I SA/Go 506/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia byłej spółce jawnej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za miesiące marzec 2014r., maj 2014r., wrzesień 2014r., listopad 20114r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej wspólników byłej spółki jawnej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec 2014 r., maj 2014 r., wrzesień 2014 r., listopad 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia byłej spółce jawnej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za miesiące marzec 2014 r., maj 2014 r., wrzesień 2014 r., listopad 20114 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej wspólników byłej spółki jawnej za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec 2014 r., maj 2014r., wrzesień 2014 r., listopad 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze tej skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego powodują, że nie jest w stanie utrzymać siebie i rodziny. Podniósł, że zalega już z płatnościami, co powoduje coraz większe zadłużenie, a nadto nie może wykupić podstawowych leków, co nie pozostaje obojętne na stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zw. dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji w tym zakresie obciąża stronę. (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II FZ 682/17, wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego powodują, że nie jest w stanie utrzymać siebie i rodziny, zalega już z płatnościami, co powoduje coraz większe zadłużenie, a nadto nie może wykupić podstawowych leków, co nie pozostaje obojętne na stan zdrowia. Tak uzasadniony wniosek zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sam fakt ponoszenia comiesięcznych wydatków z różnych tytułów, nie może być przesłanką do udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący poprzestał na ogólnych stwierdzeniach, nie wykazując okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. nie przedstawił faktów, które obrazowałyby jego aktualną sytuację finansową oraz jakie są jego aktualne możliwości płatnicze ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana przez skarżącego argumentacja, nie poparta stosownymi dowodami, jest niewystarczająca i uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego, mogłoby wyrządzić stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Trzeba jednak wskazać, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.