I SA/Go 491/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Inspektor Paweł Ksenycz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2007 r. nr [...]. W sprawie na dzień wydania zaskarżonej decyzji był następujący stan faktyczny. Skarżący pismem z dnia 11 października 2001 r. wniósł o przyznanie ulgi podatkowej z tytułu wyszkolenia ucznia w zawodzie piekarz. Okres szkolenia ucznia trwał od 1 września 1998 r. do 31 sierpnia 2001 r., uczeń pozytywnie zdał egzamin w dniu 12 września 2001 r. Wraz z wnioskiem o przyznanie ulgi, Strona dostarczyła świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego, wystawione przez Zakład Doskonalenia Zawodowego [...] oraz Dyplom mistrza w zawodzie piekarz, wystawiony przez Ośrodek Szkolenia Zawodowego [...]. Decyzją z dnia 9 listopada 2001 r. naczelnik Urzędu Skarbowego przyznał Podatnikowi ulgę w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia ww. ucznia w zawodzie piekarz w wysokości 10.354,20 zł, decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 17 stycznia 2002 r. Urząd Skarbowy został poinformowany przez Kuratorium Oświaty, że byłe Kuratorium Oświaty nigdy nie powoływało przy Ośrodku Szkolenia Zawodowego państwowych komisji egzaminacyjnych, do nadawania tytułu mistrza w zawodzie i robotnika wykwalifikowanego. Obowiązujące przepisy rozporządzenia ministra Edukacji narodowej i Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472) nie przewidywało takiej możliwości. Oznaczało to, że Ośrodek Szkolenia Zawodowego prowadzony Pana [...] nie miał uprawnień do przyznawania tytułów kwalifikacyjnych. Natomiast zgodę na prowadzenie kursów pedagogicznych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu otrzymał tylko w grudniu 1996 i 1997 r., przy czym ostatni egzamin został przeprowadzony 5 września 1997 r. Te nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję, spowodowały wznowienie postępowania. Po przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji wydał 27.07.2004 r. decyzję uchylającą decyzję z 9 listopada 2001 r., przyznającą podatnikowi ulgę i równocześnie odmówił przyznania ulgi uczniowskiej. W uzasadnieniu podał, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać jednocześnie kwalifikacje zawodowe co najmniej mistrza w zawodzie, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne uzyskane w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego organizowanego zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych. W związku z tym, że dokumenty przedłożone przez podatnika zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, organ podatkowy uznał, że nie mogą stanowić dowodu posiadania przez podatnika kwalifikacji. Jest to nowa okoliczność faktyczna z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej która stanowiła podstawę do wznowienia postępowania i zmiany wydanej w zakresie ulgi uczniowskiej decyzji. Powołując się na podstawę z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej pełnomocnik [...], złożył wniosek o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wniosku powołano się na wyrok z 20 października 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydany w sprawie nr I SA/Po 2694 - 2695/03. W wyroku tym sąd uchylił zaskarżone decyzje organu podatkowego Strona podniosła, że wskazany wyrok ma znaczenie prawne, a w konsekwencji, powinien mieć wpływ na zmianę treści decyzji organu. Podkreśliła jednocześnie, że nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją nr z dnia 14 czerwca 2006 roku, po przeprowadzeniu postępowania odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia 27 lipca 2004 r., uchylającej decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 9 listopada 2001 r., przyznającą podatnikowi ulgę uczniowską z tytułu wyszkolenia ucznia. Organ I instancji stwierdził, że przesłanki zawarte we wniosku nie stanowią podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji. Ponadto stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa, na który powoływał się podatnik, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione i mogą mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Podatnik nie zgodził się z ww. decyzją i wniósł dowołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej: - naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażającego zasadę budzenia zaufania obywateli do organów podatkowych poprzez zmianę wcześniejszych decyzji ostatecznych pierwotnie rodzących określone prawa dla strony, na niekorzyść skarżącego; - naruszenie zasady przekonywania, poprzez rozstrzygnięcie niewzbudzające w świadomości skarżącego i jego pełnomocnika trafności rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, które stanowiłyby o zasadności racji interesu społecznego; - naruszenie postanowień art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż zgłoszone przez skarżącego, we wniosku o wznowienie postępowania nowe dowody i okoliczności nie są nowe oraz, że nie dają podstawy wznowienia postępowania; - naruszenie art. 180 P 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie dowodu z dokumentu w postaci wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 2694-2595/03 z dnia 20 października 2005 r., który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że o ile może się zgodzić z tezą dot. przesłanek art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, to nie zgadza się z interpretacją organu podatkowego w zakresie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ww. ustawy podatkowej. Odwołujący stwierdził, że pod pojęciem "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów" należy rozumieć, nie tylko okoliczności i dowody nowo odkryte, ale także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, które mogą mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Skarżący bowiem nie powoływał się na nową wykładnię przepisów prawnych, na co wskazywał organ podatkowy, lecz na nowy dowód, nieznany organowi podatkowemu oraz podatnikowi w chwili rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony skarżącej i decyzją z [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy między innymi stwierdził, że zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zaistnieje któraś z przesłanek wymienionych ww. przepisie, tzn. musi wystąpić choćby jedna okoliczność z powodu której mogłoby być wznowione postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego i stwierdził, że Strona powołując się na wyrok Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie sygn. akt SA/Po 2694-2695/03 z dnia 20.10.2005 r., nie wskazała na nową okoliczność, ani na nowy dowód uzasadniający uchylenie wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania decyzji. Powołany przez stronę skarżącą wyrok dotyczy innego podatnika. Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 240§1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, ponieważ przesłanką do wznowienia postępowania, nie może być wykrycie jakiegokolwiek prawomocnego wyroku dotyczącego podobnego stosunku prawnego, a takiego wyroku, w którym istnieje podmiotowa i przedmiotowa tożsamość. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm.). W skardze podniesiono, że w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania, wskazano na odmienne i satysfakcjonujące Stronę rozstrzygnięcie wydane w sprawie o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, a które zostało zawarte w wyroku z dnia 20.10.2005 r., wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygn. nr I SA/Po 2694-2695/03. Zdaniem strony skarżącej bezspornym jest, że wskazany wyrok ma znaczenie prawne. Ujawnienie go przez stronę stanowi podanie nowych okoliczności istotnych dla sprawy. Organ podatkowy, prowadzący postępowanie nie może swobodnie oceniać, ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, jakim jest posiadany przez Podatnika dyplom mistrza w zawodzie. Ponadto nie uznanie faktu, stwierdzonego dokumentem urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego. Strona skarżąca podniosła również, iż organ podatkowy powinien wydawać decyzje w oparciu o decyzje i wyroki wydawane przez organy wyższego szczebla, a tym bardziej przez organy administracyjne gdyż ma na celu to wgląd na autorytet organu nadrzędnego i prowadzi do chęci zachowania jednolitości orzecznictwa. Powyższa praktyka stanowi tym samym realizację fundamentalnej dla porządku prawnego zasady sprawiedliwości proceduralnej, zgodnie z którą w podobnych przypadkach należy orzekać podobnie. Podkreśla także, że możliwe jest odstąpienie od przyjętego niegdyś poglądu, w momencie tylko jego dezaktualizacji wobec zmiany stanu prawnego lub stosunków społeczno-gospodarczych. W dalszych rozważaniach Strona podniosła zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej zasady praworządności (art. 7 KPA), według której organy podatkowe powinny mieć na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podkreśliła dalej, że działanie organu podatkowego w postaci odmowy uchylenia decyzji I instancji, mimo wiedzy o wydanym wyroku WSA w Poznaniu w analogicznej sprawie, powoduje działanie na szkodę interesu publicznego oraz na szkodę Podatnika, jest także sprzeczne z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Powstały pomiędzy stroną skarżącą a organem odwoławczym spór, dotyczył czy wyrażony wobec innego podatnika w podobnej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie I SA/Po 2694-2695/06 pogląd, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Na wstępie należy wskazać, że pogląd WSA w Poznaniu przedstawiony w cytowanym przez stronę skarżącą wyroku nie został uznany za prawidłowy przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - sygn. akt. II FSK 350/06. Sąd rozpoznający sprawę zgodził się z Organem odwoławczym, że strona powołując się na wyrok sądu administracyjnego wydany w sprawie [...] sygn. akt I SA/Po 2694-2695/03 z 20.10.2005 r. nie wskazała nowej okoliczności ani nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji a nieznanego organowi, który ja wydał. Z całą pewnością nową okolicznością czy też nowym dowodem nie może być pogląd prawny wyrażony w innej, chociaż podobnej przedmiotowo sprawie. Podstawa wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej dotyczy bezpośrednio braków mających istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą wydanej decyzji ale istniejących już w dniu wydania decyzji. Do nich nie można natomiast zaliczyć poglądu prawnego odnoszącego się do charakteru przedłożonego w postępowaniu dokumentu tzn. czy ma on charakter dokumentu prywatnego czy też urzędowego. Uchylenie przez NSA w Warszawie cytowanego przez stronę wyroku, będącego podstawą do złożonego wniosku o wznowienie postępowania powoduje również, że nieaktualny staje się podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Organy "fundamentalnej dla porządku prawnego zasady sprawiedliwości proceduralnej, zgodnie z którą w podobnych przypadkach należy orzekać podobnie". Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić. |Sędzia WSA |Sędzia NSA |Asesor WSA | |Dariusz Skupień |Jan Grzęda |Alina Rzepecka |