I SA/Go 491/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2016 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. R.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.C.R.R. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2015 r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "P" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe ciążące na spółce jako płatniku podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2010 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że przymusowe wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na skierowanie egzekucji do jego majątku nieruchomego. Wskazał, że nie posiada w tej chwili wystarczająco dużo środków finansowych, aby uiścić całą kwotę zaległości podatkowej, szczególnie że w obrocie prawnym znajduje się druga, identyczna w rozstrzygnięciu, decyzja organów podatkowych. Podniósł, że posiada wprawdzie majątek nieruchomy, jednak skierowanie egzekucji do tego typu składnika majątku doprowadzi do wyrządzenia mu szkody majątkowej na skutek wymuszonej sprzedaży nieruchomości znacznie poniżej jej wartości rynkowej. Egzekucja pozbawi go również – jak podkreślił – możliwości zaspakajania jego podstawowych potrzeb życiowych, a ewentualny zwrot nie przywróci stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1/ wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2/ uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że jej wykonanie w drodze przymusu wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na skierowanie egzekucji do jej majątku nieruchomego, który zostanie sprzedany poniżej wartości rynkowej. Ponadto egzekucja z nieruchomości, uniemożliwi jej realizację podstawowych potrzeb życiowych. Odnosząc się do powyższego wpierw należy wskazać, że ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). W sprawie takich dokumentów strona nie przedstawiła. Tym samym, upatrując zasadność wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu w przedmiocie ewentualnej egzekucji, kreuje w zasadzie stan hipotetyczny. Nie można bowiem w tej sytuacji przesądzić, co będzie przedmiotem ewentualnych zajęć egzekucyjnych. Sąd nie zgadza się również ze stroną, że sprzedaż nieruchomości prowadzić będzie do wyrządzenia stronie znacznej szkody majątkowej poprzez uzyskanie niższej ceny od ceny rynkowej. W ten sposób każdą sprzedaż dokonywaną w drodze egzekucji, gdzie cena sprzedaży w drodze licytacji może być niższa od ceny rynkowej, można by było uznać za przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Takiego stanowiska nie można zaakceptować. Ponadto, nie można przewidzieć potencjalnego wzrostu lub spadku poziomu cen nieruchomości uzyskanych w drodze sprzedaży na wolnym rynku czy to w drodze licytacji (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 20.08.2013 r., III SA/Gl 1173/13). Należy również podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, niewątpliwie pociąga za sobą dolegliwość dla zobowiązanego zarówno w sferze materialnej, jak i może rodzić dyskomfort psychiczny. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK1799/11). Ponadto rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Zatem w sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.