I SA/Go 530/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2015 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2012 roku oraz za styczeń, luty, marzec, lipiec, październik, listopad i grudzień 2013 roku wraz z odsetkami za zwłokę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2012 roku oraz za styczeń, luty, marzec, lipiec, październik, listopad i grudzień 2013 roku wraz z odsetkami za zwłokę. W dniu 6 listopada 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynął, przekazany przez Dyrektora Izby Skarbowej, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ostatecznej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Podnieść przy tym należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica nr 402363). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, Lex nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. W postanowieniu z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07 (Lex nr 471074), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że złożony przez skarżącego wniosek odnosi się do decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, a zatem aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. W konsekwencji, przedmiotowy wniosek uznać należy za bezzasadny. Dodatkowo i jedynie na marginesie, Sąd pragnie zwrócić uwagę, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem sformułowany przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia w powyższym zakresie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.