I SA/Go 575/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2014 r. wniosku S.M. o częściowe zwolnienie od wpisu od skargi i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od czerwca do grudnia 2010 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Do skargi na decyzję wymienioną w rubrum postanowienia skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie określił w nim jednak zakresu żądanego prawa pomocy. W uzasadnieniu wniosku stwierdził jedynie, że jest w stanie uiścić jedynie 200 zł tytułem wpisu od skargi. W uzasadnieniu skargi zawarł natomiast stwierdzenie, że nie stać go na opłatę od skargi i ustanowienie radcy prawnego. Stąd uznać należy, że przedmiotem wniosku o przyznanie prawa pomocy jest żądanie zwolnienia od wpisu od skargi w części przekraczającej 200 zł oraz ustanowienie radcy prawnego. W odniesieniu do swej sytuacji majątkowej w uzasadnieniu wniosku oraz oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że ma 26 lat, mieszka z matką, obecnie nie uzyskuje dochodów i nie ma majątku. Jego matka pracuje i zarabia 2.400 zł brutto miesięcznie. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano go, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo: zaświadczenie o wynagrodzeniu matki, dokument potwierdzający status bezrobotnego, wyciągi z rachunków i lokat bankowych oraz oświadczenie czy jest właścicielem samochodów osobowych (k. 14 akt WSA). Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 października 2014 r. (k. 16 akt WSA). Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej cyt. jako "p.p.s.a." prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. Skarżący w złożonym wniosku ograniczył się do stwierdzenia, że nie ma majątku i nie uzyskuje dochodów oraz że wynagrodzenie za pracę brutto jego matki wynosi 2.400 zł miesięcznie. Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano go zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację majątkową skarżącego. Pomimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu, skarżący nie złożył żądanych dokumentów. Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie określonym w art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo). Oświadczenie skarżącego zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowiło wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów potwierdzających niemożność poniesienia kosztów sądowych. Uniemożliwił tym samym poczynienie wyczerpujących i niewątpliwych ustaleń dotyczących jego sytuacji majątkowej. Nie udowodnił zatem, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z udziałem w sprawie. Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).