I SA/Go 51/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi "Q" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. I SA/Go 51/07 UZASADNIENIE Skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję organu drugiej instancji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W sprawie był następujący stan faktyczny W dniu 05. 03. 2004 r. działająca z upoważnienia strony Agencja Celna [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym tkaniny poliestrowe pochodzące z Chin, Korei i Indonezji (k. [...]). Jako stawkę celną zadeklarowano stawkę konwencjonalną 9 (. Jako dowód pochodzenia będący podstawą do zastosowania wnioskowanych stawek celnych przedłożono: – indonezyjskie świadectwo pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...].01.2004 r. , – koreańskie świadectwo pochodzenia nr [...] z [...].02.2004 r. , – chińskie świadectwa pochodzenia nr [...] z [...].10.2003 r., nr [...] z [...].01.2004 r. (k.24), nr [...] z [...].01.2004 r., i nr [...] z [...].02.2004 r. Korzystając z uprawnień przewidzianych w § 29 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. z 1997 r, Nr 134, póz. 886 ze zm.) organ celny przekazał załączone do zgłoszenia celnego dowody pochodzenia do weryfikacji. W związku z brakiem wyniku weryfikacji w terminie określonym w ww. rozporządzeniu, po uprzednim wszczęciu postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...].08.2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe i orzekł, iż w stosunku do części towaru należy zastosować stawkę celną konwencjonalną w wysokości 30 % wartości celnej towaru, w związku z czym dokonał określenia kwoty długu celnego oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Decyzja ta została zaskarżona pismem z dnia 11.09.2006 r. Po rozpoznaniu odwołania decyzją nr [...] z dnia [...].11.2006 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na ww. decyzję ostateczną wydaną w administracyjnym toku instancji pełnomocnik Strony - radca prawny [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. We wniesionej skardze zarzucono organowi II instancji: 1. rażące naruszenie przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z przepisem art. 26 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo celne i przepisem art. 262 Kodeksu celnego, poprzez skierowanie przez organ świadectwa pochodzenia towaru nr 030395706 w celu jego weryfikacji na niewłaściwy adres organu wystawiającego przedmiotowe świadectwo, co skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez organy Chin wysłanego świadectwa i przyjęcia i w związku z powyższym nie otrzymaniem przez organ celny odpowiedzi w tym zakresie. 2. rażące naruszenie § 20a ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, poprzez skierowanie przez organ celny świadectwa pochodzenia towaru nr 030395706 w celu jego weryfikacji, na niewłaściwy adres organu wystawiającego przedmiotowej świadectwo, co skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez organy Chin wysłanego świadectwa i w związku z powyższym nie otrzymaniem przez organ celny odpowiedzi w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji wydanych przez organy celne obu instancji umorzenie postępowania w sprawie, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył co następuje skarga nie jest zasadna Skarżąca spółka zarzuciła organom celnym naruszenie art 187 § 1, art 191 ordynacji podatkowej przez skierowanie do zweryfikowania świadectwa pochodzenia nr [...] na niewłaściwy adres organu wystawiającego przedmiotowe świadectwo , co skutkowało brakiem merytorycznego rozpoznania przez właściwy chiński organ i w związku z powyższym nie otrzymaniem przez organ celny odpowiedzi. Strona skarżąca wskazała także ,iż to nieprawidłowe działanie organu skutkowało rażące naruszenie § 20 a ust 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 15.10.1999 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybie ustalania szczegółowych zasad i trybie ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Strona skarżąca podniosła, iż organ celny przesłał pismo wraz ze stwierdzeniem pochodzenia na adres : [...],natomiast siedziba tego organu mieści się pod innym adresem tj. [...] co wynika z wydruku strony internetowej Chuńskiej Promocji Handlu Międzynarodowego, która została przez stronę dołączona do skargi. (k. 5 akt ) W tym miejscu należy jednak zauważyć, że dołączony przez stronę skarżącą wydruk został sporządzony 19 grudnia 2006 r., a co istotniejsze dotyczy on oddziału [...], natomiast świadectwo pochodzenia skierowane do zweryfikowania nr [...] zostało wystawione przez oddział [...] ale mieszczący się w [...], a nie jak wskazała strona skarżąca [...] (k. 26 akt administracyjnych) . W rozpoznawanej sprawie organ celny wysłał do weryfikacji cztery świadectwa pochodzenia w tym trzy były wystawione przez oddział [...]. Co do tych trzech świadectw uzyskano odpowiedź chociaż doszło do zmiany adresu tego oddziału, natomiast co do świadectwa które miało zostać wystawione przez oddział w [...] nie uzyskano odpowiedzi. Mając to na uwadze należało uznać, iż rozstrzygnięcie organów było zgodne z regulacją wynikającą z §20 a cytowanego powyżej rozporządzenia z 15 października 1997 r., a strona skarżąca nie wykazała twierdzeń stawianych w zarzutach skargi. Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził także aby doszło do naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogły skutkować zastosowanie jednej z podstaw wskazanych w art. 145 p.p.s.a. Skargę należało więc na podstawie art. 151 p. p. s. a. oddalić. Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Jacek Niedzielski Dariusz Skupień Joanna Wierchowicz