłacić w świetle powołanego przepisu, nie mają żadnego znaczenia prawnego, gdyż w jego treści nie zostały zawarte jakiekolwiek przesłanki uzależniające wygaśnięcie omawianych decyzji od przyczyn niedotrzymania terminu (Kosikowski Cezary, Etel Leonard, Dowgier Rafał, Pietrasz Piotr, Presnarowicz Sławomir, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX, wyd. II). Nie ulega wątpliwości, że decydujące znaczenie przy rozstrzyganiu tej kwestii ma dzień podejmowania decyzji przez organ podatkowy, a nie dzień złożenia wniosku. Zatem, jak wynika z wcześniejszych wywodów, dopóki w obrocie prawnym istnieje decyzja, dopóty możliwa jest jej zmiana poprzez wydanie decyzji zmieniającej decyzję ostateczną. Powyższe uwagi odnoszą się w pełni do stanu faktycznego rozpoznawanych rozstrzygnięć. W badanej sprawie Naczelnik US odroczył zapłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę do dnia [...] września 2009r., na podstawie decyzji Naczelnika US z dnia [...] sierpnia 2008r. W ocenie Sądu, rację ma Skarżący twierdząc, że po dniu [...] września 2009r. jego wniosek z dnia [...] września 2009r. winien być potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie ulgi podatkowej - jako wniosek wszczynający odrębne postępowanie, gdyż przedmiotowa decyzja z dniem [...] września 2009r. wygasła, więc nie można orzekać w przedmiocie czegoś czego nie ma już w obrocie prawnym. W sytuacji, gdy wniosek Skarżącego z dnia [...] września 2009r., nie został rozpatrzony we wskazanym terminie tj. do dnia [...] września 2009r. to stosownie do brzmienia art.259 §1 Op. nastąpiło wygaśnięcie tej decyzji, co równa się likwidacji jej bytu prawnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden – nader istotny aspekt sprawy – ściśle wiążący się z omawianą tematyką – a dotyczący kwestii opłaty prolongacyjnej. Opłata ta jest płatna w terminie płatności wynikającym z decyzji odraczającej lub rozkładającej na raty podatek (zaległość). Jest to termin, w którym ma być zapłacona kwota odroczonego podatku (zaległości) lub rata podatku (zaległości). W istocie, przepis art.67a §1 pkt 3 Op. wymienia rodzaje, różne formy przyznania podatnikowi pomocy w spłacie zaległości podatkowych, w tym kolejne odroczenie zapłaty zaległości, rozłożenie na raty, czy wręcz umorzenie w całości lub części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Niemniej jednak, w sytuacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdy ze względu na fakt, iż z powodu niedotrzymania terminu decyzja o odroczeniu terminu spłaty zaległości podatkowej z mocy prawa wygasła, to wraz z nią przestała również istnieć opłata prolongacyjna. Została ona bowiem zastąpiona odsetkami od zaległości naliczonymi od "pierwotnego" terminu płatności podatku. W przypadku niezapłacenia jej w terminie albo w kwocie niższej od należnej odpowiednie zastosowanie znajduje art.49 §2 i 3 oraz art.55 §2 Op. To zatem oznacza, że wygasają decyzje o odroczeniu terminu płatności podatku lub rozłożeniu na raty, a terminem płatności podatku jest termin określony w art.47 §1-3 Op., zaś opłata prolongacyjna zostaje zastąpiona odsetkami za zwłokę. W tej sytuacji, wobec wskazanych powyżej norm i uwag, uznać należy, że w niniejszej sprawie naruszone zostały przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – głównie poprzez przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy - za właściwe działanie w trybie art.253a §1 Op. i jednoczesne pominięcie dyspozycji wynikających z treści art.259 Op. Sąd pragnie podkreślić, iż przedmiotem niniejszej kontroli w rozpatrywanej sprawie pozostaje wyłącznie ocena prawidłowości i zasadności wydania decyzji w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Naczelnika US. Niemożliwym stała się kontrola prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego w szczególności art. 67 Op. Sąd w żadnym razie nie badał, gdyż nie był uprawniony do badania, okoliczności co do ewentualnego przyznania ulg dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Skarżącego. Nie jest to bowiem przedmiotem tego postępowania. Takie działanie Sądu byłoby zdecydowanie przedwczesne i doprowadziłoby wręcz do wyręczenia organów administracji z przypisanych im obowiązków. Zatem, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Naczelnik US, zgodnie z wyżej cyt. przepisami Ordynacji podatkowej, zobowiązany będzie rozpatrzyć sprawę w sprawie ulg w spłacie zobowiązań. Wniosek Skarżącego z dnia [...] września 2009r. wszczął już postępowanie dowodowo-wyjaśniające, w którym organ podatkowy I instancji winien ustalić stan faktyczny poprzez stosowne zbadanie sytuacji finansowej i majątkowej Strony, w oparciu o wystąpienie nowych okoliczności faktycznych. Następnie rozważyć argumenty Skarżącego w odniesieniu do wystąpienia przesłanek uzasadnionego "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", w ramach przyznanego organom podatkowym uznania administracyjnego. Jedynie ubocznie Sąd zauważa, że z niezrozumiałych powodów organ I instancji rozdzielił rozpoznanie wniosku Skarżącego z dnia [...] września 2009r. i wydał dwie odrębne decyzje: jedna w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości głównej, a drugą w zakresie umorzenia odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej, jednakże, wbrew twierdzeniom Skarżącego, w żadnym razie nie stanowi to uchybienia przepisom proceduralnym określonym Ordynacją podatkową, które nie nakazują, ale też i nie zakazują takiego rozwiązania. Pozostaje to bez istotnego wpływu na rozpoznawane rozstrzygnięcia. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności decyzji organu I instancji daje się wyprowadzić z art.135 P.p.s.a. Na podstawie art.135 P.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (zarówno głównych, jak i wpadkowych, incydentalnych), przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W piśmiennictwie podkreśla się, że "rozstrzygnięcie kwestii głębokości upoważnień do orzekania sądu administracyjnego powinno odpowiadać istocie i funkcjom sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, sprawowanej przez sąd administracyjny w związku z postanowieniami art.1 §2 P.p.s.a." (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 441). W świetle określonego w tym przepisie podstawowego celu tej kontroli ("pod względem zgodności z prawem") należy przyjąć, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest stworzenie takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Sąd administracyjny zatem powinien być wyposażony w uprawnienia umożliwiające mu pozbawienie bytu prawnego wszystkich niezgodnych z prawem rozstrzygnięć wydanych w sprawie. Uwzględniając przepis art.134 P.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art.135 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonej decyzji Dyrektora IS, ale także poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z dnia [...] listopada 2009r. Mając na uwadze powyższe stosownie do dyspozycji art.145 §1 pkt 1 lit. c, art.134 i 135. P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200 w zw. z art.205 §2 i art. 209 cyt. ustawy oraz na podstawie §18 ust.1 pkt1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Alina Rzepecka Krystyna Skowrońska-Pastuszko