I SA/Go 604/09

Dnia 24 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2010 r. w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 kwietnia 2010 r. odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu, 2. przywrócić termin do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. W dniu 17 lutego 2010 r. R.G. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu , składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych – wpisu od skargi. Postanowieniem z 12 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił skarżącemu przywrócenia w.w. terminu uznając, że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący w terminie złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniach [...] stycznia 2010r. do [...] lutego 2010 r. był chory a jego stan zdrowia uniemożliwił mu sporządzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie mógł również podyktować treści wniosku, gdyż jego sporządzenie wymagało uprzedniego sprawdzenia szeregu dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione na uchylenie wydanego postanowienia na posiedzeniu niejawnym, bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu i w miarę potrzeby rozpoznanie sprawy na nowo (...). W opisanej wyżej sytuacji Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił brak swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wpisu, a w związku z tym Sąd ocenił złożone zażalenie za oczywiście uzasadnione. W sprawie jako przesłankę braku winy przy zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi strona wskazuje na swoją chorobę. Z akt sprawy wynika, że termin do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi upływał w dniu 11 stycznia 2010 r. Skarżący oświadczył, że przyczyna z jakiej to uchybił terminowi ustała dopiero 12 lutego 2010r., bowiem dopiero wtedy jego stan zdrowia uległ poprawie. Z przedłożonego zaś przez stronę, zaświadczenia lekarskiego wynika, że od [...] stycznia 2010 r. występowały u żalącego przewlekłe infekcje dróg oddechowych a od [...] stycznia 2010 r. rwa kulszowa. Zgodnie z załączonym zaświadczeniem lekarskim wskazywane choroby przebiegały z zaleceniem leżenia. W ocenie Sądu stan jego zdrowia mógł uniemożliwić mu wypełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy czy też uiszczenie wpisu. Fakt korzystania przez stronę podczas choroby z urlopu wypoczynkowego, a nie ze zwolnienia lekarskiego nie przesądza o faktycznym stanie zdrowia. Skarżący wskazał, że nie korzystał z zaświadczenia L4 bowiem uznał, iż taka forma usprawiedliwienia nieobecności w pracy byłaby mniej dla niego korzystna finansowo, co w jego sytuacji materialnej było racjonalne. Również sama okoliczność złożenia przez niego wniosku o urlop wypoczynkowy podczas choroby nie przesądza jeszcze, że stan jego zdrowia umożliwiał mu złożenie wypełnionego wniosku o przyznania prawa pomocy. Tym bardziej, że chodziło tutaj o złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez osobę nie będącą profesjonalnym pełnomocnikiem. Oceniając powyższe argumenty Sąd miał na uwadze fakt, że uprawdopodobnienie nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu, jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności. Mając zatem na uwadze choroby skarżącego oraz ich czasookres należało uznać, że uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto dodać należy, że strona wypełniła pozostałe przesłanki z art. 87 u.p.p.s.a., tj. wniosek złożono w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz z wnioskiem dokonano czynności, której nie dokonano w terminie. Ponieważ, w przekonaniu Sądu, wystąpiły wszystkie wymagane art. 86 i 87 p.p.s.a. przesłanki przywrócenia terminu, mianowicie: strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu złożonym w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokonała czynności, dla której określony był termin i uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu, a konsekwencją uchybienia terminu są negatywne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego, Sąd postanowił o przywróceniu terminu do dokonania ww. czynności procesowej. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim sentencji wydano w trybie art. 86 § 1 p.p.s.a.