I SA/Go 557/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk, Asesor WSA Barbara Rennert (spr.), Protokolant Krzysztof Garbacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi TJ T, J spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 18 kwietnia 2006 r. TJ Spółka Jawna T. , J. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] uznającą zgłoszenie celne z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej, kwoty należności celnych przywozowych i kwoty podatku od towarów i usług. Decyzja ta wydana została na tle następującego stanu faktycznego: Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Agencja Celna jako przedstawiciel pośredni skarżącej dokonała zgłoszenia celnego oleju napędowego o zawartości siarki 0,00067%, który objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. Jako dowód pochodzenia będący podstawą do zastosowania wnioskowanej stawki celnej przedłożono deklarację o pochodzeniu sporządzoną przez upoważnionego eksportera na rachunku nr [...] z [...] stycznia 2003 r. wystawionym przez S GmbH, która to firma została także wskazana jako eksporter w w/w dokumencie SAD. W wyniku postępowania weryfikacyjnego ustalono, że importowany towar nie jest towarem pochodzącym Unii Europejskiej w sensie umowy Unia Europejska - Polska oraz że eksporter towarów nie jest żadnym "upełnomocnionym eksporterem", w związku z czym złożenie deklaracji na fakturze o pochodzeniu towaru nastąpiło bezprawnie. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. wszczął postępowanie celne i podatkowe w sprawie zastosowanej stawki celnej towaru objętego w/w zgłoszeniem celnym. W dniu 17 listopada 2005 r. skarżąca przedłożyła kserokopię poświadczonego tłumaczenia z języka niemieckiego długoterminowej deklaracji dostawcy złożonej przez SD GmbH, z której wynika, iż produkty z rafinerii S jakie są regularnie dostarczane odbiorcy S GmbH są produktami pochodzącymi z Unii Europejskiej i odpowiadają zasadom pochodzenia dla wymiany preferencyjnej z m. in. Polską oraz, że deklaracja jest ważna dla wszystkich dalszych przesyłek tego towaru w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. Decyzją z [...] listopada 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i jednocześnie określił kwotę długu celnego i podatku od towarów i usług. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego - art. 13, art. 65 § 4 i art. 83 § 1, 2 i 3 kodeksu celnego wynikającą z uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym zastosowania preferencyjnej stawki celnej towarów co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż w odniesieniu do wymienionego w zgłoszeniu towaru należy stosować stawkę celną autonomiczną oraz naruszenie art. 32 ust. 5 i 6 protokołu 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony podpisanego w Brukseli 16 grudnia 1991r., wynikającą z odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej mimo braku wyraźnego ustalenia, iż deklaracja eksportera na fakturze nie spełnia wymogów określonych w art. 22 ust. 1 Protokołu. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w toku weryfikacji władze celne Niemiec potwierdziły, iż złożona przez eksportera deklaracja o pochodzeniu została wystawiona niezgodnie z prawem, a towar wymieniony w weryfikowanym dowodzie nie jest towarem o preferencyjnym pochodzeniu w sensie Umowy UE / Polska. Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonania tej czynności instytucji nie może być zatem podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Posiada on walory dokumentu urzędowego. Za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru procedurą celną odpowiedzialna jest skarżąca, a zasady dokumentowania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz weryfikacji dowodów pochodzenia towarów zawarte są w Protokole 4 Układu Europejskiego. Stąd też, jeżeli świadectwo przewozowe EUR1 lub deklaracja na fakturze nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa, co ma miejsce w niniejszej sprawie, nie można go uznać za dowód pochodzenia. Nadto, organy celne nie zajmowały się przedłożoną przez skarżącą długoterminową deklaracją eksportera, ponieważ dokument ten służy jedynie władzom celnym kraju wywozu jako podstawa do wystawienia świadectwa przewozowego EUR1. Tryb i zastosowanie długoterminowych deklaracji eksportera reguluje rozporządzenie (WE) Rady nr 1207/2001 z dnia 11 czerwca 2001 r., które obowiązuje w Polsce po dniu akcesji do Wspólnoty, tj. od 1 maja 2004 r. Zatem w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązujące przed tą datą i przedstawiony dokument nie stanowi dowodu pochodzenia w rozumieniu Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego. Powyższą decyzję doręczono skarżącej w dniu 21 marca 2006 r., a w dniu 18 kwietnia 2006 r. Spółka zaskarżyła ją do tut. Sądu, zarzucając naruszenie prawa poprzez: 1. obrazę przepisów prawa materialnego - art. 13 § 3 pkt 4, art. 65 § 4 i art. 83 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (j.t. Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) wynikającą z uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowania obniżonej stawki celnej mimo, iż w toku weryfikacji dowodów pochodzenia towarów nie zostały ujawnione nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 Kodeksu celnego i w konsekwencji zastosowania stawki celnej autonomicznej, 2. naruszenie art. 32 ust. 1 i 6 Protokołu do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisanego w Brukseli 16 grudnia 1991 roku (Dz.U- z 1997r. Nr 104, poz. 662 ze zm.) wynikające z cofnięcia preferencyjnej stawki celnej mimo, iż art. 32 Protokołu upoważnia władze do odmowy zastosowania stawki celnej preferencyjnej przed dopuszczeniem do obrotu na polskim obszarze celnym oraz mimo bezspornego faktu, iż odpowiedź władz celnych niemieckich z dnia 10 listopada 2004 roku nie zawiera jasnego stanowiska wystarczającego do przyjęcia, iż eksporter towaru nie był upoważnionym eksporterem w rozumieniu art. 22 Protokołu i mimo, iż odpowiedź ta pozostaje w sprzeczności z innymi przedłożonymi przez stronę dokumentami stwierdzającymi preferencyjne pochodzenie przedmiotowego towaru, natomiast eksporterem (dostawcą) towaru była firma SD GmbH, 3. obrazę art. 187 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności kto był eksporterem towaru oraz, jakiemu podmiotowi nadane zostały numery określające status upoważnionego eksportera wymienione w deklaracji zamieszczonej na rachunku nr [...] z [...] stycznia 2003 r. w sytuacji, gdy z dokumentu załadunku wynika, iż eksporterem (dostawcą towaru) jest firma SD GmbH, 4. obrazę art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na odmowie przyjęcia za dowód w niniejszym postępowaniu długoterminowej deklaracji dostawcy dotyczącej towarów o cesze preferencyjnej z uwagi na status pochodzenia za rok 2003 mimo, iż z dowodu wynika, iż importowany towar pochodzi z Unii Europejskiej i odpowiada zasadom pochodzenia dla wymiany preferencyjnej z Rzeczpospolitą Polską. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołują argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z sierpnia 2006 r. skarżąca w nawiązaniu do zarzutu sformułowanego w pkt 4 skargi przedłożyła dwa pisma Głównego Urzędu Celnego nr [...] oraz nr [...] oraz dwie decyzje Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] oraz nr [...] o umorzeniu postępowania celno-podatkowego, z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność, iż dowodem na pochodzenie towarów zgodnie z Protokołem nr 4 do Układu Europejskiego jest również dokument w postaci dowodu wysyłki -Versandbeleg- wystawiony przez eksportera stosownie do art. 15 Protokołu nr 4. Zdaniem skarżącej ani organ I instancji ani organ II instancji nie występowały o potwierdzenie czy towar wymieniony w dowodzie wysyłki (Versandbeleg) jest towarem uprawniającym importera do preferencji właściwych dla towarów o pochodzeniu unijnym. Ustosunkowując się do pisma skarżącej Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że dowody te nie mają zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą innego stanu faktycznego i dotyczą towarów nie będących przedmiotem niniejszej sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Celnej nie można przyjąć dowodu wysyłki jako dowodu preferencyjnego pochodzenia, gdyż zgodnie z Protokołem nr 4 dowodem takim jest jedynie świadectwo przewozowe EUR 1 oraz deklaracja o pochodzeniu sporządzona przez eksportera, która zgodnie z art. 16 pkt 1 może być umieszczona na fakturze, specyfikacji wysyłkowej, lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty. Specyfikacja wysyłkowa sama w sobie nie jest dowodem preferencyjnego pochodzenia towarów. Dowodem takim będzie jedynie wówczas, gdy zostanie na nią naniesiona deklaracja eksportera. W przedmiotowej sprawie preferencyjne pochodzenie towarów skarżąca udokumentowała deklaracją na fakturze tj. na rachunku nr [...] z [...] stycznia 2003 r. Deklaracja ta, jak ustalono w wyniku weryfikacji, zamieszczona została bezprawnie, a towary nie były towarami pochodzącymi, w znaczeniu Umowy UE/Polska, z krajów Wspólnoty Europejskiej. Nie było też w związku z tym potrzeby występowania o potwierdzenie, czy towar wymieniony w dowodzie wysyłki (Versandbeleg) jest towarem uprawniającym importera do preferencji właściwych dla towarów o pochodzeniu unijnym. Dyrektor Izby Celnej podkreślił też, prawidłowe złożenie zgłoszenia celnego wraz ze wszelkimi dokumentami niezbędnymi do zastosowania procedury celnej jest obowiązkiem zgłaszającego, a nie organu celnego oraz, że zgodnie z art. 13 § 4 Kodeksu celnego stawki celne obniżone są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary spełniają warunki do ich zastosowania. Dodatkowo, w załączniku do protokołu rozprawy skarżący zarzucił, że pismo Głównego Urzędu Celnego nie dotyczy rachunku [...] z [...] stycznia 2003 r., nie zawiera odpowiedzi na pytanie czy wymieniony w tym rachunku eksporter był upoważnionym eksporterem oraz, że nie odnosi się do sytuacji prawnej eksportera w dacie wystawienia rachunku bowiem używa w odniesieniu do eksportera czasu teraźniejszego i nie wskazuje daty [...] stycznia 2003 r. Sąd zważył: Skarga nie jest zasadna, gdyż nie ma podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za sprzeczną z prawem. Przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) utraciły moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 25 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623). Artykuł 26 tej ustawy stanowi, że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej co miało miejsce w dniu 1 maja 2004 r. W sprawie bezsporne jest, iż dług celny powstał przed wskazanym wyżej dniem, albowiem zgłoszenie miało miejsce [...] stycznia 2003r., co przesądza o zastosowaniu stanu prawnego wynikającego z unormowania Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 13 § 3 pkt 4 w związku z art. 13 § 4 Kodeksu celnego obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towar, do których się to odnosi, spełnia warunki do ich zastosowania. W sprawie bezsporne jest, iż importer zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu złożył oświadczenie o jego wspólnotowym pochodzeniu oraz złożył wniosek o zastosowanie obniżonej stawki celnej. Warunki jakie musi spełniać towar dla zastosowania obniżonej stawki celnej sprecyzowane zostały w Porozumieniu w formie wymiany listów między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, podpisanym w Brukseli 24 czerwca 1997 r." ogłoszonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w Dzienniku Ustaw z dnia 4 września 1997 r. Z regulacji zawartej w art. 16 i następnych Protokołu nr 4 wynika, że produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1 według ustalonego wzoru lub deklaracji (również według ustalonego wzoru), złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje importowane produkty, w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Deklaracja ta może być sporządzona tylko przez "upoważnionego eksportera" ( art. 21 Protokołu nr 4), któremu status ten nadaje państwo eksportujące i który otrzymuje od władz celnych numer eksportera, który winien być umieszczony na fakturze ( art. 22 Protokołu nr 4). W art. 32 Protokołu nr 4 unormowano system weryfikacji składanych władzom celnym kraju importu wskazanych wyżej dokumentów przyjmując w ust. 1 generalną zasadę, iż weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. W świetle powyższych unormowań chybiony jest zarzut skargi naruszenia prawa materialnego - art. 13, 65 § 4, art. 83 § 1-3 Kodeksu celnego co do możliwości i podstawy dokonanej przez Dyrektora Urzędu Celnego weryfikacji przedłożonej przez importera faktury. Weryfikacja ta bowiem nie jest uzależniona od żadnych szczególnych okoliczności (może być wyrywkowa), a przepis art. 32 Protokołu nr 4, ma pierwszeństwo zastosowania przed art. 83 Kodeksu celnego, na podstawie art. 2 § 2 Kodeksu, bowiem jest przepisem umowy międzynarodowej, odmiennie (szerzej) regulującym warunki weryfikacji dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego. Wobec zatem ustalenia, że do importowanego towaru nie można było zastosować stawki obniżonej, zasadnie na podstawie art. 83 § 3 organy celne zastosowały stawkę autonomiczną. Nie budzi przy tym zastrzeżeń ocena Dyrektora Izby Celnej, iż negatywny wynik weryfikacji mieści się pojęciu "nowe dane", o którym mowa w art. 83 § 3 Kodeksu celnego. Prawidłowe znaczenie przypisał organ odwoławczy przedstawionemu przez skarżącego dokumentowi pod nazwą "długoterminowa deklaracja dostawcy o cesze preferencyjnej". Dokument ten bowiem nie został wymieniony w Protokole nr 4 jako "dowód pochodzenia" mimo, iż Protokół ten zawiera wyczerpujący katalog dowodów pochodzenia, co wskazano wyżej. Fakt, iż dokument taki stosowany był między krajami Wspólnoty Europejskiej przed akcesją Polski do Unii, jest dla niniejszej sprawy obojętny. Podobnie należy również ocenić dokument w postaci dowodu wysyłki (Versandebeleg). Specyfikacja wysyłki jest dowodem pochodzenia towaru jedynie wtedy gdy zawiera deklarację według określonego wzoru. Takiego dokumentu importer nie przedłożył. Przepisy zaś art. 16 Protokołu nr 4 nie upoważniają Dyrektora Izby Celnej do ustalenia pochodzenia towaru przez wnioskowanie na podstawie treści wynikających ze złożonych dwóch dokumentów a zatem wychodzenie poza unormowanie wynikające z przepisu art. 16. Skarżący wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawił fakturę z deklaracją jako podstawę do zastosowania obniżonej stawki celnej. Ponieważ okazało się, iż deklaracja została złożona bezprawnie, Dyrektor Izby Celnej obowiązany był zastosować odpowiednie przepisy Kodeksu celnego. Twierdzenia skarżącego zawarte z załączniku do rozprawy dotyczące wadliwości pisma Głównego Urzędu Celnego dyskwalifikującego deklarację importera na fakturze nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Odpowiedź Głównego Urzędu Celnego wyraźnie wskazuje czego dotyczy: powołuje zarówno pismo Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2003 r. z podaniem numeru zawierające prośbę o weryfikację rachunku nr [...] jak i potwierdza otrzymanie załącznika w postaci tego rachunku. W samej zaś treści odpowiedzi stwierdza "sprawdzenie wykazało, że towary wymienione w ponownie załączonych dowodach uprzywilejowania nie są towarami o pochodzeniu w sensie Umowy UE/Polska". Dokument ten używa sformułowania "eksporter towarów" bez imiennego wskazania nazwy tego eksportera, jednakże zdaniem sądu nie ulega wątpliwości o jakiego eksportera chodzi, bowiem odsyła do rachunku, który był przedmiotem zapytania. W rachunku tym wymieniona jest firma S Gmbh. Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że stosownie do art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4 brak odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia lub uzyskanie odpowiedzi nie zawierającej wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż termin 10-miesięczny został przekroczony, gdyż wystąpienie Dyrektora Izby Celnej do władz niemieckich miało miejsce [...] czerwca 2003 r. zaś odpowiedź władz niemieckich datowana jest 10 listopada 2004r. Na podkreślenie ponadto zasługuje okoliczność, że nadesłany dokument stwierdzający brak uprzywilejowania jest dokumentem urzędowym i stosownie do art.194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137, poz. 926) - Ordynacja podatkowa korzysta z domniemania prawdziwości tego co urzędowo zostało w nich stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Treść tych dokumentów była jednoznaczna: stwierdzała mianowicie, że towary wymienione w załączonych dowodach uprzywilejowania nie są dowodami w sensie Umowy UE/Polska a eksporter towarów nie jest żadnym "upełnomocnionym eksporterem" zgodnie z art. 22 Protokołu nr 4 do Umowy UE/Polska oraz, że złożenie oświadczenia o pochodzeniu na rachunkach nastąpiło bezprawnie. Wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca, użycie słowa "upełnomocniony" zamiast "upoważniony" nie dyskwalifikuje tego dokumentu, gdyż jest to oczywisty efekt nieprecyzyjnego tłumaczenia a użyte przez tłumacza słowo "upełnomocnionego" jest w języku polskim synonimem słowa "upoważnionego". Całkowicie niezrozumiały jest zarzut skarżącego, iż wystawca faktury zawierającej deklarację nie był eksporterem towaru co, jego zdaniem, winno było zobowiązać organy celne do ustalenia rzeczywistego eksportera. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 64 § 2a Kodeksu celnego złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów i to on ponosi odpowiedzialność i ryzyko wadliwości tych dokumentów. W sprawie istotą jest kwestia prawidłowego ustalenia zobowiązania celnego i podatkowego związanego z importem towaru. Zwrócić przy tym należy uwagę na niekonsekwencję skargi w tym zakresie, bowiem w zależności od tego jaką tezę skarżący chce udowodnić powołuje się na przemian raz na S Gmbh a innym razem na spółkę S. Sąd nie podzielił również poglądu skarżącej co do obowiązku ustalenia przez organy celne jakiemu podmiotowi nadane zostały numery określające status upoważnionego eksportera. Jak wynika z art. 22 Protokołu nr 4 status upoważnionego eksportera nadają władze celne kraju eksportu i one prowadzą wykaz jednostek posiadających ten status wraz z przypisanymi im numerami. Dla organów celnych naszego państwa istotne jest tylko czy ustalenie przez organ upoważniony do weryfikacji czy deklaracja pochodzi od uprawnionego eksportera. Wyraźne oświadczenie niemieckich organów celnych, iż deklaracja nie pochodziła od upoważnionego eksportera jest wystarczającym warunkiem odmowy zastosowania obniżonej stawki celnej skarżącemu. Dochodzenie jaki podmiot kryje się za numerem wskazanym w piśmie Głównego Urzędu Celnego należy do zagadnień wewnętrznych Niemiec, a w sprawie skarżącej nie ma żadnego znaczenie, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej. W konsekwencji nie potwierdził się zarzut naruszenia art. 191 cyt. wyżej ustawy - Ordynacja podatkowa. Konkludując należy, na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, zgodzić się z Dyrektorem Izby Celnej, iż postępowanie prowadzone było z poszanowaniem zarówno zasady prawdy obiektywnej jak i przestrzeganiem reguł postępowania dowodowego - materiał dowodowy zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej został wyczerpująco zebrany i wszechstronnie i bezstronnie oceniony bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Stefan Kowalczyk