I SA/Go 542/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A.N. złożyła skargę na wymienione w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zawarła w niej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z zawartym w urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku o dochodach skarżąca mieszka razem z trójką niepełnoletnich córek. Jest właścicielką kawalerki o powierzchni 30m2 i wartości około 80.000 zł oraz nieruchomości rolnych o łącznej powierzchni 5,77ha i wartości 116.000 zł. Skarżąca zgromadziła oszczędności w wysokości około 30.000 zł. Jej dochód wynosi 2.500 zł netto. Wśród zobowiązań i stałych wydatków wskazała: czynsze dzierżawne 43.420 zł, ratę do KOWR 4773,16 zł, ubezpieczenia 350 zł, opłaty za media 500 zł, koszty ponoszone na mieszkanie 200 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Stosując prawo pomocy, nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak jest środków finansowych na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, i poniesienie w takiej sytuacji kosztów sądowych. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Jednak na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi w wysokości 100 zł. Analiza stanu majątkowego i dochodów skarżącej jednoznacznie wskazuje, że uiszczenie powyższej opłaty nie spowoduje uszczerbku utrzymania koniecznego jej rodziny. Zgromadzone przez skarżącą oszczędności w kwocie około 30.000 zł mogą bowiem posłużyć sfinansowaniu kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.