I SA/Go 569/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wójt Gminy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. SKO wyżej wymienioną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania podatników, uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] ustalającą małżonkom T. i S.W. podatek od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 199,00 zł od nieruchomości położonej w [...], przekazując sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ustawowym terminie trzydziestu dni od wpływu decyzji kasacyjnej SKO do organu pierwszej instancji została ona zaskarżona do Sądu przez Wójta Gminy, który domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, a także wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga została wywiedziona na podstawie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit.b w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej Ordynacja podatkowa, przez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw faktycznych i prawnych oraz pominięcie części zarzutów odwołania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wskazując, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie jest uprawniony dokonywać wymiaru podatku od nieruchomości niezgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów oraz że niedopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu z oświadczeń podatników przeciwko dokumentom urzędowym w postaci ewidencji gruntów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w konsekwencji błędnie przyjęło, że grunty mylnie sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, bez względu na ich powierzchnię, podlegają przepisom ustawy o podatku rolnym. Powołując się na stanowisko doktryny w tym zakresie, skarżący organ twierdził, że dane z ewidencji w toku postępowania powinny być potraktowane jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, co jednocześnie oznacza możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu przeciwko jego treści. Według skarżącego wyżej powołany przepis Ordynacji podatkowej pozwala organowi podatkowemu na pominięcie wadliwych zapisów z ewidencji gruntów. W istniejącym stanie rzeczy organ pierwszej instancji był zobligowany przy wymiarze podatku uwzględnić rzeczywisty stan faktyczny , w oparciu o najbardziej aktualną informację w postaci oświadczenia podatnika , utrwalonego w formie protokołu. Skarżący wskazał ponadto, że organ drugiej instancji nie odniósł się do takich zarzutów odwołania, jak: naruszenie zasad porządku prawnego, nieprawidłowe doręczenie decyzji, czy opodatkowanie piwnic, które nie są własnością podatnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi SKO wskazało art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. podnosząc, że wniesienie skargi przez Wójta Gminy jest niedopuszczalne. Organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest bowiem uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy. Powołując orzecznictwo, SKO wskazało jeszcze, że żaden przepis o postępowaniu administracyjnym , ani przepis P.p.s.a. nie przyznaje organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi. Wnosząc zaś z ostrożności procesowej o oddalenie skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 33 tej ustawy osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony. Uczestnik postępowania musi jednak wykazać interes prawny, podobnie jak osoba zgłaszająca swój udział w charakterze uczestnika postępowania , która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym ( art. 33 § 1 i § 2 P.ps.a.). Z powyższymi unormowaniami korespondują przepisy dotyczące skargi. Wskazać można art. 50 P.p.s.a., w myśl którego uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej działalności statutowej, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oprócz wyżej wymienionych podmiotów uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo wniesienia skargi. Rację należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które powołując się na poglądy orzecznictwa w zakresie uprawnień procesowych przy zaskarżaniu decyzji administracyjnych wskazało, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi przez organ, który podejmował władcze rozstrzygnięcie w danej sprawie jako organ pierwszej instancji. Włączenie organów samorządowych do systemów organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organy jednostki samorządu terytorialnego wykonują funkcje organu administracji publicznej, nie są one uprawnione do reprezentowania interesu prawnego tej jednostki. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Jest to następstwo celowych uregulowań ustawodawczych ( zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. , OPS 1/03 - ONSA 2003/4/115). Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym wyznaczona jest przepisami prawa. Ustanowienie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) organem podatkowym w sprawach podatków i opłat unormowanych w tej ustawie (art. 1c), właściwym do orzekania w indywidualnej sprawie podatkowej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że organ wykonawczy gminy nie ma w wymienionych postępowaniach legitymacji procesowej strony. Wójt Gminy nie jest także podmiotem uprawnionym z mocy art. 33 P.p.s.a. do występowania do sądu administracyjnego jako uczestnik postępowania. Reasumując trzeba podkreślić, że Wójt Gminy, który wydał decyzję jako organ podatkowy pierwszej instancji nie ma uprawnień do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wydanej w tej sprawie przez organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tym stanie rzeczy skargę organu gminy jako niedopuszczalną należało odrzucić, zgodnie z art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. , co Sąd orzekł w sentencji.