I SA/Go 518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2016 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Starosta wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. na kwotę 433 626,00 zł od gruntów pozostałych – dróg. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że nie posiada środków finansowych umożliwiających zapłatę naliczonego podatku. Zaznaczył, że w 2014 r. zwrócił się do Wojewody o przekazanie ww. kwoty, jednak wniosek nie został uwzględniony, podobnie jak wniosek z [...] listopada 2015 r. Argumentowano odmowę – jak wskazał – toczącym się postępowaniem "komunalizacyjnym" w odniesieniu do spornych dróg. Zaznaczył, że gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej, a koszty realizacji są pokrywane z budżetu państwa i przekazywane przez Wojewodę, jednak pomimo kierowanych wniosków nie uzyskał na ten cel dotacji. Wskazał na nowe okoliczności tj. wydanie przez Wojewodę decyzji potwierdzających nabycie przez Gminę z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, stanowiących drogi objęte decyzją w sprawie oraz zagrożenie wystąpienia znacznej szkody, wynikającej z zaniechania realizacji zadań przez Powiat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1/ wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2/ uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że nie posiada w budżecie środków na zapłatę podatku, a Wojewoda nie przyznał dotacji na ten cel. Dodał, że istnieje zagrożenie wystąpienia znacznej szkody, wynikającej z zaniechania relacji zadań przez Powiat w związku z egzekucją. Z powyższego wynika zatem, że strona zasadność wniosku upatruje w braku środków na uregulowanie kwoty podatku. Tymczasem brak wygospodarowanych kwot na ten cel w budżecie, sam w sobie nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W przeciwnym razie, każdy podmiot, który nie dysponuje określoną kwotą, mógłby skorzystać z ochrony tymczasowej, a tak nie jest. Trzeba zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Ponadto rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Trudno również przyjąć, aby wykonanie decyzji miało w jakikolwiek sposób zagrozić bytowi, którym jest Powiat. Ponadto, strona twierdząc, że egzekucja doprowadzi do zaniechania realizacji zadań, nie wskazała, jakie konkretnie działania zostałyby wstrzymane. Tymczasem ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Strona argumentuje ponadto wniosek zaistnieniem nowych okoliczności w sprawie tj. wydaniem przez Wojewodę decyzji potwierdzających nabycie przez Gminę z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa. Okoliczność ta dotyczy jednak sprawy co do meritum, a więc zasadności skargi. Natomiast Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie NSA z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Są to bowiem dwie różne kwestie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.