I SA/Go 48/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2015 r. wniosku K.H. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązania podatkowe spadkobiercy w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi K.H. jest decyzja określająca znane w dniu otwarcia spadku zobowiązanie podatkowe jej zmarłego ojca oraz orzekająca o solidarnej odpowiedzialności za to zobowiązanie. Do skargi tej skarżąca dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że nie jest w stanie ponieść wpisu od skargi, który z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia wynieść winien 1.500 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że mieszka wraz z mężem oraz dwoma synami (w wieku 15 i 18 lat), a także że rodzina utrzymuje się z wynagrodzeń skarżącej i jej męża wynoszących łącznie 12.000 zł brutto. Skarżąca oświadczyła nadto, że jest współwłaścicielką w 1/6 części, nabytych w drodze spadku, nieruchomości (mieszkania, domu i gruntu rolnego). Stwierdziła też, że - obok normalnych kosztów utrzymania - ponosi również wydatki związane z zajęciami pozalekcyjnymi synów. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano ją, by w terminie 7 dni złożyła dodatkowo m. in.: wyciągi z rachunków bankowych swoich i męża, odpisy zeznań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 i 2014 rok, dokumenty potwierdzające wysokość dochodów jej i męża, dokumenty potwierdzające ewentualne prowadzenie egzekucji z praw majątkowych skarżącej jak również oświadczenie o posiadaniu samochodu. Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącej w dniu 24 kwietnia 2014r. (k. 37 i 41 akt WSA). Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. Skarżąca w złożonym wniosku ograniczyła się do wskazania składników majątkowych oraz podania dochodów brutto swoich i męża określonych na 12.000 zł miesięcznie. Oświadczyła jednocześnie, że dochody są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki. Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano ją zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a wyczerpująco obrazujących sytuację jej rodziny. Pomimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu, skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów. Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo). Oświadczenie skarżącej zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowiło wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających niemożność poniesienia kosztów sądowych. W szczególności nie wykazała braku oszczędności ani też nie mogła dysponować swobodnie swoimi dochodami. Należy przy tym zaznaczyć, że zadeklarowana przez nią we wniosku kwota miesięcznych wynagrodzeń - w świetle zasad doświadczenia życiowego - musi zostać uznana za wystarczającą do zaspokojenia nie tylko wydatków związanych z utrzymaniem koniecznym. Uiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi, nawet w wysokości 1.500 zł, nie narazi jej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych rodziny. Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).