I SA/Go 490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień, wrzesień i październik 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] listopada 2015 r. R.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień, wrzesień i październik 2009 r. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący przytoczył obszerną argumentację na poparcie jej zasadności. W oparciu o nią wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania decyzji. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ II instancji, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zasadność złożonego wniosku skarżący oparł o fakt, iż na podstawie zaskarżonej decyzji jako ostatecznej organ podatkowy uprawniony jest do wszczęcia i prowadzenia czynności egzekucyjnych. Skarżący wyraził pogląd, że z uwagi na łączną wysokość kwot zobowiązań podatkowych prowadzenie postępowania egzekucyjnego grozi mu powstaniem znacznej szkody. Skarżący nie miał wątpliwości, że zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji, z uwagi na jego wysokość, będzie stanowić dla niego obciążenie, któremu skarżący nie będzie w stanie podołać. Następnie skarżący wskazał, iż prowadzenie czynności egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania łącznie kwoty 342.858 zł zagrażać będzie możliwości zaspokojenia przez skarżącego podstawowych potrzeb. Skarżący stwierdził, że nigdy nie posiadał tak wysokiej kwoty. Dodatkowo skarżący stwierdził, że nie ma żadnej możliwości pokrycia powyższego zobowiązania. Podsumowując swoją argumentację, skarżący zwrócił uwagę, iż podstawa prawna przypisania mu odpowiedzialności za zobowiązania w podatku akcyzowym z uwagi na fakt umorzenia postępowania karnoskarbowego z powodu niewykrycia sprawcy oraz nieprzekonujący materiał dowodowy jest wątpliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Zasadność złożonego wniosku skarżący argumentował okolicznością, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować wszczęciem i prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wyegzekwowania znacznej kwoty – 342.858 zł, której skarżący nigdy nie posiadał i którą obecnie także nie dysponuje. W ocenie skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji będzie zagrażać możliwości zaspokojenia przez niego podstawowych potrzeb. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżący nie wskazał konkretnie, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Natomiast samo stwierdzenie o hipotetycznych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji bez wykazania przez skarżącego realnego zagrożenia w tym zakresie, należało uznać za nie wystarczające do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.