I SA/Go 466/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2012 r. wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi V na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek. W skardze złożonej do tut. Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] skarżąca V zawarła wniosek o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego stwierdzając, że zachodzi niebezpieczeństwo, iż dalsze prowadzenie tego postępowania może wyrządzić jej znaczną szkodę w sytuacji, gdy obowiązek objęty postępowaniem egzekucyjnym uległ przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. Art. 61 § 3 P.p.s.a. nie pozostawia zatem wątpliwości, że wniosek o udzielenie ochroną tymczasowej jest zasadny jedynie w odniesieniu do zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności. W niniejszej sprawie strona skarżąca żąda tymczasem wstrzymania postępowania egzekucyjnego twierdząc, iż jego dalsze prowadzenie może wyrządzić jej znaczną szkodę. W ocenie Sądu, taki wniosek nie jest zasadny. Przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola legalności postanowienia organu celnego. Sąd poddając kontroli zaskarżony akt nie jest natomiast władny do wstrzymania prowadzonych wobec skarżącego czynności egzekucyjnych podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie podlega bowiem dyskusji, iż postępowanie egzekucyjne - w świetle art. 3 P.p.s.a. - jako takie nie podlega zaskarżeniu do sądu, a co za tym idzie Sąd nie może orzec o jego wstrzymaniu. Zaskarżeniu podlegają bowiem akty lub czynności, które oddziaływają w sferze praw i obowiązków skarżącego. W stosunku do takich aktów lub czynności zasadny jest również wniosek o wstrzymanie. Stanowisko Sądu nie uległoby zmianie, gdyby nawet przyjąć - wbrew temu co strona skarżąca zawarła w skardze - iż wniosek o wstrzymanie dotyczy zaskarżonego postanowienia. Strona skarży bowiem postanowienie organu celnego stwierdzające, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zatem skarży rozstrzygnięcie o charakterze stricte procesowym, które nie nadaje się do wykonania nie tylko ze względu na swój proceduralny charakter ale i z uwagi na fakt, iż jest to w istocie dla skarżącej akt odmowny, który co do zasady nie korzysta z przymiotu wykonalności. Mając powyższe na uwadze, Sąd podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.