I SA/Go 479/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. 1. Oddala skargę. 2. Przyznaje adwokatowi K.Ł. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą należny podatek od towarów i usług w wysokości 52,80 złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I SA/Go 479/10 Uzasadnienie E.P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2010 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] października 2009 roku nr [...] w sprawie odmowy zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza z [...] lutego 2006 roku w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 rok w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości od gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – wydobycie żwiru. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, iż Burmistrz decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za 2006 rok w kwocie 248.562,00 zł. W skład łącznego zobowiązania pieniężnego wchodził: - podatek od nieruchomości od działalności gospodarczej (wydobycie kruszywa naturalnego) w wysokości 245.700,00 zł, naliczony od powierzchni 409500 m3 w oparciu o mapę geodezyjną i protokół z pomiaru geodezyjnego oraz dane z ewidencji gruntów i budynków ze Starostwa Powiatowego oraz podatek od nieruchomości od gruntów pozostałych w wysokości 1652,00 zł naliczony w oparciu o dane z ewidencji gruntów, przy zastosowaniu stawek określonych uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr 113/XVIII/04, - podatek rolny w wysokości 892,00 zł naliczony w oparciu o dane z ewidencji gruntów, - podatek leśny w wysokości 88,00 zł naliczony w oparciu o dane z ewidencji gruntów. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008r. skarżący wystąpił do Burmistrza z prośbą o uchylenie decyzji ustalających wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 i 2006 rok podkreślając, iż zobowiązaniem tym powinna być obciążona Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B, która dzierżawiła przedmiotowe nieruchomości i czerpała z nich faktyczne korzyści w latach 2005, 2006 i 2007. W jego ocenie, to spółka winna zostać uznana za posiadacza samoistnego i opłacać należne zobowiązanie podatkowe. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się na decyzję Burmistrza Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007r. oraz na decyzję SKO Nr [...] z dnia [...] maja 2008r. wskazując, że podatnikiem podatku gruntowego za okres dzierżawy nieruchomości stanowiących własność E. i C.P. winna być firma Spółka B.. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż małżonkowie E. i C.P. byli właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 290,7919 ha, lasów i gruntów leśnych o pow. 3,05 ha, gruntów zajętych na wydobycie kruszywa naturalnego o pow. 409500 m2, gruntów pozostałych o łącznej pow. 5,0041 ha oraz współużytkownikiem wieczystym gruntów o pow. 10,9700 ha. Na mocy umowy dzierżawy z [...] października 2004r. właściciele wydzierżawili w/w nieruchomości na czas nieokreślony Spółce B.. Decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 2004r. została przeniesiona koncesja na wydobywanie kruszywa ze złoża "M" na rzecz Spółki z o.o. B. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2005r. małżonkowie P. wypowiedzieli warunki umowy dzierżawy w trybie natychmiastowym. W odpowiedzi B Spółka z o.o. zarzuciła właścicielom, iż zgodnie z umową dzierżawy okres wypowiedzenia wynosi 6 miesięcy i upływa z dniem [...] lipca 2005r. Spółka opłacając czynsz, odmówiła wydania nieruchomości właścicielom. Właściciele wystąpili na drogę postępowania sądowego o ustalenie nieważności umowy dzierżawy. Sąd Rejonowy w postępowaniu egzekucyjnym przysądził w dniu [...] kwietnia 2007r. własność nieruchomości rolnych położonych we wsi [...] na rzecz Spółki B. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego z [...] października 2007r. Postanowieniem Sądu z 22 czerwca 2007r. spółka została ustanowiona zarządcą nieruchomości. W ewidencji gruntów E. i C.P. do dnia [...] października 2007r. figurowali jako właściciele nieruchomości. Sąd Okręgowy Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z [...] października 2007r. uznał B. Sp. z o.o, właścicielem nieruchomości o łącznej pow. 339,4860 ha. E. i C. małżonkowie P. zostali właścicielami nieruchomości zabudowanej, działki gruntu o nr ewid. [...] o pow. 0.1900 ha, działki gruntu o nr ewid. [...] o pow. 0,1900 ha (droga) oraz współużytkownikiem wieczystym działki gruntu o pow. 10,9700 ha. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Burmistrz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. Uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to E. i C.P. byli właścicielami przedmiotu opodatkowania i to na nich ciąży obowiązek podatkowy, zaś zawarcie umowy dzierżawy w żadnym razie nie przenosi obowiązku podatkowego na dzierżawcę. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w wyniku którego w/w decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej została uchylona w całości, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego, organ I instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do argumentacji wnioskodawcy i nie wyjaśnił czym kierował się wydając takie rozstrzygnięcie, co stanowiło istotne naruszenie zasad postępowania podatkowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz przeprowadzonym postępowaniu podatkowym decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Burmistrz, w oparciu o przepis art. 253b, w zw. z art. 253 i art. 253a Ordynacji podatkowej - mimo, że w uzasadnieniu decyzji się do nich nie odniósł, ponownie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2006r. gdyż w jego ocenie, pomimo zawartej umowy dzierżawy ze Spółką B, to małżonkowie P. są właścicielami gospodarstwa rolnego, lasów, gruntów leśnych, gruntów zajętych na wydobycie żwiru i to oni winni opłacać należny podatek. Na powyższą decyzję Skarżący ponownie złożył odwołanie. W dniu [...] września 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie był bardzo ogólny wniosek skarżącego o uchylenie decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 rok. Zadaniem organu było wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania (określenie podstawy, zakresu uchylenia bądź zmiany decyzji itp.), wyjaśniając mu jednocześnie istniejące w tym zakresie przepisy prawa, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] października 2009r. strona wniosła do protokołu, iż nie wnosi o uchylenie decyzji wymiarowej w całości lecz o zmianę decyzji wymiarowej za 2005 i 2006r. w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za grunty zajęte do prowadzenia działalności gospodarczej - wydobycie żwiru. Decyzją z [...] października 2009r. nr [...] Burmistrz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. Organ ten uznał, iż E. i C.P. są właścicielami przedmiotu opodatkowania i to na nich ciąży obowiązek podatkowy, gdyż zawarcie umowy dzierżawy nie przenosi obowiązku podatkowego na dzierżawcę. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie podkreślając, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w prawidłowy sposób zastosował obowiązujące przepisy prawa. W uzasadnieniu orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podatnikiem podatku od nieruchomości w 2006 roku nie jest firma B jako dzierżawca nieruchomości lecz faktyczny właściciel tj. skarżący. Kolegium podkreśliło, iż zasadniczo podatnikiem jest właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz samoistny, podatnikiem jest posiadacz samoistny. Nakaz płatniczy może być skierowany do posiadacza samoistnego wówczas, gdy zostanie ustalone w sposób nie budzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby aniżeli właściciel. Posiadanie, w tym posiadanie samoistne, jest stanem faktycznym, polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel, mimo, że jest pozbawiony prawa własności. Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, iż, wbrew temu co uważa skarżący, podstawą dla zmiany zaskarżonej decyzji nie może być inna decyzja organu, wydana w innej sprawie, w tym przypadku dotycząca wymiaru podatku za 2007 r. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż nie zaszły przesłanki określone w art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiące podstawę do zmiany decyzji ostatecznej, gdyż po doręczeniu stronie decyzji z dnia 11 sierpnia 2006r. nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2006r. bowiem skarżący wraz z małżonką w roku 2006 nadal pozostawali właścicielami przedmiotowej nieruchomości, a Spółka B jak wynika z załączonych akt była posiadaczem zależnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, datowanej 19 kwietnia 2010r., strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez uchylenie decyzji Burmistrza w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne zajętego w kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowiska. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawdziwym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż B mimo rozwiązania przez małżonków P. umowy dzierżawy, nadal była posiadaczem zależnym gruntu. Istotną okolicznością w rozpatrywanej sprawie był fakt, że przez cały ten okres to Spółka B, a nie skarżący wraz z małżonką - figurujący jako właściciele przedmiotowej nieruchomości - gospodarczo je wykorzystywała i uzyskiwała z tego tytułu dochód. Powyższe, doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne uzasadnienie faktyczne i prawne zajętego przez SKO stanowiska. W odpowiedzi na skargę SKO, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniosło o jej oddalenie. Pismem z [...] sierpnia 2010r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w wysokości 7 200 zł z uwagi na wartość należności pieniężnej będącej przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że B był posiadaczem zależnym przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego nakazywała stwierdzenie, iż firma ta była posiadaczem samoistnym, co wyrażało się przez bezumowne korzystanie z nieruchomości przy jednoczesnym manifestowaniu woli władania nieruchomością jak właściciel. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istota sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia na kim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2006r. Strona skarżąca uważa, że ten obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciążał spółkę B, która w jej ocenie, była posiadaczem samoistnym nieruchomości. Natomiast organy obu instancji stały na stanowisku, że spółka ta nie była posiadaczem samoistnym lecz zależnym, w związku z czym podatek obciążał właścicieli nieruchomości tj. małżonków E. i C.P.. W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał właśnie ten zarzut jako zarzut zasadniczy i najdalej idący, gdyż mający istotny wpływ na kwestię istnienia przesłanki zmiany decyzji ostatecznej unormowanej w przepisie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - zwanej dalej Op.). W wydanych w niniejszej sprawie decyzjach podatkowych jako podstawa prawna ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości wskazany został art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. - zw. dalej u.p.o.l.), który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie zaś do ust. 3 w/w artykułu, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Ponieważ powołana wyżej ustawa nie definiuje pojęć "właściciel", "posiadacz samoistny i zależny", "zarządca" oraz "użytkownik wieczysty", należy posiłkować się przepisami kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 140 k.c. właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Posiadacz samoistny to osoba, która faktycznie włada rzeczą jak właściciel, zaś posiadacz zależny to m.in. użytkownik, zastawnik, najemca lub dzierżawca czyli osoba mająca określone władztwo nad cudzą rzeczą (art. 336 k.c). Zasadniczo podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz samoistny, podatnikiem jest posiadacz samoistny. Nakaz płatniczy może być jednak skierowany do posiadacza samoistnego, tylko wówczas, gdy zostanie ustalone w sposób nie budzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby niż właściciel. Posiadanie, w tym posiadanie samoistne, jest stanem faktycznym, polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jako corpus possessionis oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel. Rozstrzygające znaczenie ma więc rozległy zakres władania rzeczą, na wzór prawa własności, chociażby nawet nie poparty przysługującym posiadaczowi prawem własności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić, iż organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż E. i C.P. w 2006 roku byli właścicielami nieruchomości, a co za tym idzie podatnikami podatku od nieruchomości, a spółka z o.o. B nie była, wbrew twierdzeniom skarżącego, posiadaczem samoistnym, lecz posiadaczem zależnym jako dzierżawca nieruchomości, a później władająca nieruchomością jak dzierżawca (tj. po wypowiedzeniu umowy dzierżawy w dalszym ciągu opłacała czynsz). Jak trafnie wskazały organy podatkowe obu instancji, to właśnie skarżący wraz z małżonką oprócz posiadanego tytułu prawnego do przedmiotowych nieruchomości, dążył i miał zamiar władania nimi jak właściciel, wykazując tym samym wspomniane wyżej elementy psychiczne. Dowodzi temu między innymi wypowiedzenie Spółce B umowy dzierżawy, późniejsze wystąpienie małżonków P. na drogę sądową o stwierdzenie nieważności umowy dzierżawy zawartej [...] października 2004r. Ponadto, w ewidencji gruntów, aż do października 2007 roku skarżący wraz z małżonką byli wpisani jako właściciele w/w nieruchomości, dopóki nie zostali sądowym orzeczeniem pozbawieni własności. Spółka B jako dzierżawca przedmiotowych nieruchomości, z mocy prawa była posiadaczem zależnym i w żadnym razie nie można jej przypisać cech posiadacza samoistnego. O tym, że nie mogła się nim czuć świadczą chociażby takie elementy, jak wskazane wcześniej opłacanie przez spółkę właścicielowi czynszu, czy działania podejmowane przez prawowitego właściciela w czasie trwania (wykonywania) umowy dzierżawy zmierzające do odebrania rzeczy objętej przedmiotową umową. Wbrew argumentacji strony skarżącej wystąpienia elementu animus rem sibi habendi nie dowodzi też pismo z [...] lutego 2005r. Odwoływało się ono do zawartej między stronami umowy dzierżawy, a jego treść dowodzi, że spółka kierowała się jedynie chęcią zabezpieczenia się przed ewentualną odpowiedzialnością za bezpieczeństwo osób przebywających na terenie kopalni. Podkreślić należy, iż decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 254 § 1 i § 2 Op. Zgodnie z jego treścią decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (art. 254 § 1 Op.). Zmiana stanu faktycznego musi nastąpić po doręczeniu decyzji stronie (art. 211 Op.), ale znaczenie prawne nowych faktów musi znajdować podstawę prawną w przepisach prawnych obowiązujących wcześniej, tj. w dacie wydania decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 Op.). Fakty zaistniałe po doręczeniu decyzji są w danej sprawie nowe, ale mają rangę faktów prawotwórczych z mocy przepisów, które tworzyły stan prawny sprawy w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie po doręczeniu stronie decyzji z [...] lutego 2006r. nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2006r., albowiem jak bezsprzecznie wykazano wyżej, skarżący wraz z małżonką w roku 2006 nadal pozostawali właścicielami przedmiotowej nieruchomości, a spółka B była posiadaczem zależnym. Wymaga podkreślenia, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, podstawą dla zmiany przedmiotowej decyzji nie może być inna decyzja organu, wydana w innej sprawie, w tym przypadku decyzja dotycząca wymiaru podatku za 2007 rok. Jakkolwiek, okoliczność pozbawienia w 2007 roku małżonków P. władztwa nad nieruchomością (właściwie jej sporną częścią) jako właścicieli i uznanie B Spółki z o.o. za jej właściciela jest niewątpliwie istotna w sprawie wymiaru podatku za 2007 rok, w niniejszej sprawie takiej wagi dowodowej mieć nie może, gdyż nie ma wpływu na ustalenia dokonane i dotyczące roku 2006. Nie potwierdziły się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Z uwagi na to, że zarzuty skargi nie są zasadne, jak również Sąd nie twierdził by w toku postępowania organy naruszyły inne przepisy - skargę należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący zwolniony był od uiszczania kosztów sądowych. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania był art. 250 ppsa oraz § 18 ust. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) Na zasądzone koszty złożyła się kwota 240 zł oraz należny podatek VAT. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika odnośnie zasądzenia kwoty 7200,00 zł tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu liczonej od wartości przedmiotu sporu, bowiem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna, od której nalicza się wpis stosunkowy lecz skarga od której pobierany jest wpis stały przewidziany w ust. 5 paragrafu 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Przedmiotem zaskarżeni była decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, od którego to rodzaju spraw nie jest pobierany wpis stosunkowy lecz stały. /-/ D. Skupień /-/ A. Juszczyk-Wiśniewska /-/ J. Wierchowicz