I SA/Go 49/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2015 r. wniosku D.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych twierdząc, że nie stać go na poniesienie wpisu. Z treści wniosku oraz z przedstawionych przez skarżącego dokumentów wynika, co następuje. Skarżący mieszka z żoną i dwojgiem dzieci (w wieku 21 i 2 lat). Jest właścicielem domu mieszkalnego, mieszkania o pow. 58 m. kw. nieruchomości rolnej o pow. 7.400 m. kw. oraz garażu i wynoszącego 1/2 część udziału w prawie własności kamienicy. Ma 150.000 zł oszczędności. Skarżący i jego żona utrzymują się z wynagrodzeń za pracę, przy czym żona skarżącego zarabia 1.471,05 zł netto, zaś sam skarżący - z uwagi na zajęcie egzekucyjne jego wynagrodzenia zarabia obecnie 800 zł netto. Wedle treści zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko skarżącemu opiewa na 34.022 zł (z odsetkami na dzień 23 stycznia 2015 r. - 38.263,86 zł). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego domagał się skarżący, przysługuje gdy osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest jednak ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym (art. 214 § 1 p.p.s.a.), zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony - przy uwzględnieniu oczywiście wysokości kosztów postępowania. Przyjmuje się, że koszty sądowe, jako należności Skarbu Państwa, winny mieć prymat wśród tych wydatków stron, które nie służą koniecznemu utrzymaniu. Nadto, zgodnie z przytoczonym art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ciężar wykazania przesłanek prawa pomocy spoczywa na osobie, która ubiega się o jego przyznanie. Skarżący nie wykazał tych przesłanek. Nie udowodnił bowiem, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości finansowe. Z dokumentów i oświadczeń przedstawionych przez skarżącego wynika wprawdzie, że dochody jego rodziny nie są wysokie m. in. z uwagi prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie egzekucyjne, lecz ta okoliczność nie przesądza o zasadności zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Skarżący posiada bowiem oszczędności na rachunkach bankowych. Saldo jednego z nich przekracza 78.000 zł. Uiszczenie w tej sytuacji przez skarżącego wpisu sądowego, który - z uwagi na kwotę należności objętej zaskarżoną decyzją - winien wynieść 1.021 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 221 poz. 2193 ze zm.) nie może narazić skarżącego i jego rodziny na uszczerbek utrzymania koniecznego. Należy wręcz uznać, że nie spowoduje zauważalnego uszczuplenia w jego majątku. Dlatego postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).