I SA/Go 501/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r . sprawy ze skargi M.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2017 rok. oddala skargę. M.Ś., reprezentowana przez małżonka – I.Ś., wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2017 r. nr [...] określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2017 w kwocie 414 zł. Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta wszczął z urzędu, wobec skarżącej, postępowanie w sprawie określenia wysokości należności w podatku od środków transportowych za 2017 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta określił skarżącej za 2017 r. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych w kwocie 710 zł. Powyższa decyzja, na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy bowiem podatek od środków transportowych od przedmiotowego pojazdu należy określić za rok 2017 z uwzględnieniem decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2017 r. o czasowym wycofaniu przedmiotowego pojazdu z ruchu. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Prezydent Miasta określił M.Ś. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2017 w kwocie 414,00 zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że wszczęte postępowanie potwierdziło, że M.Ś. w okresie od [...] stycznia 2017 r. pozostawała i nadal pozostaje właścicielką pojazdu o nr rejestracyjnym [...] - samochód ciężarowy marki [...], 2 osie, DMC pojazdu 4,5 tony, rok produkcji 2007. Właścicielka w dniu [...] lipca 2017 r. wycofała czasowo pojazd z ruchu do dnia [...] lipca 2017r. - decyzja nr [...] Starostwa Powiatowego. Strona nie złożyła deklaracji DT-1 za 2017 r., jak również nie dokonała wpłat za I i II ratę podatku w ustawowych terminach. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja została wydana w oparciu o tj: informacje podatkowe Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego stanowiące podstawę do weryfikacji ewidencji podatkowej; decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nr [...]; pismo z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego nr [...] z dnia [...].05.2017 zawierające informacje o ww. pojeździe; ewidencję podatkową podatku od środków transportowych; kserokopię dowodu rejestracyjnego. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji bezczynność w dążeniu do ustalenia prawdy materialnej, tj. naruszenie przepisów art. 122 w z w. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów art. 194 §1 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 lub art. 198 § w zbiegu z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie dowodów z akt sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia. Skarżąca podniosła, że organ błędnie uznaje za decydujące dokumenty pozyskane od Starostwa Powiatowego. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt I GSK 61/11 skarżąca podkreśliła, że nawet dokument urzędowy nie jest dowodem absolutnym, co znajduje potwierdzenie w treści art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej a bezkrytyczne przyjmowanie treści dokumentów urzędowych, bez ich gruntowego zbadania, świadczy o naruszeniu dyrektywy zasady prawdy materialnej. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że spór merytoryczny w sprawie dotyczy zastosowania zwolnienia ustawowego w podatku od środków transportowych, przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sporna jest ocena czy pojazd strony jest "pojazdem specjalnym" w rozumieniu przepisów prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojazdów specjalnych na swoje potrzeby, odsyłając do przepisów o ruchu drogowym. Wskazał, że przy wykładni pojęcia "pojazd specjalny" należy sięgnąć do rozwiązań ustawy Prawo o ruchu drogowym i jej przepisów wykonawczych oraz sfery dokumentacji urzędowej wydanej na podstawie tych przepisów. Kolegium stwierdziło, że ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 2 pkt 36 określa przesłanki uznania pojazdu za pojazd specjalny natomiast rozporządzenie wykonawcze precyzuje, że klasyfikacja pojazdu jako specjalnego, musi mieć odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym, który jest dokumentem urzędowym (art. 194 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji organ podatkowy wydając decyzję w sprawie, gdzie jest on dowodem nie może dokonywać własnej interpretacji sprzecznej z danymi wynikającymi z tego dokumentu. Kolegium wyjaśniło, że prawo administracyjne przewiduje możliwość wzruszenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli nie są one zgodne ze stanem faktycznym, jednakże to wzruszenie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania. Wskazało również, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 9 ust. 2, 3 i 4) - co do zasady - wiążą obowiązki podatnika z czynnością rejestracji środka transportowego lub wpisania do rejestru. Analiza przepisów prawa materialnego, regulujących szczegółowe obowiązki podatnika podatku od środków transportowych, uzasadnia więc wniosek, że przy ocenie statusu tego podatnika istotne znaczenie ma czynność rejestracji oraz zgłoszenia konkretnego środka transportowego do ewidencji pojazdów. Rejestracja pojazdu wpływa bowiem bezpośrednio na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, gdyż w tym zakresie organ podatkowy, określając stawkę podatku od środków transportowych, uwzględnia dane techniczne pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego. Natomiast kwestię ustalenia rodzaju danego środka transportowego (jego przeznaczenia i funkcji) rozstrzyga starosta powiatu - jako organ rejestrujący pojazdy, opierając się przede wszystkim na danych wynikających ze świadectwa homologacji lub karty pojazdu, a także stosując klasyfikację pojazdów znajdującą się w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że skoro w rozpoznawanej sprawie, z dokumentu urzędowego w postaci dowodu rejestracyjnego jednoznacznie wynika, iż pozostający własnością Strony pojazd nie został zarejestrowany jako "pojazd specjalny" organ podatkowy nie był władny prowadzić odrębnego postępowania w tym przedmiocie. W kompetencji organu podatkowego nie leży przekwalifikowanie pojazdu w zależności od tego, w jakich celach wykorzystuje go właściciel. Uznanie pojazdu za pojazd specjalny powinno nastąpić w sposób odpowiadający przepisom o ruchu drogowym, a nie w postępowaniu podatkowym, nawet jeżeli w potocznym rozumieniu pojazd może być uznawany za "specjalny". Na powyższą decyzję M.Ś. wniosła skargę zarzucając jej: 1) brak ustalenia stanu faktycznego, 2) naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, poprzez błędną interpretację, ewentualnie, nie zastosowanie, a w szczególności przepisu art.120 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że organ I instancji jako organ podatkowy działał na podstawie przepisów prawa, w sytuacji, kiedy zostały naruszone następujące przepisy: art. 122 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie niezbędne działania, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że organ I instancji, jako organ podatkowy nie jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; art. 188 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że organ I instancji, jako organ podatkowy nie musi uwzględniać żądania strony, dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, art. 191 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że organ I instancji, jako organ podatkowy ocenił na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, że dana okoliczność została udowodniona, kiedy to jest nieprawdą, art. 194 § 1, 2 w zw. z art. 210. § 4 Ordynacji podatkowej, przez uznanie, że organ I instancji, jako organ podatkowy , może pomijać dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, i nie stanowią on dowodu tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, i nie są przydatne do rozstrzygnięcia, art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie jest istotne i celowe w tym postępowaniu przeprowadzenie przez Organ I instancji, wbrew przepisom § 1 i 2 dowodu, przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach, w dotarciu do prawdy; art. 197 § 1 lub art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że organ I instancji nie musiał w dotarciu do prawdy, dopuścić dowodu z opinii biegłego, ewentualnie, przeprowadzić oględzin przedmiotu opodatkowania, art. 200a § 1 Ordynacji podatkowej przez nie zastosowanie rozprawy, wobec błędnego uznania, że Organ I instancji z urzędu dokonał ustalenia stanu faktycznego, nie zachodziła potrzeba co najmniej dopuścić dowodu ze źródła dowodowego Samochodu [...], w postaci przeprowadzenia oględzin pojazdu; art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez nie podanie przyczyn, dla których innym dowodom urzędowym odmówił wiarygodności. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o zwrot kosztów postępowania skargowego. Skarżąca wskazała, że nie kwestionuje podstaw prawnych i obowiązku ponoszenia przez podatników opłat od środka transportu. Nie kwestionuje również, że dowodem wiarygodnym do ustalania podatku może być dowód rejestracyjny. Kwestionuje natomiast ustalanie obowiązku podatkowego na podstawie fałszywego dowodu rejestracyjnego przez organy podatkowe, które w obowiązku mają działać na podstawie przepisów prawa oraz nie uwzględnienie dowodu przeciwnego, nie rozważenie tego dowodu urzędowego przy rozstrzyganiu, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Podobne jak w odwołaniu skarżąca podkreśliła, że nawet dokument urzędowy nie jest dowodem absolutnym, co zresztą znajduje potwierdzenie w treści art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Co więcej, bezkrytyczne przyjmowanie treści dokumentów urzędowych, bez ich gruntownego zbadania, świadczy o naruszeniu dyrektywy zasady prawdy materialnej. W ocenie skarżącej dowód rejestracyjny seria/numer - [...], wydany przez Starostę [...].07.2014r. to dokument fałszywy, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 271 k.k. Dane techniczne pojazdu poświadczone przez Starostwo w ww. dowodzie rejestracyjnym, zostały naniesione w następstwie wystawienia przez uprawnionego diagnostę zaświadczenia z badań technicznych pojazdu w dniu [...] lipca 2014r. Ten dokument również jest fałszywy. Skarżąca podniosła, że wystawca dokumentów w imieniu, i z upoważnienia Starostwa Powiatowego, wykonywał powierzone obowiązki, z możliwością przypisania K.K. - Naczelnikowi Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego czynu z art. 231 §1 k.k., co najmniej z zamiarem ewentualnym. Dokonywał on analizy dowodów postępowania administracyjnego, przeprowadzał kontrolę Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, ale również dokonywał innych rozstrzygnięć w imieniu Starosty. Dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, nie korespondują z rzeczywistymi parametrami technicznymi pojazdu w dniu [...] lipca 2014r, potwierdzone fałszywym zaświadczeniem z przeprowadzonych badań technicznych. Ustalone masy pojazdu przez diagnostę odzwierciedlają pojazd fabryczny wg art. 2 ust.67 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tymczasem, przedmiotem badania technicznego w dniu [...] lipca 2014r był pojazd izotermiczny, z windą załadowczą wg art.2 ust.64 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej zaświadczenie z przeprowadzonego badania technicznego pojazdu z dnia [...].10.2014 r. jest również dowodem, że dokument częściowo jest fałszywy. Uprawniony diagnosta, poświadcza wirtualne dane i parametry techniczne pojazdu, które są niezgodne z decyzją o homologacji pojazdu, przepisami Rozporządzenia w sprawie przeprowadzania badań technicznych (Dz.U. 2012 poz. 996). Dalsze użytkowanie pojazdu po dokonanych zmianach technicznych rodzaju i przeznaczenia pojazdu, po ustaleniach diagnosty, jest niebezpieczne, zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Skarżąca stwierdziła, że obowiązkiem Starosty w 2014r. było wszcząć postępowanie administracyjne, po ujawnieniu przez właściciela pojazdu wystawienia fałszywego zaświadczenia i dążyć do zapobieżenia dalszego powstawania szkody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie jest sporne, czy skarżąca posiada pojazd specjalny. Zostało to stwierdzone w innym dowodzie urzędowym. Sporne jest to, że organy podatkowe uznały, że jedynym dokumentem decydującym w postępowaniu podatkowym o ustaleniu podatku od środka transportu, jest tzw. dowód rejestracyjny, co nie polega na prawdzie. Przeczy temu treść objaśnienia do deklaracji DT 1, w części D (druk urzędowy). Zdaniem skarżącej nie polega również na prawdzie, co twierdzi w uzasadnieniu własnej decyzji SKO, że tylko pojazdy specjalne korzystają ze zwolnienia podatkowego od środka transportu. Nie jest również prawdą twierdzenie SKO, że tylko w postępowaniu administracyjnym skarżąca winna rozstrzygać kwestie danych pojazdów, które są niezgodne ze stanem faktycznym. W ocenie skarżącej, skoro w sprawie podatkowej występuje między innymi kilka dowodów urzędowych, zatem ma zastosowanie przepis art.194. § 3 Ordynacji podatkowej, który jedynie ma na celu ustalenie stanu prawdy na potrzeby podatkowe, w oparciu o przepisy podatkowe. Nie oznacza to, że strona skarżąca dąży, aby postępowanie podatkowe wyręczało lub zastępowało postępowanie administracyjne, karne, lub też cywilne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2017 r. określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2017 w kwocie 414 zł. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w jej brzmieniu obowiązującym w 2017 r. (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1785). Stosownie do treści art. 9 ww. ustawy obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu (ust. 1). Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (ust.2). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (§ 3). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (ust.4). W art. 12 tej ustawy określono przypadki, w których zwalnia się od podatku od środków transportowych. Zgodnie z ust. 1 pkt 2 tego przepisu zwolnieniu takiemu podlegają środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro przepisy podatkowe – co do zasady - wiążą obowiązki podatnika z czynnością rejestracji środka transportowego lub wpisania do rejestru, to przy ocenie statusu tego podatnika istotne znaczenie ma czynność rejestracji oraz zgłoszenia konkretnego środka transportowego do ewidencji pojazdów. Rejestracja pojazdu wpływa bowiem bezpośrednio na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, gdyż w tym zakresie organ podatkowy, określając stawkę podatku od środków transportowych, uwzględnia dane techniczne pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 203/15 – wszystkie cytowane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie kwestionuje podstaw prawnych i obowiązku ponoszenia przez podatników opłat od środka transportu. Nie kwestionuje również, że dowodem wiarygodnym do ustalania podatku może być dowód rejestracyjny. Spór miedzy stronami niniejszego postępowania budzi dokonana przez organy ocena dokumentów rejestracyjnych pojazdu. Zdaniem skarżącej organy podatkowe dokonały ustaleń na podstawie fałszywego dowodu rejestracyjnego (nr [...] wydanego przez Starostę w dniu [...] lipca 2017 r.) oraz nie uwzględniły dowodu przeciwnego tj. zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] października 2014r., w którym pojazd skarżącej określono jako samochód specjalny. Z taką oceną nie godzi się organ podatkowy wyjaśniając, że prawo administracyjne przewiduje możliwość wzruszenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli nie są one zgodne ze stanem faktycznym, jednakże to wzruszenie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania, i nie jest to postępowanie podatkowe. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jednakże, jak słusznie zauważyła skarżąca, dowód ten nie jest dokumentem absolutnym. W treści § 3 art. 194 Ordynacji podatkowej wskazano bowiem, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Dokument urzędowy, który spełnia wymogi określone w Ordynacji podatkowej ma szczególną moc dowodową w postępowaniu podatkowym. Polega ona na przyjęciu dwóch domniemań, tzn. prawdziwości oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych. W konsekwencji, organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Treść dokumentu urzędowego podlega jednak pewnego rodzaju ocenie organu podatkowego. Wszak organ podatkowy musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego. Do czasu wzruszenia domniemania organ podatkowy jest związany dokumentem urzędowym (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1111/16). W rozpoznawanej sprawie skarżąca konsekwentnie wskazuje na fałszywość dowodu rejestracyjnego na podstawie, którego określono jej podatek od środków transportowych. Okoliczność tą wywodzi z faktu, że dane techniczne pojazdu poświadczone przez Starostwo w dowodzie rejestracyjnym, zostały naniesione w następstwie wystawienia przez uprawnionego diagnostę zaświadczenia z badań technicznych pojazdu w dniu [...] lipca 2014r., który to dokument, w ocenie skarżącej, również jest fałszywy. Ustalone masy pojazdu przez diagnostę odzwierciedlają bowiem pojazd fabryczny wg art. 2 ust.67 ustawy Prawo o ruchu drogowym (dane fabrycznego pojazdu w załączeniu). Tymczasem, przedmiotem badania technicznego w dniu [...] lipca 2014 r był pojazd izotermiczny, z windą załadowczą wg art.2 ust.64 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyjaśnić zatem trzeba, że fałszywy jest dokument, który jest podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym, fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu. Natomiast skarżąca, pomimo stawianego zarzutu, nie przedstawiła, ani też nie wskazała orzeczenia potwierdzającego popełnienie czynu karalnego w postaci fałszerstwa zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] lipca 2014 r. czy też fałszerstwa spornego dowodu rejestracyjnego. W zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] lipca 2014r. wskazano, że przedmiotem badania był [...] o nr nadwozia [...]. W rubryce rodzaj pojazdu wpisano "samochód ciężarowy", Uprawniony diagnosta stwierdził, że zgodnie z wynikiem badania pojazd spełnia wymagania techniczne. Z załącznika do ww. zaświadczenia wynika natomiast, że badanie dotyczyło samochodu ciężarowego, rodzaj: furgon, przeznaczenie: izotermia, masa własna 1856 kg, maksymalna ładowność 2644 kg, masa całkowita 4500kg, maksymalny nacisk osi przedniej 17, 15 kN, maksymalny nacisk osi tylnej 31,36 kN, długość 6,98m, szerokość, 2,20 m, wysokość 3,16 m. Z kolei w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] października 2014 r. wskazano, że przedmiotem badania był [...] o nr nadwozia [...]. W rubryce rodzaj pojazdu wpisano "samochód specjalny". Uprawniony diagnosta stwierdził, że zgodnie z wynikiem badania pojazd nie spełnia wymagań technicznych. Wskazał, że dla ustalenia DMC pojazdu na 3500 Kg brak opinii rzeczoznawcy z wyraźnym określeniem DMC pojazdu po zmianach konstrukcyjnych. Podkreślić także należy, że wpisanie przez diagnostę tych zastrzeżeń nastąpiło pomimo posiadania przez skarżącą sporządzonej na jej zlecenie oceny technicznej z dnia [...] września 2014r ( k.17-18 akt sądowych). Tym samym, wbrew oczekiwaniom skarżącej, wiarygodności dowodu rejestracyjnego nr [...] nie podważa zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] października 2014r. bowiem w zaświadczeniu tym uprawniony diagnosta stwierdził, że pojazd [...] o nr rej [...] nie spełnia wymagań technicznych. Skoro zatem wiarygodność dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego nr [...] wydanego przez Starostę w dniu [...] lipca 2017 r. nie została podważona, brak jest podstaw by organy podatkowe wydając decyzję, gdzie dokument ten jest dowodem dokonywały własnej interpretacji sprzecznej z danymi wynikającymi z tego dokumentu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy prawo administracyjne przewiduje możliwość wzruszenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli nie są one zgodne ze stanem faktycznym, jednakże to wzruszenie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania a nie w postępowaniu podatkowym. Wobec powyższego podniesione przez skarżącą zarzuty okazały się chybione. W ocenie Sądu organy podatkowe zgromadziły w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, dokonując jego logicznej oceny, nienoszącej znamion dowolności. Wbrew twierdzeniem skarżącej postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej (art. 120, art.122), jak też z regułami odnoszącymi się do dowodów w zakresie ich gromadzenia oraz oceny (art.180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 i 194 ww. ustawy). Zaś uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w okresie objętym obowiązkiem podatkowym (tj. do dnia wydanie decyzji w sprawie czasowego wycofania pojazdu z ruchu) skarżąca była jedynym właścicielem pojazdu o nr rej [...] a pojazd ten, zgodnie z danymi dowodu rejestracyjnego, to pojazd ciężarowy. Tym samym stwierdzić należy, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie ww. przepisy prawa materialnego określając skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2017 w kwocie 414 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.