I SA/Go 560/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 9 sierpnia 2010 r. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 17 czerwca 2010 r. sygn. akt l SA/Go 560/09, pełnomocnik skarżącego Z.Z., wniósł również o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości, w tym od wpisu od skargi kasacyjnej, albowiem nie jest ich w stanie ponieść bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. W załączonym do skargi kasacyjnej wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej oraz życiowej, która przesądza o tym, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Ponadto jego stan zdrowia wymaga specjalistycznego i kosztownego leczenia, ponieważ cierpi on na choroby neurologiczne, tj. naczyniopochodne uszkodzenie mózgu. Sytuację majątkową skarżącego dodatkowo pogarsza prowadzona przeciwko niemu egzekucja podatkowa. Skarżący jest rencistą, a jego choroba ma charakter nieuleczalny, a stan zdrowia ulega ciągłemu i systematycznemu pogorszeniu. Z oświadczenia skarżącego wynika, że nikt nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie wykazał żadnego majątku, ani wartościowych przedmiotów. Wskazał, że nie stać go na zaspokojenie wszystkich uzasadnionych potrzeb życiowych. Wskazał, że uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.300 zł oraz renty chorobowej 2.136,09 zł. Skarżący wskazał, że z tytułu kredytu ponosi comiesięczne wydatki w wysokości 1.282 zł, a z tytułu egzekucji administracyjnej jest obciążony zobowiązaniami w wysokości 45.000,00 zł. Inne wydatki skarżącego wynoszą : koszty leczenia 550 zł, wyżywienie 700 zł, dojazdy do pracy 450 zł, prąd, woda, nieczystości, opłaty mieszkaniowe ok. 300 zł, podstawowe potrzeby kulturalne ok. 100 zł, ubranie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Sądu jest wniosek skarżącego złożony w dniu 9 sierpnia 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów w całości, w tym od wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazać należy, że rozpoznawany obecnie wniosek jest trzecim wnioskiem w przedmiocie przyznania prawa pomocy, złożonym przez skarżącego w toku postępowania sądowadministracyjnego. Na skutek poprzednich wniosków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 17 lutego 2010 r., zwolnił skarżącego od wpisu od skargi w części przekraczającej 100 zł. oraz ustanowił adwokata. Kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości został oddalony postanowieniem Sądu w dniu 29 lipca 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że jakkolwiek przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a., dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, tak przez osoby fizyczne, jak i osoby prawne, to jednak odmienna ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy przy rozpoznawaniu kolejnego wniosku, możliwa jest wyłącznie po zmianie istotnych okoliczności mających wpływ na tę ocenę ( podobne stanowisko NSA np. w sprawie sygn. akt l OZ 416/05 ). Stosownie bowiem do treści art. 165 P.p.s.a. postanowienia nie kończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Wskazując na powyższe Sąd nie znalazł przesłanek do zmiany prawomocnego postanowienia z 17 lutego 2010 r. Sąd podkreślił, że skarżący w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie udowodnił, ani nie uprawdopodobnił okoliczności, że jego sytuacja materialna uległa pogorszeniu i w związku z tym powinno zapaść rozstrzygnięcie odmienne od poprzedniego. Sąd wskazał, że sytuacja materialna skarżącego uległa nawet poprawie w stosunku do wykazanej w poprzednim wniosku. Zwiększeniu uległa wysokość otrzymywanej przez niego renty, a wydatki uległy zmniejszeniu. Wskazać również należy, że zażalenie skarżącego zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2010 r. sygn. akt II FZ 450/ 10. W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że stanowisko sądu l instancji było prawidłowe, a dokonana ocena sytuacji materialnej skarżącego była prawidłowa. Oceny zasadności kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy dokonać należy również przy uwzględnieniu przepisu art. 165 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że wskazane przez stronę we wniosku okoliczności nie uległ zmianie. Nie uległa zmianie wysokość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów - dochód z umowy o pracę 2.300 zł oraz z renty chorobowej 2136 zł. Obecnie -porównując wniosek z 1 lipca 2010 r. - wśród wydatków strona wskazała dodatkowo wydatki na podstawowe potrzeby kulturalne - ok. 100 zł i w miarę możliwości ubranie ok. 100 zł. oraz wykazano większe o 50 zł koszty dojazdu do pracy i leczenia, a także wyższe o 100 zł koszty wyżywienia. Powyższe wydatki - obok wcześniej już wykazywanych, nie wpływają jednak na zasadnicze pogorszenie sytuacji majątkowej skarżącego. Skarżący nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, iż zaszły jakiekolwiek nowe okoliczności wpływające negatywnie na możliwość poniesienia przez niego kosztów postępowania. Wpis od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wyniesie 250 zł. Uiszczenie powyższej kwoty nie spowoduje uszczerbku w koniecznym utrzymaniu skarżącego. Tym samym Sąd uznał, że wobec przedstawienia przez skarżącego sytuacji materialnej, analogicznej jak w poprzednich wnioskach, należało przyjąć, iż nie doszło do zmiany okoliczności w rozumieniu art. 165 P.p.s.a., która uzasadniałaby potrzebę zmiany wcześniejszych postanowień Sądu i przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.