I SA/Go 550/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2008 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] lipca 2012r. roku D.F., reprezentowana przez pełnomocnika doradcę podatkowego T.Z., zaskarżyła do tut. Sądu decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2008r. Pismem z [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obecna sytuacja ekonomiczna skarżącej nie pozwalana jednorazową spłatę powstałej zaległości podatkowej. W ocenie pełnomocnika skarżącej istnieje niebezpieczeństwo, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem postępowania przed Sądem spowoduje nieodwracalne skutki w postaci likwidacji jej przedsiębiorstwa. Ponadto pełnomocnik dodał, że dochody skarżącej za 2011 r. wyniosły 61.790,60 zł. W roku bieżącym kształtują się na podobnym poziomie. W prowadzonym przedsiębiorstwie skarżąca zatrudnia jedna osobę, a w prowadzeniu działalności pomaga jej także mąż. Skarżąca prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe. Ma dwoje studiujących obecnie dzieci. Podsumowując uzasadnienie wniosku, pełnomocnik wyraził pogląd, że przymusowa egzekucja zobowiązania podatkowego może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz może doprowadzić do zagrożenia bytu nie tylko przedsiębiorstwa skarżącej, ale jej samej, jak i pozostałych członków rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz.270 zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły 1 Sygn. akt I SA/Go 550/12 w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do tego wstrzymania w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, iż wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Odnosząc powyższe do złożonego w spawie wniosku należy stwierdzić, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia strony skarżącej, że obecna sytuacja ekonomiczna skarżącej nie pozwala jej na spłatę zaległości podatkowej. Pełnomocnik wyraził także przypuszczenie, że egzekucja należności podatkowej może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz może doprowadzić do zagrożenia bytu nie tylko przedsiębiorstwa skarżącej, ale jej samej, jak i pozostałych członków rodziny. W konstrukcyjnym pojęciu szkody, ważną rolę odgrywa tzw. związek przyczynowo skutkowy, czyli określenie relacji między określonym zdarzeniem a powstałą szkodą. Takiego związku strona skarżąca nie wykazała. Pełnomocnik skarżącej nie wskazał na konkretne zdarzenia (okoliczności), które świadczyłyby o zasadności złożonego wniosku. Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, na czym ma polegać wyrządzenie szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. 2 Sygn. akt I SA/Go 550/12 Lakoniczne stwierdzenie o hipotetycznej możliwości egzekucji nie czyni zadość wskazanemu przepisowi. Tym samym, skarżąca w zasadzie uniemożliwiła Sądowi merytoryczna ocenę wniosku. Ugruntowany jest bowiem pogląd, iż we wniosku o wstrzymanie nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, lecz uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauterw: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. Na marginesie należy dodać, iż z przedstawionej przez pełnomocnika skarżącej argumentacji wynika, że skarżąca chciałaby, żeby wykonanie wskazanej decyzji w żaden sposób nie wpłynęło na jej sytuację majątkową. Tymczasem należy zauważyć, iż wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 §3 i § 5 P.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.