I SA/Go 566/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za lata 2003 - 2006 i lata 2008 - 2012 postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2. ustanowić adwokata; W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ustalonego na 500 zł, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z oświadczenia skarżącego o jego sytuacji majątkowej wynika co następuje. Skarżący nie ma oszczędności. Jest współwłaścicielem (w 1/2 części) domu mieszkalnego oraz właścicielem gruntu rolnego o pow. 1,14 ha oraz działki gruntu o pow. 1191 m. kw. Jest również właścicielem dwóch samochodów dostawczych wykorzystywanych w jego przedsiębiorstwie. Skarżący mieszka z byłą żoną i rodziną dorosłej córki. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która od początku 2014 roku nie przynosi dochodów, zaś przychody w tym okresie skarżący określił na 1.250 zł. Wobec skarżącego prowadzone są postępowania egzekucyjne, a - jak wynika z treści zaskarżonej decyzji - egzekwowane od niego kwoty zaległości podatkowych wraz z odsetkami przekraczają 200.000 zł. Skarżącego obciążają również długi i kredyty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należało uwzględnić. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przypadku skarżącego spełnione są powyższe przesłanki. Skarżący nie ma oszczędności, a jego faktyczne dochody są na tyle niskie, że uniemożliwiają poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Odmowa uwzględnienia wniosku tamowałaby w tej sytuacji prawo skarżącego do zaskarżenia wydanej w jego sprawie decyzji administracyjnej do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).