I SA/Go 49/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. G spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania. W skardze tej, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca podniosła, iż ww. wniosek uzasadniony jest ryzykiem, że organ będzie podejmował egzekucję administracyjną należności określonych w zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy należność ta w zaskarżonym zakresie została uiszczona, co narażałoby stronę skarżącą na niepowetowane straty, utratę płynności finansowej i inne negatywne konsekwencje, które w chwili obecnej są trudne do przewidzenia. Skarżąca podniosła, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż sam organ ma wątpliwości co do prawidłowości swojego rozstrzygnięcia i wskazuje, że konieczne jest dokonanie szerokiej wykładni przepisów, do czego nie czuje się umocowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Z kolei stosownie do brzmienia art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jak już wyżej wskazano art. 61 § 3 P.p.s.a. uprawnia sąd do wstrzymania wykonania aktu, którego dotyczy skarga oraz wszystkich innych aktów i czynności wydanych w granicach sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą akty wydane w pierwszej instancji, a także akty w stosunku, do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 25/19 oraz powołana tam literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Przesłanki te nie wynikają także z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała na ryzyko podjęcia przez organ egzekucji należności określonych w zaskarżonej decyzji, która naraziłaby stronę na niepowetowane straty, utratę płynności finansowej i inne negatywne konsekwencje, które w chwili obecnej są trudne do przewidzenia. Wyjaśnić zatem należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się skarżąca ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1741/14). Sama możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z majątku strony nie uzasadnia zatem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Tym bardziej, jak wskazuje sama skarżąca, w chwili obecnej są trudne do przewidzenia skutki jakie miałaby wywołać wobec skarżącej taka ewentualna egzekucja. Nadto należy mieć na uwadze, że nawet w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, skarżąca będzie miała możliwość skorzystania ze środków prawnych służących ochronie dłużnika, przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaznaczyć również trzeba, że określenie w zaskarżonej decyzji administracyjnej zobowiązania nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Natomiast w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania. Odnosząc się z kolei do twierdzenia skarżącej, iż sam organ ma wątpliwości co do prawidłowości swojego rozstrzygnięcia i wskazuje, że konieczne jest dokonanie szerokiej wykładni przepisów, do czego nie czuje się umocowany wyjaśnić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada merytorycznie skarżonej decyzji ocenia jedynie czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a które, jak już wyżej wskazano w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.