I SA/Go 493/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Skarżący T.B. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (zwanego dalej DIAS, organem II instancji, organem odwoławczym) z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (zwanego dalej Naczelnikiem US, organem I instancji) nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. wydane w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Z uzasadnienia postanowienia DIAS wynika następujący stan sprawy. Naczelnik US prowadził wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie następujących tytułów wykonawczych: [...]. Zostały one wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu doprowadzenia do realizacji zaległych obowiązków podatkowych "B" Sp. z o.o. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku skarżącego było poprzedzone orzeczeniem ostateczną decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] o jego odpowiedzialności jako byłego członka zarządu "B" Sp. z o.o. za zobowiązania tej Spółki w podatku od towarów i usług, na podstawie której wystawiono [...] lutego 2015 r. tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r. oraz styczeń i luty 2010 r. Egzekucja na podstawie ww. tytułu wykonawczego została wszczęta [...] lutego 2015 r. Zawiadomieniami z [...] lutego 2015 r. dokonano zajęć rachunków bankowych w bankach: [...] S.A., [...] S.A. oraz banku [...] S.A. Z rachunku bankowego w [...] S.A. wyegzekwowano łącznie 18.304,17 zł. Pismem z [...] marca 2017 r. na podstawie art. 59 § 3 i 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., powoływana dalej jako u.p.e.a.) skarżący zwrócił się do Naczelnika US o umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w oparciu o decyzje tego organu z [...] grudnia 2014 r. tj.: 1/ decyzję nr [...] dotyczącą przeniesienia odpowiedzialności w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-4R) za okres 04/2009 - 12/2009, tj. w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] z [...] lutego 2015 r.; 2/ decyzję nr [...] dotyczącą przeniesienia odpowiedzialności w podatku od towarów i usług za okres 12/2008, 03/2009, 10 – 11/2009 i 01 – 3/2010 r., tj. w oparciu m. in. o tytuły wykonawcze nr [...] z [...] lutego 2015 r.; 3/ decyzję nr [...] dotyczącą przeniesienia odpowiedzialności w podatku dochodowym od osób prawnych (CIT-8) za 2009 r. Ponadto skarżący wniósł o: 1/ wyeliminowanie z obrotu prawnego tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o ww. decyzje podatkowe, 2/ uchylenie wszelkich podjętych czynności egzekucyjnych i zastosowanych środków egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o ww. decyzje, 3/ zniesienie wszelkich skutków i uciążliwości związanych z wszystkimi prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi mającymi na celu wyegzekwowanie należności stwierdzonych ww. decyzjami podatkowymi, 4/ wydanie postanowień w sprawie kosztów wszystkich postępowań egzekucyjnych mających na celu wyegzekwowanie należności stwierdzonych ww. decyzjami podatkowymi, 5/ dokonanie na rzecz wnioskodawcy zwrotu wszelkich dotychczas wyegzekwowanych od niego kwot wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia ich wyegzekwowania do dnia ich zwrotu włącznie. W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzut, że tytuły egzekucyjne zostały wydane w oparciu o nieprawomocne decyzje organu podatkowego. Uszczegółowiając wskazał, że w jego ocenie nie zostały one wprowadzone do obrotu prawnego, gdyż doręczono je osobie, której skarżący ostatecznie nie udzielił pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Dodatkowo skarżący podniósł, że przy piśmie z [...] listopada 2014 r. dotyczącym zgłoszenia pełnomocnictwa brak jest pełnomocnictwa do działania w tej sprawie za stronę, a organ do dnia złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie wezwał strony do uzupełnienia tego braku formalnego. Nadto skarżący sformułował zarzut przedawnienia zobowiązania głównego w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres 04/2009 – 12/2009 oraz zobowiązania głównego w podatku od towarów i usług za okresy 12/2008, 03/2009, 10-11/2009 i 01 – 03/2010 i na tej podstawie wywiódł wygaśnięcie swojej odpowiedzialności akcesoryjnej jako byłego członka zarządu. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik US stwierdzając, że na dzień wniesienia przedmiotowego żądania, postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] były już zakończone, postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. odmówił w tym zakresie wszczęcia żądanego postępowania w sprawie umorzenia ww. postępowań egzekucyjnych. Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem DIAS z [...] czerwca 2017 r. z uwagi na brak zbadania, czy wszystkie postępowania egzekucyjne objęte postanowieniem organu egzekucyjnego zostały zakończone. Postanowieniem wydanym [...] czerwca 2017 r. Naczelnik US umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego [...] w uzasadnieniu wskazując, że w sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 9 u.p.e.a. Nadto organ I instancji wskazał, że wierzyciel – Naczelnik Urzędu Skarbowego wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. potwierdził fakt przedawnienia zobowiązania w stosunku do głównego zobowiązanego. Naczelnik US wskazał, że powyższe ustalenia powodują, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...] podlega umorzeniu, gdyż brak jest podstaw prawnych do prowadzenia ww. postępowania. Odnosząc się do zarzutu w zakresie braku skutecznego doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r. Naczelnik US powołując się na zdanie wierzyciela wskazał, że decyzje zostały doręczone skutecznie, a ponadto stwierdził, że w postępowaniu egzekucyjnym nie podlegają badaniu i rozstrzyganiu kwestie związane z odrębnym postępowaniem podatkowym, w tym dotyczące doręczenia decyzji podatkowych, gdyż prowadziłoby to do traktowania organu egzekucyjnego jako trzeciej instancji rozpatrującej sprawę podatkową. Podsumowując Naczelnik US poinformował, że w odniesieniu do tytułu wykonawczego, którego dotyczy postanowienie, strona może wystąpić o wydanie zawiadomienia o kosztach egzekucyjnych zgodnie z art. 64c § 6a pkt 1b u.p.e.a. tj., gdy postanowienie o umorzeniu postępowania stanie się ostateczne. Następnie skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając postanowienie Naczelnika US i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w tym rozpoznanie pozostałych wniosków zawartych w piśmie z [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie podziela argumentów organu egzekucyjnego w szczególności dotyczące twierdzeń o prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, która w ocenie skarżącego w dalszym ciągu nie jest decyzją ostateczną ze względu na wadliwość doręczenia. Skarżący wskazał, na konieczność poddania zaskarżonego postanowienia kontroli instancyjnej. Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego zażalenia DIAS postanowieniem z [...] września 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu uwzględniając informacje udzielone przez wierzyciela w piśmie z [...] kwietnia 2017r., odniósł się do kwestii przedawnienia egzekwowanych należności. Organ odwoławczy wskazał, że według zawartych w aktach sprawy informacji, pozostające niezaspokojone na dzień złożenia wniosku o umorzenia postępowania zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r. oraz luty 2010 r. w stosunku do "B" Sp. z o.o. wygasły na skutek przedawnienia odpowiednio w dniach 9 kwietnia 2015 r. oraz w dniu 1 stycznia 2016 r. Tym samym ustał jednocześnie obowiązek ich realizacji, ciążący na skarżącym jako osobie trzeciej solidarnie odpowiadającej za zaległości ww. Spółki. Natomiast zobowiązanie z styczeń 2010 r. zostało wykonane na skutek podjętych środków egzekucyjnych. Organ II instancji w pełni podzielił argumentację organu I instancji w zakresie braku uprawnień organu egzekucyjnego do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym podkreślając, że postępowanie egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnej płaszczyzny do badania kwestii bezpośrednio dotyczących postępowania podatkowego, w którym określony został dany obowiązek realizowany w drodze egzekucji administracyjnej. Pismem z [...] listopada 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez adw. A.J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie DIAS z [...] września 2017 r. Zarzucił w niej: 1. rażącej obrazy art. 59 § 1 ust. 7 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, 2. oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżanych aktów poprzez uznanie, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] będąca podstawą prawną wystawienia w dniu [...] lutego 2015 r. tytułu wykonawczego nr [...] została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, a tym samym że jako ostateczna mogła stanowić podstawę faktyczną i prawną do wystawiona w/w tytułu wykonawczego, podczas gdy jest to ustalenie całkowicie dowolne, 3. całkowicie dowolnego, a przy tym kompletnie enigmatycznego ustalenia poczynionego dopiero na etapie postanowienia z dnia [...] września 2017 r., że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okres 10-11/2009 r. i 02/2010 przedawnić się rzekomo miały odpowiednio z dniem 29 kwietnia 2015 r. i 1 stycznia 2016 r., 4. naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania albowiem organ egzekucyjny w ogóle nie wskazał i nie odniósł się w żaden sposób do dat, w których ewentualnie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumentację prezentowaną we wcześniejszych pismach w sprawie. W zakresie dat przedawnienia zobowiązań skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie odniósł się do jakichkolwiek czynności egzekucyjnych, do żadnych dat od których zaistnienia wyliczył terminy. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, wskazując jednocześnie na prawidłowość rozstrzygnięć organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Skarga okazała się niezasadna. 2. Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy kognicji sądu w sprawach ze skarg na interpretacje podatkowe, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. 3. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie DIAS z dnia [...] września 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnikiem US z [...] czerwca 2017r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. 4. Zasadniczą kwestią, narzuconą stanowiskiem konsekwentnie prezentowanym przez Skarżącego w toku postępowania zainicjowanego jego wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz podtrzymanym w skardze na postanowienie DIAS, jest rozstrzygnięcie, czy organ egzekucyjny uprawniony jest do badania prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. 4.1. Skarżący niezmiennie obstawał bowiem przy stanowisku, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2014 r. nr [...], w oparciu o którą wystawiono tytuł egzekucyjny nr [...] nie została skutecznie Skarżącemu doręczona i dlatego postępowanie egzekucyjne w ogóle nie mogło być wszczęte. Natomiast DIAS argumentował, że organy egzekucyjne nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ubocznie zaznaczając jednak, że decyzja z [...] grudnia 2014 r. została skutecznie doręczona. Argumentował też, że w zakresie badania prawidłowości przeprowadzonego postępowania wymiarowego i wydanej w tym zakresie decyzji ustawodawca przewidział odrębne tryby środków prawnych, do realizacji których organ egzekucyjny nie jest uprawniony. 5. Sąd podziela stanowisko organu, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania prawidłowości doręczenia aktu stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. 5.1. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. 5.2. Zatem wskazać należy, że wykładnia art. 29 § 1 u.p.e.a. prowadzi do przyjęcia założenia o istnieniu dwóch rodzajów przesłanek dopuszczalności egzekucji tj. przesłanek dopuszczalności wszczęcia i przesłanek dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Przesłankami dopuszczalności wszczęcia egzekucji są okoliczności, które muszą być spełnione, aby organ egzekucyjny mógł przystąpić do egzekucji. Są to następujące okoliczności: 1) obowiązek wskazany w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej; 2) tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot; 3) wniosek o wszczęcie egzekucji i dołączone do niego dokumenty spełniają warunki formalne; 4) konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym; 5) osoba wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej; zasadą jest, że wszczęcie egzekucji administracyjnej jest dopuszczalne wobec wszystkich podmiotów (osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej) poddanych jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej; wyjątek od tej zasady wprowadzono w art. 14 u.p.e.a. – przesłanką niedopuszczalności egzekucji jest korzystanie przez zobowiązanego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych. 5.3. Natomiast zasadność i wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny w ramach czynności wstępnych. Wymagalność nie jest zatem przesłanką dopuszczalności wszczęcia egzekucji. Należy w tym miejscu dodać, że wierzyciel w tytule wykonawczym oświadcza, iż obowiązek w nim określony jest wymagalny. To oświadczenie wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego badającego dopuszczalność egzekucji. (zob. Marek Przybysz, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX/el. Uwagi do art. 29). 6. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy w ocenie Sądu organ egzekucyjny, ograniczony w swej kognicji zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., nie był uprawniony do badania skuteczności doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r., na podstawie której wystawiono [...] lutego 2015 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Trzeba bowiem uznać, iż analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznaczałaby w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie tej okoliczności stanowiłoby bowiem w istocie kontrolę wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, czego zabrania cytowany wyżej art. 29 § 1 u.p.e.a. Stanowisko to jest w orzecznictwie ugruntowane (zob. art. wyroki NSA: z 20.03.2008 r. II FSK 172/07, z 07.07.2016 r. II FSK 1887/14, z 13.12.2017 r. II FSK 3380/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). 7. Przechodząc do kontroli przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że stosownie do brzmienia art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a. postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. 7.1. Jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego DIAS wskazał art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. ze względu na wygaśnięcie egzekwowanego obowiązku. 7.2. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie takie było w pełni prawidłowe, jakkolwiek należy przyznać rację Skarżącemu, iż nie zostało ono należycie umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US. Nie sprecyzowano bowiem jakie okoliczności spowodowały modyfikację terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 roku. Tym niemniej przemilczenie to nie miało wpływu na treść orzeczenia. Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z informacji z [...] kwietnia 2017 r. udzielonej przez wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że na dzień wpływu wniosku z [...] marca 2017 r. organ egzekucyjny prowadził postępowanie tylko na podstawie tytułu wykonawczego [...] i zostało ono umorzone postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. w związku z zawiadomieniem wierzyciela o przedawnieniu zaległości. Tytuły wykonawcze o numerach: [...] wygasły na skutek zapłaty. Natomiast tytuł wykonawczy [...] wygasł wskutek częściowej zapłaty, a następnie przedawnienia pozostałych zobowiązań. Z powyższej informacji wierzyciela wynikało również, że zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r. oraz luty 2010 r. ciążące na skarżącym, jako osobie trzeciej solidarnie odpowiadającej za zaległości "B" Sp. z o.o., wygasły na skutek przedawnienia odpowiednio w dniu 29 kwietnia 2015 r. oraz w dniu 1 stycznia 2016 r. Przedawnienie należności nastąpiło w odniesieniu do obowiązku ich uiszczenia ciążącego bezpośrednio na podmiocie głównym tj. "B" Sp. z o.o. Wierzyciel wskazał, że w zakresie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2010 r. nie nastąpiły żadne zdarzenia modyfikujące bieg terminu przedawnienia, a zatem termin ten rozpoczął bieg od końca 2010r. i z końcem 2015r. zobowiązanie uległo przedawnieniu. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2009 r., wierzyciel uwzględnił przerwanie biegu terminu przedawnienia w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w dniach [...] marca 2010 r. i [...] kwietnia 2010 r. Zobowiązanie za styczeń 2010 r. zostało natomiast wykonane przed przedawnieniem, na skutek podjętych środków egzekucyjnych. Informacje uzyskane od wierzyciela, legły u podstaw wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. 8. Za pozbawiony podstaw należało uznać również zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). W ocenie Sądu okoliczność, że organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w postanowieniu Naczelnika US nie świadczy w żadnej mierze o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. To, że analogicznie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie wysnuł takie same wnioski nie świadczy o tym, że nie rozpoznał ponownie sprawy administracyjnej zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (zob. wyrok NSA z 12.10.2016 r. II OSK 3326/14, CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie stanowi zresztą prostego powielenia motywów postanowienia Naczelnika US. Potwierdza, iż DIAS przeanalizował dokumenty zawarte w aktach sprawy oraz odniósł się do zarzutów zażalenia, czyniąc tym samym zadość obowiązkom wynikającym z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. 9. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.