I SA/Go 462/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi D.H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę w całości. D.H. (powoływana dalej jako: "skarżąca", "strona") wniosła skargę decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (powoływanego dalej jako "Dyrektor OR ARiMR", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2019 r., nr [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (powoływanego dalej jako "organ pierwszej instancji", "Kierownik BP ARiMR") z dnia [...] lutego 2019r. w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu 11 maja 2018 r. skarżąca, złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018. Wskazała w nim, że ubiega się o: przyznanie jednolitej płatności obszarowej, zwanej dalej płatnością JPO; przyznanie płatności za zazielenienie, zwanej dalej płatnością PZZ; przyznanie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), zwanej dalej płatnością RDST. Łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności JPO, płatności PZZ oraz płatności RDST wyniosła 39,42 ha. W dniu [...] lipca 2018 r. gospodarstwo rolne skarżącej, zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69) - zwanego dalej rozporządzeniem nr 809/2014, zostało wytypowane do kontroli na miejscu. Podczas kontroli tej stwierdzono, że na zadeklarowanych działkach rolnych: - działka rolna "C" (trawy na gruntach ornych), powierzchnia deklarowana - 1,98 ha, powierzchnia stwierdzona 1,71 ha. Działce tej przypisano kody pokontrolne: DR13+, DR51, DR52; - działka rolna "L" (trwały użytek zielony), powierzchnia deklarowana - 24,58 ha. Na działce nie wykonano w danym roku żadnych zabiegów przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów. Działce tej przypisano kody pokontrolne: DR18, DR25, DR53, DR52. Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przekazany został stronie listem poleconym w dniu 11.12.2018 r. Zgodnie z art. 28, art. 29 rozporządzenia nr 809/2014, organ poddał złożony przez skarżącą wniosek kontroli administracyjnej. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił skarżącej przyznania: - Jednolitej Płatności Obszarowej - 2018 i nałożył sankcję w wysokości 10 425,91 zł zaznaczając, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych; - Płatności redystrybucyjnej - 2018 i nałożył sankcję w wysokości 1 526,44 zł, zaznaczając, że kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych; oraz przyznał skarżącej płatność za zazielenienie - 2018 w wysokości 4 490,18 zł. W motywach uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w przypadku płatności JPO oraz RDST z uwagi na stopień przedeklarowania powierzchni kwalifikującej się do płatności, przedmiotowe płatności zostały odmówione. Ponadto ze względu na wystąpienie przesłanek określonych w art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, na wnioskodawczynię nałożono kwotę kary administracyjnej w kwotach wynoszących odpowiednio: 10 425,91 zł (płatność JPO) oraz 1 526,44 zł (płatność RDST). Natomiast płatność PZZ została przyznana zgodnie z treścią przepisu art. 23 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, tj. do obszaru zatwierdzonego, wynoszącego 14,57 ha. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie domagając się jej anulowania oraz korekty zawartych w niej postanowień w części dotyczącej płatności za działkę nr [...] (oznaczona jako L/L1) o powierzchni 24,58 ha, położoną w Obrębie Wsi [...]. Skarżąca podniosła, że decyzja ta opiera się na ustaleniach zawartych w protokole pokontrolnym, w którym stwierdzono, że działka ta nie została wykoszona, co skutkuje odmową wypłaty dotacji obszarowej. W ocenie strony zespół kontrolujący nie uwzględnił faktu, że kontrolowana działka znajduje się na terenie Parku Narodowego [...] a także na terenie "Natura [...]", co nakłada na dzierżawcę obowiązek stosowania się do zaleceń i obostrzeń zawartych w umowie dzierżawy. Wyjaśnia, że jednym z podstawowych obowiązków użytkownika jest koszenie łąk w terminie od 1.08 do 30.11, a więc w dniu kontroli ([...]) okres ten nie tylko nie został przekroczony lecz wręcz dopiero się zaczynał. Zatem koszenie wskazanej powierzchni wykonane w dniach [...] spełnia warunek niezbędny do wypłaty dotacji obszarowej, co zostało potwierdzone w protokole zdawczo-odbiorczym z [...] stycznia 2019 r. sporządzonym przez przedstawicieli Parku Narodowego. Skarżąca wyjaśniła również, że nie odniosła się wcześniej do ustaleń protokołu pokontrolnego, ponieważ nie zrozumiała jego konsekwencji wynikających z niejasnych dla niej symboli i oznaczeń kodowych w nim zawartych, oraz z powodu braku wpisu w uwagach końcowych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że w Raporcie z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...], w przypadku działki L/L1 (dz. ewidencyjna nr [...]) zastosowano m.in. kod pokontrolny "DR18", który oznacza, że na danej działce zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Ponadto w polu uwagi, dla działki rolnej L/L1 zapisano m.in.: "Na działce nie wykonano w danym roku żadnych zabiegów przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów". Powyższy stan faktyczny potwierdza dokumentacja fotograficzną sporządzona w toku czynności kontrolnych. Fotografie prezentują na obszarze działki L/L1 wysokie trawy oraz wysoką roślinność szuwarową, co jednoznacznie potwierdza, iż do dnia wizytacji terenowej ([...].08.2018r.) nie przeprowadzano zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów. Organ odwoławczy podkreślił, że ustaleń tych strona nie neguje, gdyż wskazała, że koszenie zostało przeprowadzone w dniach [...].08.2018 r.-[...].08.2018r. Dyrektor OR ARiMR powołał treść art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 19, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich, następnie stwierdził, że z przepisów tych wynika, iż przeprowadzenie przynajmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcia lub zniszczenie niepożądanej roślinności powinno zostać zrealizowane (poza wyjątkami) do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Wyjątki od powyższej zasady określone zostały w pkt. 1 i pkt 2 § 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odrębne terminy od podstawowego terminu przeprowadzenia wyżej opisanych działań agrotechnicznych (do 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności) obowiązują jedynie tych producentów rolnych, którzy: - zadeklarowali we wniosku grunty ugorowane jako obszary proekologiczne, - zadeklarowali grunty na których znajdują się cenne siedliska przyrodnicze oraz siedliska lęgowe ptaków we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 lub w ramach "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Natomiast przedmiotowa działka została zadeklarowana do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. płatności JPO, płatności PZZ, płatności RDST oraz do płatności w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (PROW [...]) - dalej: "płatność ONW". Tym samym dla zadeklarowanej działki ewidencyjnej nr [...] (działka rolna L/L1) obowiązującym ostatecznym terminem na wykonanie co najmniej jednego zabiegu agrotechnicznego mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności jest dzień 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, tj. w przypadku analizowanej sprawy 31.07.2018 r. Skoro zatem do dnia 31.07.2018 r. strona nie przeprowadziła na działce nr [...] wymaganych działań agrotechnicznych w terminie określonym przez przepisy prawa, to nie spełniła samym koniecznych wymogów do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określonych w rozporządzeniu w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich. Przedmiotowy obszar nie spełnia bowiem kryteriów obszaru zatwierdzonego zdefiniowanego w art. 2 pkt 19 ustawy o płatnościach jako obszar, w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy, bez względu na liczbę uprawnień do płatności, które posiada beneficjent. Biorąc pod uwagę powyższe, z zadeklarowanej do płatności JPO, płatności PZZ, płatności RDST powierzchni 39,42 ha, organ wykluczył łącznie 24,85 ha, w tym 24,58 ha w ramach działki rolnej L/L1 oraz 0,27 ha w ramach działki rolnej C/C1/C2. Dyrektor OR ARiMR wyjaśnił, że z uwagi na stopień przedeklarowania powierzchni uprawnionej do płatności w sprawie zastosowanie mają przepisy o nieprawidłowościach i sankcjach określone w rozporządzeniu nr 640/2014. Nadto, odnosząc się do treści odwołania, stwierdził, że zadaniem inspektorów terenowych jest weryfikacja stanu faktycznego na zadeklarowanych działkach gruntu rolnego, pod kątem spełniania wymogów do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a które są ściśle określone w obowiązujących przepisach prawa. Skoro inspektorzy terenowi nie potwierdzili przeprowadzenia wymaganych zabiegów do wskazanej daty, to zastosowanie w raporcie pokontrolnym kodu nieprawidłowości DR18 należy uznać za w pełni prawidłowe. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia dla powyższego pozostaje fakt, iż przedmiotowa działka znajduje się na obszarze Natura [...] oraz wydzierżawiający (Park Narodowy [...]) narzucił inne terminy przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych skoro Strona nie zadeklarowała spornej działki nr [...] do płatności w ramach płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) lub do płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). Na powyższą decyzję D.H. wniosła skargę zarzucając jej naruszenie: 1. zasady prawdy obiektywnej (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich), poprzez przeprowadzenie niedostatecznie wnikliwego postępowania, co powoduje wadliwość postępowania, czego następstwem jest wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego w szczególności art. 23 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwszej analizy faktów zapisanych we wniosku odnośnie działki [...], na której znajduje się Park Narodowy i tereny Natura [...] w wariancie 3.1.2. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...], pomimo załączenia do wniosku informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności, gdzie w rubryce 1 na przedmiotowej działce [...] w rubryce 19 obszary specjalne zaznaczono: N2- obszary "Natura [...]". PK-Parki Krajobrazowe. PN- Parki Narodowe. KE -korytarz ekologiczny; 2. art. 7 i art. 8 k.p.a w związku z art. 77 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i poprzez zaniechanie właściwego rozpoznania i niedopełnienie obowiązku rozpatrzenia materiału dowodowego, błędną wykładnię i niewłaściwe zdefiniowanie pojęcia braku błędu, który wyklucza winę w jej popełnieniu, 3. art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wezwania strony do wyjaśnienia, 4. art. 68 § 1 i 2 w związku z art. 67 § 1 i 2 pkt 4 k.p.a. poprzez sporządzenie protokołu nieodzwierciedlającego przebiegu czynności postępowania, braku informacji, że przedmiotowa działka [...] jest Parkiem Narodowym i terenem Natura [...]; 5. art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenia, że nie przysługuje płatność; 6. art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez naruszenie praworządności i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; 7. art. 21 rozporządzenia (WE) 1122/2009 poprzez nie uwzględnienie oczywistej i klarownej sytuacji faktycznej, braku możliwości skorygowania wniosku bez konsekwencji wykluczających płatność; 8. art. 73 rozporządzenia (WE) 1122/2009 poprzez niewłaściwe i nierzetelne rozważenie okoliczności wykluczających stosowanie sankcji. W ocenie skarżącej organy wydając decyzje - nie ustalając dokładnie tego, na czym polegał problem oczywisty popełniony przez wypełniającego wniosek doradcę rolnośrodowiskowego – nie mogły w należyty sposób zastosować przepisów rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, a tym samym dokonały błędnej wykładni art. 21 i art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 i przedwcześnie zastosowały sankcje określone w art. 58 tego rozporządzenia. Skarżąca zaznaczyła, że korzystała z fachowej pomocy wyspecjalizowanego podmiotu, nie tylko dlatego aby dobrze sporządzić wniosek - bez późniejszych poprawek, ale przede wszystkim dlatego, że nigdy nie wypełniała tych wniosków, ani osobiście, ani z pomocą innych osób i nie wie jak to się robi, nie posiada w tym zakresie stosownej wiedzy. Niezrozumiały jest dla niej sposób wypełniania formularza, który co roku ulega zmianie. Zdaniem skarżącej zupełnie czym innym jest przeświadczenie o dobrze wypełnionym wniosku a czym innym jest przeświadczenie do jakiej działki należą się jakie płatności. Skarżąca stwierdziła, że popełniony błąd sprowadzał się do tego, iż doradca rolnośrodowiskowy wskutek oczywistego faktu, zadeklarował we wniosku działkę [...] jako L-JPO nie deklarując w rubryce 8/ 3.1.2. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...] i rubryce 9:sposób kośny. Skarżąca wyjaśniła, że w [...] lutego 2013 r. podpisała umowę dzierżawy kompleksu nr [...] będącego terenem Parku Narodowego z obszarem Natura [...] na wykonanie zadań ochronnych. Umowa obowiązywała do dnia [...].12.2018r. W dniu 9.05.2013 r. przekazała ARiMR w [...], jako załącznik do wniosku o dopłaty, Plan działalności rolno środowiskowej na lata 2013-2018 gdzie kwestionowaną działkę nr [...], o powierzchni 24,58 ha. zapisano jako TUZ w wariancie 3.1.2.- ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...]. Plan działalności rolno środowiskowej był aktualny w 2018 r. gdyż obowiązywał do dnia [...] marca 2018 r. W marcu 2018 r. zwróciła się do Wydzierżawiającego, Parku Narodowego, z pismem o przedłużenie umowy dzierżawy i możliwości sporządzenia na terenach Natura [...] dalszego Planu rolno środowiskowego. W dniu 10 maja 2018 r. wydzierżawiający przesłał pismo informujące o braku możliwości wykonania ekspertyzy ornitologicznej, z powodu nie przedłużenia umowy dzierżawy. Skarżąca wskazała, że w związku z nieprzedłużeniem umowy, nie miała możliwości przedłużenia planu działalności rolno środowiskowej na dalsze 5 lat, ponieważ od 2019 r. nie jestem w posiadaniu działki [...]. Skarżąca zaznaczyła, że składając wniosek wypełniony przez doradcę rolnośrodowiskowego działała w dobrej wierze, a powstałe wątpliwości, w żaden sposób nie były zafałszowane, nie zatajano przy tym faktycznych okoliczności. W ocenie skarżącej decyzja ta jest niezrozumiała i krzywdząca, bowiem opiera się na założeniu, że nie posiadała ona gruntów kwalifikwacych się do płatności rolnośrodowiskowo- klimatycznej (PROW 2014-2020) skoro z umowy z Parkiem Narodowym, a także załącznikami do wniosku, jednoznacznie wynika, że płatność taka Skarżącej przysługiwała. Skarżąca stwierdziła, że dostarczyła wszelkie możliwe dowody świadczące o tym, że powinna kwestionowaną dopłatę otrzymać. Podniosła również, że organ pierwszej instancji przedwcześnie pozbawił ją dopłat uznając, że wskazane we wniosku informacje (w oparciu o dane wynikające z umowy dzierżawy i z przesłanego przez ARiMR wniosku), informacje o użytkowaniu wskazanych działek nie znajdują odzwierciedlenia faktycznego. Nie zweryfikował oświadczenia wnioskodawcy o faktycznym użytkowaniu deklarowanej powierzchni, nie wskazał koniecznych do podjęcia działań naprawczych ani też nie wyjaśnił dlaczego fakt wykoszenia traw na działce [...] w sierpniu 2018 r., co jest zgodne z przepisami Unii Europejskiej (od 01.08. do 31.10.), pozbawia skarżącą dopłat a uchybień tych nie dostrzegł organ odwoławczy, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nadto skarżąca wskazała, że w ust. 26 preambuły do rozporządzenia nr 796 stwierdzono, że jeśli wnioski pomocowe zawierają oczywiste błędy, powinna istnieć możliwość ich skorygowania w każdym momencie. Tym samym organ winien rozważyć czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniał taki przypadek. Przemawia za takim poglądem zapis artykuł 68 tego rozporządzenia, który określa wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń, a który stanowi w ustępie 1, że obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1 (w tym sankcje z art. 51), nie maja zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. W ocenie skarżącej organ winien wyjaśnić czy znajdujące się w aktach sprawy dokumenty są wystarczające do przyjęcia, że dowody przez nią przedstawione są zgodne ze stanem faktycznym i czy posiada ona działkę rolną kwalifikującą się do dopłat jako Park Narodowy i grunty Natura [...]. Skarżąca podkreśliła, że E-Wniosek sporządziła osoba trzecia, co powinno stanowić okoliczność, na podstawie której można uznać, iż nieprawidłowości nie były przez nią zawinione, gdyż działała w zaufaniu do wiedzy doradcy, a składając wniosek była przeświadczona, że zgłoszone dopłaty dotyczą Parku Narodowego i Natury [...]. Wniosek wypełniony został przez doradcę zgodnie z opracowanym planem działalności rolnośrodowiskowej oraz dostarczoną mu umową dzierżawy działki nr [...] ze SP czyli Parkiem Narodowym. Skarżąca wskazała, że wniosek nie był przez nią sprawdzany, gdyż działała w zaufaniu do osoby, która świadczyła profesjonalne usługi w tym zakresie. Wszystkim wiadome było, że działka nr [...] stanowi Park Narodowy i Naturę [...]. Nadto w ocenie skarżącej Agencja nie rozważyła możliwości niestosowania zmniejszenia płatności z uwagi na wystąpienie drobnej niezgodności w rozumieniu art 24 ust. 2 Rozporządzenia Rady nr 73/2009. Nadto, pominęła treść art 18 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, w myśl którego zmniejszenia oraz wykluczenia z płatności powinny być stopniowane w zależności od wagi nieprawidłowości. W tym przypadku Agencja powinna była w pierwszej kolejności rozważyć zastosowanie § 30 PRŚ 2009, który przewiduje zastosowanie oceny wagi niezgodności do przypadków uznawanych za drobną niezgodność, o której mowa w art 24 ust 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 73/2009. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wyjaśnił, że działka ewidencyjna [...] była ujęta w programie rolnośrodowiskowym (PROW[...]) w pakiecie 3 ekstensywne trwałe użytki zielone wariant 3.1.2 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...]. Skarżąca realizowała program rolnośrodowiskowy w okresie od dnia [...] marca 2013 do [...] marca 2018r. Program PROW [...] realizowany m.in. na działce ew. [...] został przez skarżącą zakończony w dniu [...].03.2018r. Natomiast w dniu [...].05.2018 r. skarżąca przystąpiła do realizacji nowego programu rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach PROW [...], deklarując wariant 4,8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki na obszarze 1,61 ha. Organ podkreślił, że skarżąca nie zgłosiła do programu rolno-środowiskowo-klimatycznego działki ewidencyjnej nr [...]. Co więcej, w dniu sporządzania planu działalności rolnośrodowiskowej (PROW [...]) tj. [...].05.2018 r. Skarżąca miała pełną wiedzę, iż z dniem [...].12.2018 r. upływa okres obowiązywania dzierżawy gruntu ww. działki oraz posiadała informację, iż dzierżawa nie będzie w przyszłości kontynuowana. W ocenie organu, brak zgłoszenia działki ewidencyjnej nr [...] do programu rolno- środowiskowo- klimatycznego nie jest wynikiem błędu, czy też przeoczenia doradcy rolnośrodowiskowego, ale świadomością konsekwencji jakie wywołałoby właśnie zgłoszenie tej działki do programu tj. brak możliwości realizacji zobowiązania 5-letniego na działce, z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy. To spowodowałoby natomiast konieczność zwrotu otrzymanych płatności. Jest to podstawowa wiedza, którą posiada osoba ubiegająca się o przyznanie płatności w ramach zobowiązań wieloletnich i którą musi uwzględnić w chwili podejmowania decyzji z jakich programów skorzysta. Zdaniem organu, argumentacja skarżącej w tym zakresie jest jedynie próbą przerzucenia odpowiedzialności na osobę trzecią (tj. doradcę rolnośrodowiskowego) i stanowi to realizację przyjętej linii obrony. Nadto organ wskazał, na brak spójności w argumentacji skarżącej, która z jednej strony twierdzi, iż chciała otrzymać płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną dla działki ewidencyjnej nr [...] w roku 2018, a z drugiej strony zgodziła się z treścią rozstrzygnięcia organu przyznającemu jej płatność w zakresie programu PROW [...] do pow. 1,61 ha (vide: decyzja nr [...]). Skarżąca nie złożyła odwołania od treści tej decyzji. Mimo to z uzasadnienia skargi wnioskować można, iż chciała otrzymać płatność do działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 24,58 ha Zdaniem Dyrektora OR ARiMR nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż samo posiadanie gruntu położonego na obszarze Natura [...] stanowi podstawę do przyznania jej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, w sytuacji gdy wniosek nie zawierał takiego żądania. Nadto, nie może stanowić drobnej pomyłki, fakt nie zadeklarowania największej z posiadanych działek (pow. 24,58 ha) jeżeli wniosek zawiera zaledwie ok. 15 działek o pow. od 0,20 ha do 3,01 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest niezasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. odmawiającą skarżącej przyznania: - Jednolitej Płatności Obszarowej na 2018 i nakładającej sankcję w wysokości 10 425,91 zł ; - Płatności redystrybucyjnej na 2018 i nakładającej sankcję w wysokości 1 526,44 zł, oraz przyznającą skarżącej płatność za zazielenienie na 2018 w wysokości 4 490,18zł. Decyzje te zostały wydane na skutek stwierdzenia przez organ, że na wskazanej we wniosku przez skarżącą działce "C" (trawy na gruntach ornych), powierzchnia deklarowana to 1,98 ha, a powierzchnia stwierdzona to 1,71 ha. Działce tej przypisano kody pokontrolne: DR13+, DR51, DR52. Natomiast na działce rolnej "L" (trwały użytek zielony),której powierzchnia deklarowana to 24,58 ha, nie wykonano w danym roku żadnych zabiegów przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się chwastów. Działce tej przypisano kody pokontrolne: DR18, DR25, DR53, DR52. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu dotyczących działki rolnej C oraz wynikających z nich sankcji. Nie zgadza się natomiast z wnioskami i sankcją organów dotyczących działki L (oznaczonej numerem ewid. [...]). Twierdzi, że organ nie wziął pod uwagę, że działka ta znajduje się na terenie Parku Narodowego i Natura [...], oraz, że koszenie łąk na tym obszarze, zgodnie z umową dzierżawy możliwe jest w terminie od 1.08 do 30.11. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, wykonane przez nią koszenie spornej działki w dniach od 26.08 do 28.08 spełnia warunek niezbędny do wypłaty dotacji. Z powyższymi tezami nie godzi się organ wskazując, że dla spornej działki, zadeklarowanej do płatności JPO, obowiązującym ostatecznym terminem na wykonanie co najmniej jednego zabiegu agrotechnicznego, mającego na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności jest dzień 31.08 roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, tj. 31.07.2018 r. W złożonej skardze skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 7, art. 8, art.77, art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2, art. 68 § 1 i § 2 w zw. z art. 67 § 1 i 2 pkt 4, art. 80 K.p.a., art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, art. 21 i art. 73 rozporządzenia (WE) 1122/2009 i art. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy oraz lektura spornych decyzji pozwala stwierdzić, że owe zarzuty są chybione. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że ze znajdującego się w aktach wniosku wynika, że skarżąca, w przypadku działki L/L1 (tj. działki o nr ewid. [...]), domagała się przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2018. Kontrolowana w sprawie decyzja dotyczy pierwszej z tych płatności. Zaznaczyć również należy, że JPO jest jedną z płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zasady jej przyznawania oraz procedowania organów w zakresie rozpoznawania wniosków dotyczących tej płatności określa ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 tej ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z ust. 2 art. 3 ustawy o płatnościach w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach). Mając na uwadze treść powyższego przepisu stwierdzić należy, że zawiera szczególną, w stosunku do przepisów K.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz w art. 77 § 1 K.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. W konsekwencji oznacza to, że na organach nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. W konsekwencji więc, w toku postępowania przed organami to na skarżącej, jako beneficjencie pomocy, spoczywał procesowy obowiązek wykazania, że działalność rolnicza prowadzona jest na całej zadeklarowanej do płatności powierzchni (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 561/19; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. W art. 2 pkt 19 omawianej ustawy wskazano, że obszar zatwierdzony to obszar zatwierdzony w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia nr 640/2014. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei po myśli § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, a w przypadku gruntów: 1) ugorowanych, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów (Dz. U. poz. 354), które zostały zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich jako obszary proekologiczne - w terminie do dnia 31 października roku, w którym został złożony ten wniosek; 2) na których znajdują się cenne siedliska przyrodnicze oraz siedliska lęgowe ptaków, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach: a) "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - w terminie i zakresie określonych w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, b) "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - w terminie i zakresie określonych w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Z przepisu tego wynika, że do płatności uprawnione mogą być tylko użytki rolne i użytki te muszą być utrzymywane w należytej kulturze rolnej. Przepis ten wprost wskazuje, iż rolnik, który chce skorzystać z płatności, zobowiązany jest wykonać do 31 lipca danego roku, co najmniej jeden zabieg agrotechniczny w celu usunięcia lub zniszczenia niepożądanej roślinności. Cel ustawowy wynikający z powyższego przepisu, nie zostanie zatem spełniony, jeżeli rolnik wykonana koszenie po wskazanym terminie, wykona koszenie, które nie usunie całej niepożądanej roślinności lub nie wykona koszenia w ogóle. Jak słusznie zauważył Dyrektor OR ARiMR odrębne terminy od podstawowego terminu przeprowadzenia wyżej opisanych działań agrotechnicznych (tj. 31 lipca) obowiązują jedynie tych producentów, którzy zadeklarowali we wniosku grunty ugorowane jako obszary proekologiczne lub zadeklarowali grunty, na których znajdują się cenne siedliska przyrodnicze oraz siedliska lęgowe ptaków we wniosku o przyznanie pomocy finansowanej w ramach "Programu rolnośrodowiskowego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 lub w ramach "Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Tym samym skarżąca, deklarując sporną działkę do płatności JPO, winna wykonać przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny realizujący cel o którym mowa w § 2 ww. rozporządzenia do 31 lipca 2018 r. Organ ustalił natomiast, że skarżąca w terminie tym koszenia na spornej działce nie wykonała. Tym samym nie mógł przyznać skarżącej wnioskowanej płatności. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, trafny jest wniosek organu, że bez znaczenia dla powyższego pozostaje fakt, że sporna działka znajduje się na obszarze Natura [...] oraz wydzierżawiający (Park Narodowy [...]) narzucił inne od ww. terminy przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych, skoro strona nie zadeklarowała działki nr [...] do płatności w ramach płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) lub do płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013). W złożonej skardze skarżąca podnosi, że na skutek błędu doradca rolnośrodowiskowy zadeklarował we wniosku działkę [...] jako L-JPO nie deklarując jej w rubryce 8/ 3.1.2. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...] i rubryce 9 :sposób kośny. Powołując się na tezy wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 1294/11 zarzuca organowi, że wydając decyzję – nie ustalając dokładnie tego na czym polegał problem oczywisty popełniony przez wypełniającego wniosek doradcę rolnośrodowiskowego i na czym polegał błąd skarżącej – nie mógł w należyty sposób zastosować przepisów rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2019. Twierdzi, że nieścisłości w wypełnieniu wniosku powstały nieumyślnie i nie wynikały ani z poważnego zaniedbania, ani też z nierzetelności strony. Wniosek nie był przez nią sprawdzany, gdyż działała w zaufaniu do osoby, która świadczyła profesjonalne usługi w tym zakresie, podkreślając, że to wszystkim wiadome było, że działka nr [...] stanowi Park Narodowy i Naturę [...]. Nadto skarżąca zarzuca organowi, że nie otrzymała żadnego sygnału świadczącego o braku lub niekompletności wniosku. Twierdzi również, że skarżona decyzja jest niezrozumiała i krzywdząca, bowiem opiera się na założeniu, że nie posiadała ona gruntów kwalifikwacych się do płatności rolnośrodowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) skoro z umowy z Parkiem Narodowym, a także załącznikami do wniosku, jednoznacznie wynika, że płatność taka skarżącej przysługiwała gdyż dokonała koszenia działki [...] w dniach od [...].08.2018r. Wobec powyższego podkreślić należy, że stan faktyczny niniejszej sprawy jest odmienny od tego, którym mowa w wyroku WSA w Bydgoszczy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, w toku postępowania przed organami, nie wskazywała na błąd doradcy rolnośrodowiskowego wypełniającego w jej imieniu wniosek o przyznanie płatności. Okoliczność tę skarżąca podniosła dopiero składając skargę do Sądu. Tym samym trudno czynić organowi zarzuty, że nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca podniosła jedynie, że uwadze organu umknął fakt, iż działka [...] znajduje się na terenie Parku Narodowego i Natura [...] oraz, że dokonała koszenia tej działki w terminie wynikającym z umowy dzierżawy. Jak już wyżej wyjaśniono, zarzuty te organ rozważył a, w ocenie Sądu, wnioski organu w tym zakresie uznać należy za prawidłowe. Wbrew sugestii zawartej w skardze, błąd na który powołuje się skarżąca, tj., że doradca rolnośrodowiskowy zadeklarował we wniosku działkę [...] jako L-JPO nie deklarując jej w rubryce 8/ 3.1.2. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura [...] i rubryce 9 :sposób kośny, nie mógł zostać uznany za błąd oczywisty w rozumieniu art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komicji (UE) nr 809/2014, który umożliwiałby korektę złożonego przez skarżącą wniosku [z uwagi na utratę mocy obowiązującej rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 z dniem 1 stycznia 2015 r. w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie to właśnie ten przepis będzie miał w sprawie zastosowanie[. Zgodnie z tym przepisem wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. W orzecznictwie sądowadministracyjnym przyjmuje się, że błąd wniosku jest oczywisty, jeżeli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Jeżeli z porównania kolejnych części wniosku, wynika występująca między nimi sprzeczność, która powoduje, że wniosek jest niespójny, to błąd jest oczywisty i może być poprawiony w każdym czasie. Sytuacja, w której błąd we wniosku niejako musi być wykryty z racji swej oczywistości, nie może powodować dyskwalifikacji wniosku i wywoływać dla rolnika konsekwencji związanych z próbą uzyskania nienależnych, zawyżonych dopłat. Z kolei zgodnie z dokumentem Komisji Europejskiej nr AGR 49533/2002 z dnia 5 czerwca 2002 r., który nie ma waloru źródła prawa, lecz może stanowić pewną wskazówkę interpretacyjną, do błędów o charakterze oczywistym należą przede wszystkim błędy, które mogą zostać wykryte na podstawie informacji zawartej w złożonym wniosku pomocowym, tzn. pomyłki wykryte na skutek kontroli spójności wniosku (wzajemnie wykluczające się dane), błędy o czysto pisarskim charakterze (tzw. literówki), które wydają się oczywiste przy lekturze wniosku pomocowego oraz błędy powstałe na skutek nieprawidłowej transkrypcji numerów referencyjnych lub identyfikacyjnych, które są wykryte podczas kontroli krzyżowej wniosku z bazami danych (por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1670/15). W rozpoznawanej sprawie organ nie miał możliwości wykrycia wskazanego błędu na podstawie treści wniosku. Fakt czy dana działka kwalifikuje się do zadeklarowanej płatności może bowiem zostać zweryfikowany dopiero podczas kontroli. Wskazanie działek objętych wnioskiem o określony typ płatności jest istotną częścią wniosku. Informacje te nie mogą być przez organ pomijane czy też różnorako interpretowane, w sytuacji, w której wnioskodawca domaga się na ich podstawie płatności. Tego typu dane oddziałują bowiem na sferę prawną wnioskodawcy, o której może decydować wyłącznie on (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 118/13). Bez znaczenia dla powyższego pozostaje fakt, że skarżąca sama nie wypełniała wniosku lecz skorzystała z usług doradcy rolnośrodowiskowego. Korzystanie przez wnioskodawcę z pomocy profesjonalisty przy wypełnianiu wniosku, jakkolwiek wskazuje na dobre intencje w zakresie poprawności ubiegania się o płatności, to nie zwalnia go do obowiązku sprawdzenia pod kątem prawidłowości podanych danych we wniosku sporządzonym przez taką osobę jak również nie zwalnia wnioskodawcy od odpowiedzialności za ewentualnie popełnione przez ten podmiot błędy (por. wyrok NSA z 14 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1480/14). Skoro zatem skarżąca nie zadeklarowała spornej działki do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, to płatność ta do tej właśnie działki jej nie przysługiwała. Nie sposób czyni organowi zarzutu, że skoro wiedział, iż sporna działa leży na terenie Parku Narodowego winien wezwać stronę do złożenia wyjaśnień czy faktycznie chce otrzymać wnioskowana płatność czy też może inną. Co istotne, skarżąca ubiegała się o płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną, dla innej działki, i płatność tę otrzymała. Decyzję (nr [...]) w tym przedmiocie Kierownik BP ARiMR wydał również [...] lutego 2019 r. Skarżąca decyzji tej nie kwestionowała. Pomimo, iż w złożonej skardze wyraźnie sugeruje, że tę właśnie płatność chciała otrzymać również do działki [...] o pow. 24,58 ha. Nadto, o możliwości omyłki we wskazywanym przez skarżącą zakresie, przeczy fakt, na który wskazują obie strony niniejszego postępowania, że działka ewidencyjna [...] była ujęta przez skarżącą w programie rolnośrodowiskowym (PROW [...]), który skarżąca realizowała w okresie od dnia [...] marca 2013 do [...] marca 2018r. Natomiast w dniu [...].05.2018 r. skarżąca przystąpiła do realizacji nowego programu rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach PROW [...], deklarując wariant 4,8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki tylko na obszarze 1,61 ha. Skarżąca ubiegając się o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej dla działki [...] nie mogła by realizować nowo rozpoczętego zobowiązania rolnośrodowiskowego przez kolejne 5 lat, co skutkowałoby obowiązkiem zwrotu płatności, bowiem z dniem [...] grudnia 2018 r. upłynął skarżącej termin dzierżawy spornej działki. O fakcie, iż dzierżawa tej działki nie będzie kontynuowana skarżąca została już poinformowana w piśmie parku Narodowego [...] z dnia [...] maja 2018 r. A zatem przed dniem rozpoczęcia nowego programu rolnośrodowiskowego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ w sposób prawidłowy wykluczył z płatności JPO działkę ewidencyjną [...] (dz. rolna L/L1) z uwagi na stopień przedeklarowania powierzchni kwalifikującej się do płatności. Podkreślić należy, że to rolnik odpowiada za treść wypełnionego wniosku i, zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki, które pozwalają na odstąpienie od wykluczeń stosowanych w przypadku rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a kwalifikującą się do płatności. Takich okoliczności w sprawie skarżąca nie wykazała. W konsekwencji organ zasadnie określił skarżącej sankcję, o której mowa w art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z tym przepisem jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. W sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, bowiem skarżąca wymogów przewidzianych tym przepisem nie spełniła. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.